Dom jest ogromny. Naprawdę nie potrzebujesz całej tej przestrzeni tylko dla siebie. Moja mama i siostra zajmą piętro” – oznajmił Arkady spokojnym tonem, jakby właśnie poinformował mnie o czymś zupełnie oczywistym.
Nie zapytał mnie o zdanie. Nie próbował nawet udawać, że jest to wspólna decyzja.
„Arkady… kto dzisiaj chodził po piętrze z miarką?”
Stałam na środku pokoju gościnnego i z niedowierzaniem patrzyłam na rzeczy porozkładane na parapecie. Miarka. Ołówek. Kartka w kratkę, na której ktoś bardzo dokładnie zapisał wymiary pomieszczeń. Były tam długości i szerokości obu pokoi, gabinetu, a nawet półpiętra.
Obok leżały cztery próbki okleiny meblowej. Jasny dąb, szarobeżowy kolor, ciemniejszy odcień orzecha oraz niemal biały materiał.
Przez chwilę nie wiedziałam, co o tym wszystkim myśleć.
Rano tych rzeczy tutaj nie było. Byłam tego pewna.
Przed wyjściem do pracy weszłam przecież do gabinetu po teczkę z dokumentami. Zawsze zwracałam uwagę na porządek w domu. Tym bardziej że ten dom był dla mnie czymś więcej niż tylko budynkiem.
Tego dnia wróciłam w piątek około siódmej wieczorem. Arkady jeszcze nie było. Napisał wcześniej, że zatrzyma go praca, więc nie spodziewałam się go przed ósmą.
Postanowiłam wykorzystać chwilę samotności. Otworzyłam kilka okien, żeby przewietrzyć pomieszczenia po dusznym, ciężkim dniu. Zostawiłam torebkę w przedpokoju i ruszyłam na piętro.
Już na schodach zauważyłam pierwszą rzecz, która wzbudziła mój niepokój.
Drzwi do pokoju gościnnego były szeroko otwarte.
Zazwyczaj były zamknięte. Nie dlatego, że obowiązywał tam jakiś szczególny zakaz, ale po prostu rzadko korzystaliśmy z tego pomieszczenia. Trzymałam tam kilka książek, dokumenty i rzeczy, których nie potrzebowaliśmy na co dzień.
Podeszłam bliżej.
Na biurku leżała kartka.
Wzięłam ją do ręki i zaczęłam czytać.
Wymiary pomieszczenia.
Obok nich krótkie notatki.
„Szafa – 240 cm”.
„Łóżko – 180 cm”.
„Komoda – 120 cm”.
Zmarszczyłam brwi.
To nie wyglądało jak przypadkowe zapiski. Ktoś dokładnie planował urządzenie tego pokoju.
Odłożyłam kartkę i weszłam do środka. Wtedy zauważyłam, że na parapecie znajdują się próbki materiałów.
Dotknęłam jednej z nich.
Jasny dąb.
Drugą był szarobeż.
Trzecia przypominała orzech.
Czwarta była prawie biała.
Nagle poczułam nieprzyjemny ucisk w żołądku.
Nie musiałam długo czekać na odpowiedź.
Kiedy Arkady wrócił, siedziałam już w salonie. Kartkę położyłam na stole razem z próbkami okleiny.
Gdy wszedł, spojrzał na mnie, potem na stół i od razu zrozumiał, o co chodzi.
„Co to jest?” – zapytałam.
Arkady wzruszył ramionami.
„A, to?”
„Tak. To.”
Przez chwilę milczał.
„Mama była tutaj z siostrą.”
Poczułam, jak zaciskają mi się palce.
„Kiedy?”
„Dzisiaj.”
„I po co?”
Arkady westchnął, jakby moje pytania były niepotrzebnym problemem.
„Oglądały piętro. Chcieliśmy sprawdzić, co da się tam urządzić.”
„Chcieliście?”
Spojrzałam na niego uważnie.
„Tak. Przecież rozmawialiśmy o tym.”
„Nie, Arkady. Nie rozmawialiśmy.”
Tym razem to on zamilkł.
A ja nagle zrozumiałam, że próbki mebli, wymiary pokoi i otwarte drzwi nie były przypadkiem.
Ktoś już podjął decyzję.
Tylko że ta decyzja dotyczyła mojego domu.
I nikt nie uznał za konieczne zapytać mnie o zdanie.
Początkowo Margarita pomyślała, że jej mąż czegoś szukał. Arkady kręcił się po sypialni, otwierał szuflady i zaglądał do szafy, jakby próbował znaleźć coś, co nagle stało się bardzo ważne. Nie zwróciła na to większej uwagi. Odłożyła torebkę, zdjęła płaszcz i zaczęła porządkować rzeczy po powrocie do domu.
Dopiero po chwili zauważyła kartkę leżącą na komodzie.
Podniosła ją z ciekawością. Na papierze znajdowały się krótkie zapiski wykonane nieznanym jej charakterem pisma. Margarita zmarszczyła brwi i zaczęła czytać.
„Szafa – 180. Łóżko – 160. Tutaj stanie komoda”.
Przez moment nie rozumiała, co właściwie trzyma w rękach. Wyglądało to jak zwykły plan ustawienia mebli. Tyle że nikt z nią wcześniej o żadnym remoncie ani przemeblowaniu nie rozmawiał.
Przeczytała kolejne linijki.
„Weronika – pokój w głębi. Mama – pokój bliżej”.
Margarita poczuła nieprzyjemny ucisk w żołądku.
Jeszcze raz spojrzała na kartkę, jakby liczyła na to, że źle odczytała słowa. Niestety, wszystko było jasne. Ktoś nie tylko planował rozmieszczenie mebli w jej mieszkaniu. Ktoś najwyraźniej zdecydował również, kto będzie mieszkał w poszczególnych pokojach.
A najdziwniejsze było to, że Margarita nic o tym nie wiedziała.
Przez kilka sekund stała nieruchomo, trzymając kartkę w dłoni. Potem wyjęła telefon i wybrała numer męża.
Arkady odebrał niemal natychmiast.
– O, już jesteś w domu? – zapytał spokojnie.
Margarita zacisnęła usta.
– Jestem. Właśnie dlatego chcę cię o coś zapytać. Kto mierzył nasze sypialnie?
Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.
Nie musiała długo czekać na odpowiedź.
– Wpadły mama i Weronika – powiedział w końcu Arkady.
Margarita powoli opuściła kartkę.
– Kiedy?
– W ciągu dnia.
– I co tutaj robiły?
– Oglądały pokoje.
– Jak to „oglądały pokoje”?
Arkady westchnął, jakby rozmowa zaczynała go męczyć.
– Normalnie. Chciały zobaczyć, jak można wszystko urządzić.
Margarita poczuła, że rośnie w niej złość.
– Jak można urządzić co?
– Mieszkanie.
– Nasze mieszkanie?
– No przecież tak.
Kobieta spojrzała dookoła. Nagle wszystkie rzeczy, które przez lata uważała za część swojego bezpiecznego domu, wydały jej się obce. Sofa, stół, szafa, rodzinne zdjęcia… Wszystko było na swoim miejscu, a jednak atmosfera całkowicie się zmieniła.
– Po co dałeś im klucz? – zapytała cicho.
– Żeby mogły wejść, kiedy mnie nie było.
– Arkady, to jest również mój dom.
– Wiem.
– To dlaczego dowiaduję się o wszystkim jako ostatnia?
Mężczyzna przez chwilę milczał.
– Nie chciałem robić z tego wielkiej sprawy.
Margarita zaśmiała się krótko, ale w jej głosie nie było ani odrobiny rozbawienia.
– Wielkiej sprawy? Ktoś przychodzi do mojego domu, mierzy pokoje, planuje ustawienie mebli i przydziela ludziom sypialnie, a ty nazywasz to niewielką sprawą?
– Przesadzasz.
Te dwa słowa zabolały ją bardziej niż wszystko, co usłyszała wcześniej.
Margarita ponownie spojrzała na kartkę.
„Weronika – pokój w głębi. Mama – pokój bliżej”.
Nagle zrozumiała, że to nie były przypadkowe notatki.
Ktoś już podjął decyzję.
I najwyraźniej nie zapytał jej o zdanie.
– Powiedz mi tylko jedno – odezwała się po chwili. – Od kiedy planujecie, że twoja mama i Weronika będą tutaj mieszkać?
Arkady długo nie odpowiadał.
Ta cisza powiedziała Margaricie więcej niż jakiekolwiek słowa.
– Od dawna – powiedział w końcu.
Kobieta zamknęła oczy.
Nie wiedziała jeszcze, co zrobi. Wiedziała jednak jedno: tej rozmowy nie zamierzała już odkładać na później.
Bo tym razem chodziło nie o meble, nie o pokoje i nawet nie o wizytę teściowej.
Chodziło o granice.
A ktoś właśnie próbował przekroczyć je bez jej zgody.
