Moja teściowa zabrała moją kartę i razem ze swoją siostrą wyjechała do sanatorium. Była przekonana, że wszystko zostało wcześniej dokładnie ustalone. Nie wiedziała jednak, że już przy recepcji usłyszy słowa, które całkowicie zmienią jej spojrzenie na całą sytuację. Chwilę później zaczęła do mnie rozpaczliwie dzwonić.
Kiedy tego wieczoru wróciłam do mieszkania, od razu poczułam, że coś jest nie tak.
Jeszcze zanim zdążyłam zdjąć buty, uderzył mnie charakterystyczny zapach starego dymu papierosowego. Zatrzymałam się na chwilę w przedpokoju i zmarszczyłam brwi. Przecież Dima od kilku miesięcy powtarzał, że rzucił palenie.
Twierdził, że nie pali już od pół roku.
A jednak zapach był wyraźny.
Drugim sygnałem były odgłosy strzałów dobiegające z salonu. Telewizor był włączony na cały regulator. Dima siedział na kanapie, pochylony do przodu i mocno wciśnięty w oparcie. Nawet nie spojrzał w moją stronę, kiedy przekręciłam klucz w zamku.
— Jestem — powiedziałam cicho, zdejmując torbę z ramienia.
Była ciężka jak kamień. Miałam w niej ubrania na zmianę, kosmetyczkę, leki na nadciśnienie i kartę pacjenta, którą dostałam tego dnia w szpitalu. Po całodobowym dyżurze ledwo czułam ręce.
— Mhm — odpowiedział Dima, nawet nie odrywając wzroku od telewizora.
Na ekranie samochód właśnie wyleciał w powietrze. Mój mąż zaklął pod nosem i nerwowo zaczął naciskać przyciski kontrolera.
Przez chwilę stałam w miejscu i patrzyłam na niego.
— Nie zamierzasz nawet zapytać, jak minął mi dyżur?
— Później — rzucił.
Westchnęłam i poszłam do kuchni.
Marzyłam tylko o gorącym prysznicu i kilku godzinach snu. Praca na intensywnej terapii potrafiła wykończyć nawet najbardziej odpornego człowieka. Tego dnia przez kilkanaście godzin prawie nie miałam chwili, żeby spokojnie usiąść i wypić herbatę.
W kuchni otworzyłam szafkę i sięgnęłam po szklankę.
Wtedy zauważyłam na stole coś, czego wcześniej tam nie było.
Pustą paczkę papierosów.
Przez moment pomyślałam, że może należała do któregoś z pacjentów albo ktoś zostawił ją przypadkiem. Ale po chwili zobaczyłam obok niej zapalniczkę.
Poczułam nieprzyjemny ścisk w żołądku.
Zabrałam paczkę do ręki i wróciłam do salonu.
— Dima.
— Co?
— Co to jest?
Spojrzał na paczkę i przez sekundę zamarł.
— Nic.
— Nic? — powtórzyłam. — Przecież mówiłeś, że nie palisz.
Wzruszył ramionami.
— Jeden papieros. Nie rób problemu.
— Jeden?
Nie odpowiedział.
Postawiłam paczkę na stole.
— W całym mieszkaniu śmierdzi dymem.
— Przesadzasz.
Nie miałam siły się kłócić. Odwróciłam się i poszłam do łazienki.
Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że papierosy były najmniejszym z problemów.
Następnego ranka obudził mnie telefon. Spojrzałam na ekran i zobaczyłam numer teściowej.
Było dopiero kilka minut po szóstej.
Odebrałam zaspanym głosem.
— Mamo, co się stało?
Po drugiej stronie przez chwilę panowała cisza. Potem usłyszałam jej zdenerwowany głos.
— Musisz mi natychmiast powiedzieć, co się dzieje.
Usiadłam na łóżku.
— Ale o czym pani mówi?
— O karcie, którą mi dałaś.
Zamarłam.
Przypomniałam sobie, że kilka dni wcześniej teściowa poprosiła mnie o kartę pacjenta. Twierdziła, że potrzebuje jej podczas pobytu w sanatorium, żeby lekarze mogli zobaczyć moje wcześniejsze wyniki.
— Co się stało?
— Jestem właśnie w recepcji — powiedziała. — I przed chwilą usłyszałam coś, czego kompletnie się nie spodziewałam.
Jej głos drżał.
— Powiedzieli mi, że ta karta nie jest przypisana do mnie.
Poczułam, jak serce zaczyna mi szybciej bić.
— Co?
— Powiedzieli, że ktoś wcześniej próbował wykorzystać moje dane. I że muszę natychmiast wyjaśnić, kto miał dostęp do dokumentów.
Przez kilka sekund żadna z nas się nie odzywała.
Wtedy zrozumiałam, że sprawa może być znacznie poważniejsza, niż początkowo myślałam.
— Mamo — powiedziałam powoli — proszę, nie ruszaj się stamtąd. Zaraz wszystko sprawdzę.
Odłożyłam telefon i spojrzałam w stronę drzwi sypialni.
Dima jeszcze spał.
A przynajmniej tak mi się wydawało.
Po raz pierwszy zaczęłam się zastanawiać, co naprawdę działo się za moimi plecami.
Nogi bolały mnie tak bardzo, że ledwo miałam siłę zdjąć buty. Po całonocnym dyżurze marzyłam tylko o gorącym prysznicu i kilku godzinach snu. Jednak kiedy zamknęłam oczy, zamiast odpoczynku znów widziałam tę samą scenę.
Blada twarz młodej dziewczyny. Siniejące usta. Monitory, które nagle zaczęły alarmować. Nerwowe głosy lekarzy i pielęgniarek. Zatrzymanie krążenia o czwartej nad ranem.
Na szczęście udało nam się ją uratować.
Usiadłam ciężko przy kuchennym stole i nalałam sobie szklankę zimnej wody. Wypiłam ją niemal jednym haustem. Dopiero wtedy poczułam, jak bardzo jestem wyczerpana.
Sięgnęłam po torbę, żeby wyjąć telefon.
I wtedy coś mnie zaniepokoiło.
Torbę zostawiłam rano w przedpokoju. Byłam pewna, że zamknęłam ją dokładnie. Teraz zamek był rozpięty, a zawartość wyglądała zupełnie inaczej niż wcześniej. Wszystko było przemieszane. Jakby ktoś pospiesznie przeszukiwał jej wnętrze.
Przez chwilę patrzyłam na nią bez słowa.
Serce zaczęło mi bić szybciej.
Postawiłam torbę na stole i zaczęłam wyjmować rzeczy.
Portfel.
Klucze.
Szminka.
Opakowanie plastrów.
Stary paragon.
Wilgotna chusteczka.
Ładowarka.
Telefon.
Nagle zamarłam.
Boczna kieszeń była pusta.
Moja karta bankowa zniknęła.
Zawsze trzymałam ją właśnie tam. Nigdy nie wkładałam jej do portfela. Robiłam tak od kilku lat i jeszcze ani razu jej nie zgubiłam.
Przełknęłam ślinę.
– Dima, gdzie jest moja karta? – zapytałam, starając się mówić spokojnie.
Mój mąż siedział w salonie i przeglądał coś w telefonie. Podniósł głowę dopiero po kilku sekundach.
– Jaka karta?
– Bankowa. Ta, którą trzymam w bocznej kieszeni torby.
Wzruszył ramionami.
– Nie wiem. Może sama ją gdzieś przełożyłaś.
Pokręciłam głową.
– Nie. Na pewno jej tam nie ma.
Dima wstał i podszedł do stołu. Przez chwilę patrzył na rzeczy, które wyjęłam z torby.
– Może zgubiłaś ją w pracy?
– Niemożliwe. Rano miałam ją w torbie.
– Skąd wiesz?
Spojrzałam na niego uważnie.
– Bo płaciłam nią wczoraj wieczorem. Potem schowałam ją do bocznej kieszeni.
Zapadła cisza.
Dima odwrócił wzrok.
Wtedy poczułam coś znacznie gorszego niż zwykły niepokój.
Podejrzenie.
– Dima… czy ty brałeś moją torbę?
– Co? Oczywiście, że nie.
Odpowiedział zbyt szybko.
– Na pewno?
– Powiedziałem, że nie.
Sięgnęłam po telefon i otworzyłam aplikację bankową. Chciałam tylko sprawdzić, czy na koncie nie pojawiła się jakaś podejrzana transakcja.
I wtedy zobaczyłam coś, co sprawiło, że całe zmęczenie nagle zniknęło.
Kilka godzin wcześniej ktoś zapłacił moją kartą.
Nie w naszym sklepie.
Nie w aptece.
Nie na stacji benzynowej.
Transakcja została wykonana w drogim sklepie z elektroniką.
Kwota była wysoka.
Bardzo wysoka.
– Dima… – wyszeptałam.
Mąż spojrzał na ekran mojego telefonu.
Przez moment jego twarz zupełnie się zmieniła.
– To pewnie jakaś pomyłka – powiedział.
– Pomyłka?
– Może system źle pokazuje transakcję.
– System nie płaci moją kartą.
Dima milczał.
Wtedy telefon ponownie zawibrował. Pojawiło się powiadomienie o kolejnej próbie płatności.
Tym razem kwota była jeszcze wyższa.
Patrzyłam na ekran i zaczynałam rozumieć, że ktoś nie tylko znalazł moją kartę.
Ktoś miał dostęp do jej danych.
A osoba stojąca przede mną wiedziała o tym znacznie więcej, niż chciała przyznać.
– Dima – powiedziałam cicho. – Ostatni raz pytam. Gdzie jest moja karta?
Nie odpowiedział.
I właśnie jego milczenie powiedziało mi więcej niż jakiekolwiek słowa.
