**„Więc zróbmy dobry układ. Dajesz mi połowę mieszkania i rozstajemy się w zgodzie.”**
Stas położył dłonie na stole, stukając lekko palcami o jego powierzchnię, jakby próbował dodać swoim słowom większej wagi.
Pochylił się do przodu, patrząc Anicie prosto w oczy – pewny siebie, niemal nonszalancki, jakby już wygrał tę dyskusję.
### **Kredyt mieszkaniowy**
Anita uniosła brwi, mierząc go wzrokiem. W jej spojrzeniu nie było gniewu, bardziej niedowierzanie – jakby usłyszała właśnie najbardziej absurdalną rzecz w swoim życiu.
**„Połowa mieszkania babci?”** – powtórzyła wolno, jakby każde słowo ważyło tonę. – **„Serio? Przez trzynaście lat małżeństwa słyszałam od ciebie wiele dziwnych rzeczy, ale to… to przechodzi ludzkie pojęcie.”**
Stas wyprostował się, a jego twarz przybrała wyraz fałszywej cierpliwości.
**„Wspólne majątki dzieli się po równo”** – powiedział tonem człowieka, który właśnie wyjaśnia komuś elementarną zasadę matematyki. Po chwili, jakby dla podkreślenia swojego stanowiska, dodał jeszcze raz:
**„Dasz mi połowę mieszkania, a my rozstaniemy się w zgodzie.”**
Cisza, jaka zapadła w pokoju, była ciężka jak burzowe chmury.
Stas zaczął krążyć po pokoju. Jego kroki były miarowe, ale nerwowe. Zatrzymał się przy oknie, wpatrując się w znajomy widok – szereg starych budynków z gzymsami, charakterystycznych dla czasów stalinowskich.
Kamienica babci Anity, z solidnymi murami, wciąż stała dumnie, mimo upływu lat. Plac w dole tętnił życiem, ale w tym pokoju panowała lodowata atmosfera.
W końcu Stas odwrócił się i spojrzał na Anitę z udawaną obojętnością.
**„Dobrze,”** powiedział. **„Porozmawiajmy o Maszy.”**
Anita zmarszczyła brwi.
**„Co Masza ma z tym wspólnego?”**
**„Też jej się należy to mieszkanie. Jako ojciec mogę ją reprezentować. Moja córka będzie mieszkać ze mną, więc mieszkanie teraz należy do mnie.”**
Anita wolno, bardzo wolno wstała z krzesła. Jej ruchy były ostrożne, ale napięcie w jej ciele zdradzało coś innego – to nie było przerażenie, to była wściekłość.
**„To pierwsza okazja od dwunastu lat, że przypomniałeś sobie, że jesteś ojcem?”** – jej głos był lodowaty. –
**„Ani jedno spotkanie rodziców, ani jedna wizyta u lekarza, gdy miała zapalenie oskrzeli, ani jedne urodziny w zeszłym roku. Ale teraz chcesz ją *reprezentować*? Teraz postanowiłeś, że będzie mieszkała z tobą?”**
Stas zmrużył oczy.
**„Zadzwonię do Rity,”** rzucił sucho. **„Niech prawnik ci wyjaśni twoje prawa i obowiązki.”**
Anita wzruszyła ramionami.
**„Zadzwoń. Myślę, że twoja siostra wyjaśni ci, że nie masz żadnych praw do spadku, który dostałam przed małżeństwem.”**
### **Pół godziny później**
Rita pojawiła się w mieszkaniu – wysoka, elegancka kobieta w dopasowanym kostiumie. Jej krok był pewny, a wyraz twarzy nie zdradzał emocji. Od razu otworzyła teczkę i sięgnęła po dokumenty.
**„Stas, sprawdziłam zapisy w Rosreestrze. Mieszkanie rzeczywiście należało do babci Anity, a potem przeszło na nią w spadku. Nie masz żadnych praw.”**
Stas zacisnął dłonie w pięści.
**„Ale ja spędziłem te wszystkie lata…”**
Rita podniosła wzrok i rzuciła mu krótkie, surowe spojrzenie.
**„Te wszystkie lata?”** – powtórzyła. **„Zamieszkanie w mieszkaniu małżonka nie daje prawa własności.”**
**„A prawa dziecka?”** – Stas skrzyżował ramiona na piersi, próbując odzyskać pewność siebie.
**„Masza ma przedstawiciela prawnego – swoją matkę. A mieszkanie nie jest współwłasnością,”** odparła Rita rzeczowym tonem. **„Mogę wytoczyć proces, ale to strata czasu i pieniędzy.”**
Stas zacisnął zęby.
**„Czyli moja własna siostra jest przeciwko mnie?”**
Rita westchnęła.
**„Nie jestem przeciwko tobie. Jestem za prawem.”**
Spojrzała na niego jak na zbuntowane dziecko, które nie chce przyjąć do wiadomości rzeczywistości.
**„I radzę ci, żebyś nie komplikował rozwodu nieuzasadnionymi roszczeniami.”**
Kiedy Rita wyszła, Stas stał długo przy oknie, patrząc na miasto. Nie ruszał się, nie mówił nic. Po prostu wpatrywał się w przestrzeń, jakby tam, na zewnątrz, szukał rozwiązania.
W końcu odwrócił się i spojrzał na Anitę.
**„Dobrze, zróbmy to inaczej. Masza będzie mieszkać ze mną.”**
Anita uniosła brwi.
**„Dlaczego?”**
**„Jestem jej ojcem. Mam prawo widywać moją córkę.”**
**„Tak.”** – Anita skinęła głową. **„Ale ona zostanie ze mną.”**
Stas uśmiechnął się krzywo.
**„Zobaczymy.”** – jego głos był cichy, ale pełen napięcia. **„Nie wiesz, do czego jestem zdolny.”**
– **„Słyszałam, jak rozmawiali z Verą”** – głos Maszy drżał, a w jej oczach błyszczały łzy.
– **„Powiedziała, że już znalazła kupca na nasze mieszkanie i że przeprowadzimy się do innego miasta, jak tylko wszystko będzie załatwione. A tata… Tata powiedział, że szybko przyzwyczaję się do nowej szkoły.”**
Anita spojrzała na córkę z troską, po czym przyciągnęła ją do siebie i mocno objęła.
– **„Teraz rozumiesz, dlaczego nagle stał się taki troskliwy?”**
Masza spuściła wzrok, czując, jak jej policzki płoną ze wstydu.
– **„Przepraszam, mamo”** – wyszeptała. – **„Byłam taka naiwna. Myślałam, że naprawdę mu na mnie zależy…”**
Tymczasem w biurze Rity panowała napięta atmosfera. Na dużym drewnianym stole piętrzyła się sterta dokumentów. Rita przesunęła dłonią po papierach i spojrzała na Anitę.
– **„To, co udało mi się odkryć…”** – powiedziała, rozkładając przed nimi kolejne kartki. – **„Po pierwsze, Stas wziął kredyt na pięć milionów rubli. Po drugie, sprawdziłam – pieniądze zostały wypłacone i… zniknęły.”**
Anita zmarszczyła brwi.
– **„Jaki kredyt?”** – zapytała zdezorientowana. – **„Pierwszy raz o tym słyszę.”**
– **„Bo wziął go miesiąc przed waszym rozwodem”** – wyjaśniła Rita. – **„A teraz bank domaga się spłaty. I jeszcze jedno.”**
– Wyjęła wydrukowany e-mail i położyła go na stole. – **„Vera już zamieściła ogłoszenie o sprzedaży waszego mieszkania. Na razie bez zdjęć.”**
Anita otworzyła usta, lecz przez chwilę nie była w stanie wydusić z siebie ani słowa.
– **„Ale jak… jak mogła to zrobić?!”**
Rita westchnęła ciężko.
– **„Umowa wstępna. Bierze zaliczkę od potencjalnych kupców, obiecując, że mieszkanie wkrótce się zwolni. Już trzy osoby wpłaciły po sto tysięcy.”**
Z końca pokoju dobiegł cichy, ale pewny głos.
– **„Zarejestrowałam ich rozmowę.”**
Masza podniosła głowę znad telefonu. W jej oczach błyszczała determinacja.
– **„Vera powiedziała tacie, że znalazła firmę, która chce kupić mieszkanie za gotówkę, bez zadawania zbędnych pytań.”**
Rita skinęła głową.
– **„Dobrze. To ważny dowód.”**
Anita czuła, jak serce bije jej coraz szybciej.
– **„I co teraz?”** – zapytała.
Rita odsunęła na bok stos dokumentów i spojrzała jej prosto w oczy.
– **„Złożymy pozew wzajemny”** – oznajmiła stanowczo. – **„Mam dowody, że Stas zaplanował oszustwo związane z mieszkaniem jeszcze przed rozwodem.
Oto wyciąg z jego telefonu – dzwonił do agentów nieruchomości, konsultował się w sprawie pilnej sprzedaży. Wiedział, co robi.”**
Nagle rozległo się głośne pukanie do drzwi.
W progu stanął Stas.
– **„Zdecydowaliście się zwołać radę rodzinną beze mnie?”** – zapytał, unosząc brew.
Rita nie spuszczała z niego wzroku.
– **„Wejdź”** – powiedziała spokojnie, wskazując mu miejsce. – **„Rozmawiamy o twoich sprawach finansowych.”**
Stas uśmiechnął się nerwowo.
– **„Jakich jeszcze sprawach finansowych?”**
Rita oparła dłonie na stole.
– **„Na przykład kredyt na pięć milionów rubli. Albo wstępne umowy na sprzedaż mieszkania, do którego nie masz żadnych praw.”**
– Jej głos był zimny i stanowczy. – **„A może porozmawiamy o wniosku o opiekę nad Maszą, który potajemnie przygotowujesz?”**
Kolor odpłynął z twarzy Stasa.
– **„Śledziłaś mnie?”** – rzucił ostro.
– **„Nie musiałam”** – Rita wzruszyła ramionami. – **„Po prostu wykonuję swoją pracę. Jestem prawnikiem, jeśli zapomniałeś.”**
– **„Jesteś moją siostrą!”**
– **„Dlatego właśnie próbuję cię powstrzymać, zanim popełnisz przestępstwo”** – odparła. – **„Oszustwa nieruchomościowe to poważna sprawa, Stas.”**
Masza wstała z krzesła.
– **„Tato…”** – jej głos był cichy, lecz pełen bólu. – **„To prawda, że chcesz się z Verą przeprowadzić do innego miasta?”**
Stas zacisnął szczęki.
– **„Kto ci to powiedział?”**
Masza spojrzała mu prosto w oczy.
– **„Usłyszałam. I nagrałam waszą rozmowę.”**
Stas powoli usiadł na krześle i ukrył twarz w dłoniach.
– **„Nie rozumiecie…”** – powiedział po chwili. – **„Mam ogromne długi. Vera zaproponowała plan…”**
– **„Plan, by oszukać własną córkę?”** – Anita nie kryła oburzenia. – **„Wykorzystać dziecko, żeby przejąć mieszkanie?”**
– **„Potrzebowałem pieniędzy!”**
Masza zrobiła krok w jego stronę.
– **„A ja potrzebowałam ojca”** – wyszeptała. – **„Prawdziwego, a nie kogoś, kto przychodzi do szkoły z prezentami tylko po to, by zdobyć dostęp do mieszkania mamy.”**
Rita uniosła dokumenty.
– **„Tu jest skarga do prokuratury”** – oznajmiła. – **„Jeszcze jej nie wysłałam.”**
Stas spojrzał na nią z napięciem.
– **„Co proponujecie?”**
– **„Przestajesz próbować przejąć mieszkanie. Zwracasz zaliczki ludziom, których oszukałeś. I zaczynasz normalnie komunikować się z córką – bez manipulacji.”**
– **„A jeśli odmówię?”**
Rita wzruszyła ramionami.
– **„Wtedy dokumenty pójdą do sądu. I zapewniam cię, nie spodoba ci się to, co się stanie.”**
Stas długo patrzył na dokumenty, a w biurze zapadła grobowa cisza.
W końcu westchnął ciężko.
– **„Dajcie mi czas na zastanowienie się.”**
Rita skinęła głową.
– **„Do jutra rano”** – powiedziała twardo. – **„Inaczej zaczynamy proces.”**
