Zinaida Markowna pojawiła się w progu przedpokoju nagle, jakby była kontrolą skarbową. Nie dzwoniła – po prostu otworzyła drzwi swoim kluczem, który Wadik, były mąż Mariny, nigdy nie raczył zabrać od matki.
Marina miała trzydzieści osiem lat. Pracowała jako kierownik działu logistyki, nosiła stylowe karé i posiadała tę żelazną odporność nerwową, którą zdobywa się dopiero po samotnym spłaceniu kredytu hipotecznego.
W ten wtorek stała w kuchni w domowym stroju, smażyła naleśniki i rozmyślała o sprawach ostatecznych: dlaczego jajka w sklepie kosztują teraz tak, jakby nie znosiły ich kury, lecz przynajmniej strusie ras elitarnych, i gdzie podział się drugi skarpetka Wadika, skoro sam Wadik wyprowadził się miesiąc temu.
Z Wadikiem rozwiedli się cicho. Był klasycznym „nieuznanym geniuszem” w wieku czterdziestu lat.
Podczas gdy Marina ciągnęła codzienne życie, płaciła rosnące rachunki szybciej niż dzieci sąsiadów rosły i robiła zakupy, Wadik szukał siebie.
Zazwyczaj odbywało się to na kanapie z telefonem w ręku. Rozwód był przeprowadzony, ale Wadik nie spieszył się, by zabrać zimowe opony i stary wędkarstwo z balkonu, twierdząc, że potrzebuje „czasu na separację”.
A teraz w korytarzu stała jego mama. W rękach Zinaida Markowna ściskała doniczkę z fikusem, a na jej twarzy malowało się triumfalne spojrzenie godne wodzów wkraczających do zdobytych miast.
— Tak więc, Marino. Nie będę rozwodzić się nad grzecznościami — zaczęła teściowa, z hukiem stawiając fikusa na półce na buty. — Rzeczy swoje zbieramy bez histerii. Do piątku mieszkanie musi być puste.
Marina, trzymająca w ręku łopatkę do naleśników, zamarła. Pachniało wanilią i lekkim absurdem.
W stylu niezapomnianego Michaiła Zadornowa: tylko nasz człowiek może przyjść do kogoś w odwiedziny, usiąść na cudzym krześle i z miną angielskiej królowej wypisać gospodarzowi postanowienie o deportacji.
— Dobry wieczór, Zinaido Markowno — spokojnie powiedziała Marina, opierając się o framugę. — A gdzie, proszę, powinnam wynieść swoje rzeczy? I w związku z jakim świętem państwowym?
— Jak gdzie? Do swojej mamy albo wynajmij mieszkanie! Masz dobrą pensję, jesteś przedsiębiorcza, poradzisz sobie! — machnęła ręką teściowa, przechodząc do kuchni i gospodarsko odsuwała talerz z naleśnikami.
— U nas sytuacja awaryjna. Wadik, na szczęście, otrzeźwiał. Spotkał normalną kobietę, młodą, wrażliwą. Anżelice dwadzieścia lat, jest w ciąży. Dziś w urzędzie stanu cywilnego złożyli wniosek!
— Moje szczere gratulacje — szczerze uśmiechnęła się Marina. — Rada i miłość. A ja co mam z tym wspólnego?
— Jak co?! — oburzyła się Zinaida Markowna, rozkładając ręce. — Młodzi nie mają gdzie mieszkać! Anżelika z akademika, w mojej trzypokojówce klimat jej nie odpowiada, przeciągi.
A tu — gotowe gniazdko rodzinne! Wadik przywiązał się do tego mieszkania. To on, między innymi, sam przybijał listwy w korytarzu w dziewiętnastym roku! Ma prawo do zamieszkania!
Marina słuchała tej płomiennej przemowy i rozkoszowała się momentem. Logika kobieca czasem potrafi obejść prawa fizyki, ale logika byłej teściowej przebijała stratosferę.
Zinaida Markowna szczerze wierzyła, że jeśli jej syn mieszkał w tym mieszkaniu pięć lat i zostawił tu kapcie, to automatycznie powstała jego część w nieruchomości.
Ten drobny fakt, że Marina kupiła tę dwupokojówkę dwa lata przed poznaniem Wadika, inwestując swoje oszczędności i spadek po matce, w głowie teściowej po prostu nie istniał. Umysł Zinaidy Markowny blokował tę informację jak spam.
— Co za ekspresja — mruknęła Marina, cytując ulubiony radziecki film.
— Czyli proponujesz, żebym wyprowadziła się z własnego mieszkania, żeby wprowadził się tu mój były mąż z nową, w ciąży żoną?
— Oj, nie zaczynaj z tym swoim kapitalistycznym „moje-twoje”! — skrzywiła się teściowa. — Byliście rodziną! Wadik dokładał się do jedzenia?
Dokładał! Wieszaki wieszał? Wieszał! Tu jest gospodarz nie mniejszy niż ty. Bądź człowiekiem, Marino. Nie psuj chłopakowi nowego życia. Do piątku niech twojej obecności tu nie będzie. W sobotę przyjadą z walizkami.
Marina spojrzała na naleśnika, który zdradziecko zaczął się przypalać na patelni, potem na triumfalną twarz Zinaidy Markowny.
Każda inna na jej miejscu zaczęłaby krzyczeć, machać wypisem z rejestru i wzywać policję.
Ale Marina była kobietą mądrą, z lekką skłonnością do sarkazmu. Zrozumiała: z czołgiem dyskutować — tylko łeb rozwalisz. Czołg trzeba puścić po polu minowym.
— Dobrze, Zinaido Markowno — cicho westchnęła Marina, wyłączając kuchenkę. — Masz rację. Anżelice potrzebne są warunki. Spakuję rzeczy. Do piątku mieszkanie będzie wolne od mojej obecności. Wprowadzajcie się.
Teściowa aż zmalała z wrażenia. Ona przygotowywała się na skandal, miała w zapasie walerianę i argumenty, a tu taka uległość.
— No proszę, mądra dziewczyna — podejrzliwie zmrużyła oczy, ale szybko przywróciła wyniosły wyraz twarzy. — Klucze zostawisz na szafce. I to… mikrofalówki nie zabieraj, Anżelice trzeba będzie podgrzać mleko.
Gdy za teściową zatrzasnęły się drzwi, Marina wróciła do kuchni. Nalała sobie gorącej herbaty, ugryzła naleśnika i cicho się uśmiechając, sięgnęła po smartfon. Otworzyła aplikację do ogłoszeń, przewinęła kontakty i wybrała jeden numer.
— Halo, biuro nieruchomości? Dzień dobry. Chcę wynająć mieszkanie. Tak, dwupokojowe.
Nie, nie rodzinie z kotem. Potrzebna mi solidna, męska ekipa pracowników na zmiany. Pięć-sześć osób, najlepiej silniejsi i na dłużej. Tak, wprowadzenie możliwe w czwartek.
