— Pożyjesz beze mnie, może w końcu dojdziesz do siebie! — Anton teatralnie cisnął w torbę sportową stos skarpet. Jedna, zwinięta w ślimaka, smutno stoczyła się na parkiet.
— Ja dla tej rodziny robię wszystko, a ty… Ty nawet kredytu na Lerkę wziąć nie chcesz! A to, swoją drogą, na rozwój biznesu!
Patrzyłam na męża jak lekarz na ciekawy, ale beznadziejny obraz z rezonansu. Spokojnie, z lekkim zawodowym zainteresowaniem.
— Anton, rozwój biznesu to wtedy, gdy masz biznesplan, a nie wtedy, gdy twoja siostra chce kupić najnowszego iPhone’a, żeby robić zdjęcia paznokciom, które piłuje w kuchni — upiłam łyk kawy.
— I tak, podnieś tę skarpetę. Odchodzi się z klasą, nie zgubionymi elementami garderoby.
Mąż poczerwieniał. Jego ulubiona taktyka „wychowanie milczeniem” zawiodła i przeszedł do planu B — histerycznego wyjścia.
— No to żyj sobie tu sama! Z tą swoją… — skinął w stronę pokoju mojej córki. — Zobaczymy, jak wyjecie bez faceta za tydzień.
Wracam, jak się przeprosisz. I mamie zadzwoń, wytłumacz, czemu jej syn musi nocować w domu rodzinnym!
Drzwi zatrzasnęły się tak, że z półki spadł tomik Czechowa. Symbolicznie.
Trzy tygodnie minęły w dziwnym, przerażająco… błogim spokoju. Okazało się, że bez „faceta” w domu:
Produkty nie znikają z lodówki w nocy.
Deska klozetowa zawsze opuszczona.
Mój poziom kortyzolu (hormonu stresu, który przy chronicznym wzroście niszczy białka w mięśniach i podnosi poziom cukru) wrócił do normy.
Ja i Aline, moja dziesięcioletnia córka, pierwszy raz od dwóch lat spokojnie jadłyśmy kolację, rozmawiając nie o problemach teściowej ani genialności Antona, lecz o budowie pantofelka — infuzorii.
— Mamo, a wujek Anton odszedł na zawsze? — zapytała cicho Aline, nawijając spaghetti na widelec.
— Nie wiem, kochanie. Ale oddycha się łatwiej, prawda?
— Aha. I jogurty nikt nie kradnie.
Ale sielanka nie mogła trwać wiecznie. Termin „kary” minął w sobotę rano.
Do drzwi ktoś natarczywie dzwonił. Tak, jakby za progiem stał nie człowiek, lecz oddział OMON-u. Zerknęłam przez wizjer.
O, pełny skład: Anton (twarz męczennika), Galina Siergiejewna (twarz prokuratora) i Lera (twarz osoby, której wszyscy coś są winni).
Otworzyłam drzwi.
— No to się naoglądałaś? — rzuciła teściowa, wkraczając do przedpokoju niczym lodołamacz „Lenin” w arktyczne lody. — Antoś wychudzony na moim jedzeniu, ma gastrit! A ty tu, pewnie, objadasz się?
— Dzień dobry, Galino Siergiejewno. Gastrit Antona to efekt miłości do ostrych i smażonych potraw, nie tęsknoty — opręłam się o framugę, nie dopuszczając ich do dalszego korytarza.
— A wy, swoją drogą, co was tu sprowadza? Herbaty nie proponuję, limit toksyczności na ten miesiąc wyczerpany.
Anton, nie rozbierając butów, próbował przebić się do kuchni:
— Marin, przestań się opierać. Wybaczyłem. No to nakrywaj do stołu, mama przyniosła pierogi. Z kapustą. I tak w ogóle, Lera potrzebuje pieniędzy. Postanowiliśmy, że weźmiesz kredyt, a my spłacimy. Po połowie. Później. Chyba.
Lera, żując gumę, skinęła głową:
— No, Marin, przecież pracujesz w prywatnej klinice, masz dużą pensję na czysto. Żal ci? Oddam z pierwszych klientów. Będzie kolejka jak w mauzoleum.
W tym momencie zrobiło mi się naprawdę wesoło.
— Stop, — podniosłam rękę. — Rozłożymy ten strumień świadomości na punkty.
Galina Siergiejewna nabrała powietrza, gotowa wygłosić tyradę o kobiecej roli:
— Ty, dziewczynko, nie mądruj! Żona powinna być szyją, gdzie głowa skręci… Rodzina to wszystko wspólne! A ty liczysz grosze! Twój mąż — złoto, a ty go nie cenisz. W naszych czasach baby rodziły w polu i myły nogi facetom!
— Galino Siergiejewno — przerwałam jej łagodnym, ale stanowczym tonem — według danych historycznych śmiertelność przy porodach w polu wynosiła około 30%, a mycie nóg wynikało z braku bieżącej wody, a nie z sakralnego sensu.
Żyjemy w XXI wieku, gdzie zniesiono niewolnictwo, ale nie kredyt hipoteczny. A propos kredytu: mieszkanie moje, kupione przed ślubem. Anton tylko tymczasowo tu zameldowany.
Teściowa zakrztusiła się powietrzem, twarz jej pokryły plamy, usta otwierały się i zamykały bez dźwięku. Wyglądała jak wyrzucony na brzeg karp, próbujący pojąć koncept suchego lądu.
— Nie… nie przytłaczaj mnie faktami! — wrzasnęła Lera. — Jesteś po prostu chciwa! My do ciebie po ludzku, a ty… Anton stresuje się przez ciebie! Prawie stracił pracę!
— Lero — spojrzałam na szwagierkę — praca menedżera sprzedaży wymaga kompetencji komunikacyjnych.
Jeśli Anton sprzedaje materiały budowlane tak, jak wy próbujecie „sprzedać” mi pomysł wzięcia kredytu na wasze nazwisko, to jestem zdziwiona, że jeszcze go nie zwolnili.
A „pasożyt” to termin biologiczny, oznaczający organizm żyjący kosztem gospodarza. W finansach to „utrzymanka”, ale do tego potrzebny jest choćby urok, nie tylko bezczelność.
Lera poruszyła się, zahaczyła łokciem o wieszak i przewróciło się na nią Antonowe płaszcz. Poplątała się w rękawach, prawie upadła. Wyglądała przy tym jak pijana ćma zaplątana w wełnianą skarpetę.
Anton w końcu zrozumiał, że triumfalny powrót nie wypali. Włączył tryb „gospodarz”:
— Dosyć! Jestem mężem czy kim? Wróciłem, więc będzie jak dawniej. Alinka! — krzyknął w stronę pokoju. — Przynieś wody, ojcu sucho w gardle!
Z pokoju wyszła Aline z grubą książką „Zajmująca fizyka”. Poprawiła okulary i spojrzała na Antona ponad oprawką.
— Alina, przynieś wodę! — wrzasnął Anton. — I w ogóle, dlaczego w korytarzu brudno? Matka cię rozpieszcza?
Już otworzyłam usta, by ich wygonić, ale Aline mnie ubiegła:
— Wujku Antonie — powiedziała cicho, spokojnym głosem wzorowej uczennicy — zgodnie z trzecim prawem Newtona, siła działania równa jest sile przeciwdziałania.
Trzy tygodnie was nie było, nie inwestowaliście w ekosystem mieszkania, więc wasz status tu jest zerowy. Wodę możecie nabrać z kranu. A brudem nazywacie moje trampki, bo właśnie wróciłam z olimpiady matematycznej.
Anton zamarł.
— Ty… ty tak mówisz do ojca?
— Nie jesteś moim ojcem — odpowiedziała spokojnie córka. — Jesteś czynnikiem zwiększającym entropię w naszym domu.
— Co ona mówi? — syknęła Galina Siergiejewna. — Jaką entropię? Narkomanka?
— Entropia to miara chaosu, babciu — uśmiechnęła się Aline. — A wy teraz podnosicie ją do wartości krytycznych. Mamo, idę rozwiązywać zadania, tam ciekawiej niż tutaj.
Aline wyszła, starannie zamykając drzwi.
Zawisła cisza. Gęsta, jak wata w kocu.
— W skrócie — otworzyłam drzwi na oścież. — Koniec koncertu. Anton, twoje rzeczy spakowałam dwa tygodnie temu. Stoją na klatce schodowej w workach na śmieci. Przepraszam, walizka moja. Zmieniłam zamki przedwczoraj.
— Nie masz prawa! — wrzasnął Anton. — To wspólne mienie!
— Artykuł 36 Kodeksu rodzinnego — odparłam stanowczo.
— Majątek należący do każdego z małżonków przed zawarciem małżeństwa pozostaje jego własnością. A wspólnie nabyliśmy tylko twój gastrit i moją nerwową egzemę. Egzemę zostawiam sobie, gastrit zabieraj.
Wyrzuciłam oszołomionego Antona na klatkę. Galina Siergiejewna i Lera wypadły za nim, pchnięte impetem.
— Pożałujesz! — wrzeszczała teściowa, gdy zamykałam drzwi. — Komu potrzebna jesteś z przyczepką w wieku 35 lat?!
— Samotność to nie brak ludzi w pobliżu, Galino Siergiejewno — rzuciłam przez szczelinę. — To obecność kogoś, kto sprawia, że czujesz się samotna. A ja teraz mam się świetnie.
Zamknęłam drzwi i przekręciłam zamek dwa razy. Click-click. Najprzyjemniejszy dźwięk na świecie.
Po drugiej stronie jeszcze coś mamrotało, kopiąc drzwi, ale brzmiało to jak telewizor u głuchych sąsiadów — irytujące, ale nie przeszkadza w życiu.
Poszłam do kuchni. Aline siedziała przy stole, jedząc jabłko.
— Poszli? — zapytała.
— Poszli.
— Na zawsze?
— Chyba tak. Teraz będziemy musiały same kupować jedzenie, zamiast czekać, aż wujek Anton raczy wydać trzy tysiące ze swojej pensji — uśmiechnęłam się.
Aline ugryzła jabłko, przeżuła je i z namysłem powiedziała zdanie, które wszystko postawiło na swoim miejscu:
— Wiesz, mamo, bez nich w mieszkaniu zrobiło się więcej powietrza. Jakby w końcu wynieśli kosz na śmieci, który trzy lata śmierdział, a my myśleliśmy, że to jakiś odświeżacz.
