— Chociażby dla przyzwoitości nie kompromituj nas obojga! — wyrwało się Iry, kiedy stanęła w drzwiach, widząc męża w objęciach innej kobiety.
— Przynajmniej mogłeś założyć porządne majtki! — wyrwało się Iry, kiedy wpatrywała się w absurdalne majtki męża.
— Poczekaj, wszystko ci wyjaśnię! — Sasza próbował poprawić zsuwające się boki rodzinnych majtek, czując, jak gorąco rozlewa się po szyi.
— Wyjaśnisz, jak zawsze? — odwróciła się gwałtownie w stronę dziewczyny, która, skulona, zakładała koronkowy top na osy talii, unikając kontaktu wzrokowego.
— Nie spiesz się, kochanie, — rzuciła Irina Siergiejewna, bawiąc się zapalniczką w rękach. — Pociąg elektryczny jeszcze długo nie przyjedzie. Ale opony w samochodzie Szuriki teraz… dziurawe.
— Co ty zrobiłaś?! — Aleksandr Pietrowicz pobladł, jakby zobaczył ducha. — Zwariowałaś?!
— A ty? — jej śmiech zabrzmiał jak lodowata stal. — Na moim miejscu zastrzeliłbyś kochanka? Albo urządziłbyś scenę, zastając nas w łóżku? Wyobraź sobie: ja tutaj z młodym Apollo…
— Z jakim jeszcze?! — przełknął, wyobrażając sobie nieprzyzwoite szczegóły.
— No, jakieś osiemnaście lat, — skinęła na drżącą dziewczynę. — Ile masz, kochana? Siedemnaście? Dwadzieścia?
— Dość! — Sasza stanął między nimi jak tarcza. — Ona jest pełnoletnia!
— Nie ciebie pytam, kochanie. — Ira podeszła do okna, gdzie za szybą majaczyły kontury ich daczy. — Ubieraj się, kotku. A ja… chyba przygotuję niespodziankę do herbaty.
Dziewczyna, pobladła, rzucała spojrzenia między małżonkami. Irina Siergiejewna spokojnie zeszła do kuchni, gdzie czuć było gaz i stare urazy.
Ten dom budowali dosłownie na krwi — latami oszczędzali, spierali się o układ, marzyli o emeryturze przy kominku.
Teraz chciała podpalić każdą belkę, wspominając, jak Sasza przyprowadzał tutaj swoje dziewczynki w mini spódniczkach.
— Aleksandrze! — jej głos rozbrzmiał echem po schodach. — Gazowa butla syczy, jak wąż! A ty chcesz, żeby nas wysadziło razem z twoimi historiami?
W ciszy dał się słyszeć dźwięk — krople z kranu spadały do zlewu, licząc sekundy do wybuchu.
Aleksandr mruknął «zaraz» — zwykłe «idę» ugrzęzło mu w gardle. Szurając bosymi piętami po skrzypiących schodach, poprawiał zsuwające się dresy, jakby próbował zdjąć winę wraz z materiałem.
Dziewczyna na górze, siedząca na brzegu łóżka z wypłowiałym kocem, automatycznie szarpała róg poduszki. Czekała na krzyki, trzask drzwi, a nawet myślała o bójce — jak w tych serialach, gdzie żony rwą sukienki rywalkom.
Ale cisza tłumiła ją bardziej niż skandal.
— Nie zgubiłyście się tam, aniołku? — dobiegł z dołu głos Iriny, zagłuszając syczenie czajnika. — Sasza znalazł klucz gazowy — teraz będziemy pić herbatę z niespodzianką!
Dziewczyna założyła naciągnięty sweter, robiąc ramiona jeszcze węższymi, zebrała włosy w koński ogon — i nagle zamieniła się w uczennicę, która uciekła z lekcji.
Jej kolana, ostre jak cyrkiel, drżały pod stołem z wykruszonym blatem.
— Siadaj, kochanie, — Irina zaprosiła gestem do stołu, gdzie już parowały filiżanki. — Pewnie jesteś zmęczona, bawiąc się z moim reliktem?
Z facetami po czterdziestce — to nie jak z chłopakami: to albo winda nie działa, to bateria pada…
— Skąd ty o chłopakach wiesz?! — warknął Sasza, trzasnął drzwiczkami bufetu, że szklanki zadzwoniły. — A w ogóle, u mnie wszystko w porządku!
Dziewczyna wpatrywała się w kochanka, jakby widziała go po raz pierwszy — jego wymówki brzmiały absurdalniej niż anegdota o «przyjacielu na godzinę».
— Och, ile was tu było? — Ira stuknęła łyżką w jego spodnie, splamione farbą. — Widziłaś, kotku? Te wytarte kolana — jak haczyki w notesie podróżnika. A ja głupia myślałam, że on na ryby jeździ!
Sasza gwałtownie odwrócił się w stronę bufetu, gorączkowo przeglądając filiżanki ze złoceniami.
Z hukiem wyciągnął cukiernicę w kształcie serca — tę samą, którą dał żonie po pierwszej randce, kiedy jeszcze przysięgał, że «serce zabierze na zawsze».
— Jak mamy nazwać naszą gościnę? — Irina wyrwała rarytas z jego rąk, gładząc pęknięcie na pokrywce. — Osiemnaście lat? Dwadzieścia? Pracujesz jako modelka? A może… — jej palce nagle zacisnęły się na krawędzi stołu, — nianią dla dorosłych?
W ciszy zagotował się czajnik, a za oknem sroka zakrakała trzy razy — jakby liczyła czas na odpowiedź.
— Lusia… — imię wyrwało się z ust dziewczyny, jak lepkie cukierek, który utknął w zębach. Polizała pęknięcia na ustach, pozostawione stresem i mroźnym powietrzem za oknem.
— Och, jakie delikatne imię! — Irina kliknęła zapalniczką, zapalając papierosa ze złoceniami. — Kontynuuj, kochanie. Podoba mi się, jak drży twój głos — jak struna przed zerwaniem.
— Dwadzieścia siedem… — dziewczyna rzuciła spojrzenie na Aleksandra, ale ten wpatrywał się w bufet, grzebiąc w słoikach z dżemem z 2015 roku. Górna półka skrzypnęła, jakby naśmiewając się z jego bezowocnych poszukiwań.
— Dorosła kobieta! — Irina zmrużyła oczy, oglądając Lusię jak wadliwy towar. — Małe grzechy zostały?
— Córka… trzy lata… — palce Lusi wbijały się w jej własne nadgarstki, zostawiając czerwone półksiężyce na skórze.
— Uroczo! — Irina głośno klaśnięła dłonią po stole, gdzie pęknięta cukiernica drgnęła. — A gdzie teraz twoja malutka? Z babcią?
A może rysuje zamki w piaskownicy, podczas gdy mama… — celowo zamilkła, ciesząc się, jak Lusia kurczy się.
Milczenie przerywał tykający zegar ścienny z odłamanym wskazówkami. Aleksandr, spocony i zdezorientowany, w końcu wyciągnął z bufetu cukiernicę w kształcie bociana — prezent na narodziny syna, który już zjadł całą galaretkę.
— Pij herbatkę, kochanie, — Irina nalała herbatę, aż wrzątek rozlał się na obrusie z żółtymi plamami od musztardy. — Nie bój się — nie gryzę. Tylko… drapię.
— Dlaczego to robicie? — szepnęła Lusia, przełykając gulę w gardle. — Przecież mnie pani pogardza…
— Za co? — kobieta uniosła brew, bawiąc się obrączką na palcu. — Jesteś tylko workiem na śmieci, do którego wyrzucił to, czego już nie potrzebuję.
— Kochamy się! — wyszeptała Lusia, trzymając się tej frazy jak koła ratunkowego.
— Miłość, — rozciągnęła Irina, jakby próbując zepsutego owocu. — Sasza, słyszysz? Ty nasz Romeo z piwnym brzuszkiem! — Jej śmiech zabrzmiał jak dźwięk tłuczonego szkła.
Aleksandr, nerwowo bawiąc się guzikiem koszuli, próbował wtrącić:
— Ira, dość…
— Ciiii! — położyła palec na jego ustach, zostawiając ślad od pomadki. — My tu z dziewczynami rozmawiamy.
Lusia zauważyła, jak jej kozaki, rzucone przy drzwiach w pośpiechu, teraz stały grzecznie, jak trumny na paradzie.
— Opowiedz o mężu, — Irina łamała ciastko z chirurgiczną precyzją. — On… chciał czegoś specjalnego?
— Chciał… żeby koleżanka się dołączyła… — Lusia szepnęła do filiżanki, w której herbata drżała jak jej ręce.
— Trójkąt! — Irina gwizdnęła, jakby wzywając taksówkę. — A wy?
— Odmówiłam… — głos Lusi opadł pod stół, gdzie pająk tkał sieć między nogami.
— Drań! — Irina rzuciła łyżkę do zlewu z hukiem. — Sasza, wyobrażasz sobie? Ten dupek chciał zrobić cyrk!
Aleksandr, łapiąc wzrok Lusi, zamarł — w jej oczach czytał nieme pytanie: «Ty nie jesteś taki?».
— Czego od nas chcesz? — Irina wbiła paznokcie w paszport męża, zostawiając zadrapania na zdjęciu. — Marzysz o zostaniu panią Petrową numer dwa?
Lusia sięgnęła po torbę, w której leżał test z dwoma kreskami. Irina zauważyła to ruch i uśmiechnęła się, jak kot przy norze myszy:
— O, kochanie! Już nosisz niespodziankę?
Sasza, słysząc to, pobladł tak, że piegi na jego nosie stały się podobne do rozsypanych goździków.
— Ja… czekam na dziecko… — Lusia wydusiła z siebie, patrząc na pęknięcie w suficie, przypominające błyskawicę.
Ciszę przerwał huk — Aleksandr, przewracając krzesło, złapał się za serce. Irina zaśmiała się, ale jej śmiech brzmiał jak przedśmiertny chryp.
— Gratuluję, tatusiu! — biła brawo, jak na przedstawieniu. — Teraz będziemy mieć wspólnego wnuka… albo brata?
Lusia rzuciła się do wyjścia, potykając o rozlany herbata. Jej kozaki, takie grzeczne przy drzwiach, nagle wydały się jej kajdanami.
— Szur… Serduszko cię chwyciło? — Irina przyłożyła papierosa do ust, zapalając od płomienia zapalniczki w kształcie pistoletu. — Wezwać klauna z torbą sanitarną?
Lusia rzuciła się do Aleksandra, przewracając krzesło. Jej palce wbijały się w jego ramię, zostawiając półksiężyce na pogniecionym szlafroku:
— Waleriany! Gdzie u was…
— Uspokój nogę, skarbie, — Irina wyciągnęła z kieszeni blister, rzucając go na stół. — On dramatyzuje jak aktor drugiego sortu. Nie wiedziałam, że twój Romeo to mistrz pantomimy?
Korwalol zadźwięczał, wyślizgując się z drżących palców dziewczyny. Aleksandr, blady jak ściana daczy, nerwowo połknął tabletkę, przewracając oczami, aż stały się widoczne naczynia krwionośne.
— Przereklamowane, — Irina pstryknęła językiem, przyglądając się paznokciowi z odpryskanym lakierem. — Ciężarna trzęsie się, ja pół dnia na nerwach — a ty robisz miny, jak w operze mydlanej. Wydłub cukierka, klaunie.
Saszka rzucił pustą blistrą do zlewu, gdzie utknęła, przylepiona do tłustego osadu. — Zawsze… — zaczął, ale Irina przerwała mu, wstając tak gwałtownie, że krzesło zaskrzypiało na podłodze:
— Zawsze co? Zimna? Sukinsyna? — Przesunęła palcem po pęknięciu na szklance, zostawiając krwawy ślad od cięcia. — A ty, kochany, stałeś się jak skwaśniały kompot. Śmierdzisz słabością.
Lusia cofnęła się w stronę wyjścia, trafiając w wieszak z paltem-duchem, które zostało po ich synu. Jej kurtka, pachnąca tanim perfumem, skrzypiała, jakby płakała.
— Odchodzisz? — Irina złapała jej wzrok przez kawałek lustra w przedpokoju. — A mogłybyśmy zrobić seans spirytystyczny. Wezwać wszystkie twoje poprzedniczki…
Drzwi zatrzasnęły się, niosąc ze sobą woń taniego żelu pod prysznic. Aleksander wpatrywał się w parapet, gdzie mucha biła się o szybę — tak samo, jak on o ścianę własnej głupoty.
— Podoba ci się wynik? — Irina wyjęła z kredensu butelkę koniaku z zakurzoną etykietą „Na srebrną rocznicę”. — Twoja laleczka teraz biega z myślą, że trafiła na psychopatę.
Milczał, obserwując, jak nalewa napój do filiżanki z napisem „Najlepszemu tacie”. Lód zadzwonił, jakby się śmiał.
— Ty… — głos Saszki zdradziecko zadrżał, — z kimś…
— Z tym, który nie myli miłości z hobby, — Irina rozmasowała ramiona, odsłaniając siniak w kształcie ust na obojczyku. — On jest pianistą. Gra na żebrach jak na klawiszach.
Saszka skoczył, przewracając słoik z ogórkami. Zalewa poczołgała się po obrusie, rysując żółtą rzekę między nimi.
— Kiedy?! — zachrypiał, chwytając ją za nadgarstek. — Przecież…
— My? — Wyciągnęła rękę, zostawiając na nim ślady paznokci. — Ty śpisz w biurze od trzech lat. Ja uczę się żyć bez „my”.
Ciszę przeciął dźwięk klaksonu ciężarówki pod oknem. Aleksander nagle zauważył, że tapeta z kwiatkami nad kuchenką wyblakła — dokładnie tak, jak jego przysięgi.
— Masz rację, — opadł na krzesło, gniotąc paczkę papierosów. — Zepsułem się…
— Nie zepsułeś się, — Irina dmuchnęła dymem w jego twarz, — zgniłeś. Jak ta działka. — Skinęła głową na pleśń w rogu, która zagnieździła się głębiej niż ich małżeństwo.
W kieszeni zabrzęczał telefon. Irina spojrzała na ekran i uśmiechnęła się, jakby wygrała na loterii.
— Halo, kochanie? — jej głos stał się aksamitny. — Tak, on już zrozumiał. Nie, nie płacze. Niedługo wrócę.
Saszka zamknął twarz dłońmi, nagle uświadamiając sobie, że lustro w przedpokoju nie rozbiło się dziś — pęknięcie sięgało jeszcze zeszłego lata, kiedy po raz pierwszy nie pojawił się na ich rocznicy.
— Szczęśliwa — tak. Zakochana — nie, — Irina przejechała palcem po szkle, gdzie deszcz rysował sieć pęknięć, jakby powtarzając wzór ich małżeństwa.
Na zewnątrz świat rozpuścił się w akwarelowym mętliku, jakby sama natura zatarła granice między przeszłością a teraźniejszością.
— I… teraz się zakochałaś? — Saszka przełknął gulę utkwioną w gardle. Jego palce nieświadomie zacisnęły się na brzegu stołu, na którym plama po kawie przypominała olimpijskie pierścienie — ślady tysięcy poranków w ciszy.
— Tak, — jej głos zabrzmiał jak kliknięcie zamka. — Po raz pierwszy od 23 lat zrozumiałam, co to znaczy oddychać pełną piersią.
Nie lituj się nade mną, jak nad lalką z odciętą nogą. — Odwróciła się, a on zobaczył w jej oczach odblaski cudzego śmiechu.
— Ty… z kimś… — wykrztusił, jakby wyciągał drzazgę.
— Nie „z kimś”. Z człowiekiem, — Irina dotknęła srebrnej zawieszki na szyi — nowej, nie jego prezentu. — On uczy mnie słuchać ciszy. Ty zawsze wypełniałeś ją telewizorem.
Saszka wstał tak gwałtownie, że krzesło przewróciło się z głuchym hukiem, jakby postrzelenie. Jego ręka, z czerwonymi półksiężycami od jej zębów, drżała jak igła złamanego kompasu.
— A ty… nawet nie… — zadławił się, patrząc na wazon w rogu — ten sam, który dał na srebrną rocznicę. Pęknięcie u szyjki teraz wyglądało jak blizna.
— Prosić o przeprosiny? Za co? — zaśmiała się, a dźwięk ten przypominał brzęk stłuczonej porcelany. — Ty przez 12 lat przyprowadzałeś tutaj swoje laleczki, a ja… ja po prostu przestałam być meblem.
Chwycił parapet, gdzie krople deszczu zlewały się w strumyki, jak łzy na policzku Lusi.
Obraz ciężarnej dziewczyny, idącej po błotnistej drodze, nagle zapłonął w pamięci — jej kurtka, przemoczniona do cna, łączyła się z zmierzchem w jedną plamę rozpaczy.
— Dogonisz ją, — Irina rzuciła mu klucze, które wpadły w kałużę herbaty. — Twoja „pieszczoszka” jeszcze nie zdążyła utonąć w tym bagnie.
— Opony… ty przecież… — zamruczał, przypominając sobie jej groźby z gwoździem przy kole.
— Kłamałam, — kliknęła zapalniczką, rozświetlając siniak na nadgarstku w kształcie cudzego dotyku. — Jak ty — o „wiecznej miłości”.
Gdy drzwi się zatrzasnęły, Irina wyjęła z kredensu butelkę „Becherovki” — prezent od tego, kto nauczył ją doceniać gorzki smak wolności.
Na zewnątrz latarnia mrugnęła, jakby puszczając oko do starego domu, w którym przez 20 lat przechowywano kłamstwa i dziecięce rysunki.
Lusia szła po rozmokłej drodze, potykając się o bryły błota. W uszach dzwoniło: „Pożałujesz, śmieciu!” — głos byłego męża zlewał się z chrapliwym śmiechem Saszki.
Przycisnęła dłoń do brzucha, gdzie tliło się nowe życie — obca, już skazana na cudzą dramę. Gdzieś w oddali zawył pociąg — dźwięk przypominający krzyk noworodka.
