Anna poczuła pulsowanie w skroniach, które narastało z każdą sekundą, gdy Mark powoli unosił kieliszek. Prowadzący wesele dał znak, by zapadła cisza, a światła w sali lekko przygasły, tworząc złowieszczy półmrok.
Szkło kieliszków delikatnie zadźwięczało, a wszystkie spojrzenia gości jakby wciągnęły ją w niewidzialny krąg uwagi.
Anna położyła dłoń na stole, tak daleko od kieliszka ozdobionego subtelną wstążką, jak tylko mogła. Czuła wzrok Marka niczym ostrze wbijające się w kark – zimne, przenikliwe, pełne napięcia.
— Za miłość — zaczął prowadzący, unosząc kieliszek do nieba — za połączenie dwóch losów!
Mark uśmiechnął się szeroko, w sposób, który miał być urokliwy, lecz w jego oczach migotała nutka dominacji. Bez wahania uniósł kieliszek do ust i wypił jednym haustem.
Następnie odwrócił się do Anny, unosząc brwi w krótkim, rozkazującym geście. Anna wymusiła uśmiech, zbliżając kieliszek do warg, ale zatrzymała się na ułamek sekundy.
Dotknęła tylko krawędzi wargami, nie połykając ani kropli. Odstawiła szkło, udając, że piła. Natychmiast rozległy się brawa, a muzyka ponownie wybuchła w sali, wypełniając przestrzeń gwarowym hukiem rozmów i śmiechów.
Mark pochylił się ku niej, a jego oddech był gorący i ciężki. Wysyczał przez zaciśnięte zęby:
— Wypij naprawdę. Nie graj ze mną w teatr.
Anna poczuła dreszcz strachu, który przebiegł jej wzdłuż kręgosłupa. Odpowiedziała cicho, niemal szeptem:
— Zrobiło mi się niedobrze… To chyba z emocji.
Mark zacisnął szczękę, lecz znowu uśmiechnął się szeroko do zgromadzonych gości, maskując swoje prawdziwe intencje.
Serce Anny waliło mocno, a dłonie zaczynały drżeć, ukryte wprost pod stołem. Po kilku minutach, które ciągnęły się jak godziny, nie wytrzymała.
— Potrzebuję powietrza — powiedziała, starając się zachować spokój.
Nie czekając na reakcję, wstała i wyszła na tylny taras. Noc była chłodna, a cisza niemal fizycznie ją przytłaczała.
Wciągnęła głęboko powietrze, pozwalając, by zimne podmuchy wypełniły jej płuca. Ręce jej drżały, a w głowie rozbłysły wspomnienia — słowa starca, biały proszek, uścisk Marka na jej kolanie pod stołem.
Wszystko zaczęło się łączyć: pośpiech, z jakim pojawił się po śmierci Lucasa, jego natarczywa troska, przesadne obietnice składane ojcu.
Nagle usłyszała kroki za sobą. Odwróciła się gwałtownie. Jej ojciec stał w cieniu tarasu, lekko chwiejąc się, z niepokojem wypisanym na twarzy.
— Anna, co się dzieje? — zapytał. — Mark jest zdenerwowany. Mówi, że źle się czujesz.
— Tato — odpowiedziała cicho, z drżącym głosem — ufasz mi?
Ojciec zmarszczył brwi, zaskoczony jej pytaniem.
— Oczywiście — odparł powoli.
— Proszę, nie pij niczego z kieliszków na stole. Ani ty, ani nikt. Powiedz, że jest problem. Cokolwiek.
— Co za bzdury? — wymamrotał, lecz ton jego głosu zdradzał rosnącą wątpliwość.
— Proszę — głos jej się załamał. — Dla mnie.
Po krótkim zawahaniu skinął głową. — Dobrze. Porozmawiam z kimś.
Kiedy wróciła na salę, Anna wyjęła telefon. Jej palce drżały, gdy pisała wiadomość do dziennikarza, którego znalazła kilka dni wcześniej podczas przeszukiwania starych raportów o wypadku Lucasa.
Teraz jej słowa były krótkie, ale pełne determinacji: „Jestem na własnym weselu. Myślę, że grozi mi niebezpieczeństwo. Potrzebuję pomocy. Teraz”.
W drzwiach pojawił się Mark, jego oczy ciemne i groźne.
— Jakie jeszcze spiski knujesz? — warknął.
— Chcę wyjść — odpowiedziała Anna, starając się brzmieć pewnie. — Natychmiast.
— Nikt nigdzie nie wychodzi — odparł spokojnie, lecz w jego głosie brzmiała twarda groźba. — Dopóki wszystko się nie skończy.
— Co się skończy? — zapytała, cofając się o krok.
Na moment maska opadła, a jego twarz pokazała cienką warstwę prawdy.
— Dopóki trochę nie pośpisz. Byłaś zbyt napięta.
Anna poczuła zimny dreszcz, jej oczy rozszerzyły się.
— Co wsypałeś do kieliszka? — zapytała, a w jej głosie pobrzmiewała mieszanka gniewu i strachu.
— To, co trzeba — odpowiedział chłodno. — Żebyś się uspokoiła. Żebyś przestała zadawać pytania.
— O Lucasa? — dodała szeptem.
Mark zamarł, a w jego oczach pojawiła się iskra strachu.
— Co wiesz?
— Wystarczająco — odparła Anna stanowczo. — Hamulce same się nie psują. A ty byłeś ostatnim, który go widział.
Nagle drzwi za jego plecami otworzyły się gwałtownie. Do środka weszli dwaj pracownicy lokalu, jej ojciec i mężczyzna w cywilnym ubraniu, który pokazał legitymację.
— Policja. Panie Mark, proszę pójść z nami.
Mark wybuchnął gniewem:
— To absurd! — krzyknął. — Ona nie jest w porządku!
— Anna? — zapytał policjant, spoglądając na nią.
— Nie piłam z kieliszka — odpowiedziała spokojnie, choć serce waliło jej jak oszalałe. — Ale on coś do niego wsypał. Świadek to widział.
Starszy pracownik potwierdził skinieniem głowy. Policjant wykonał gest, a drugi funkcjonariusz podniósł kieliszek ze stołu i zabezpieczył go.
Mark próbował protestować, ale jego ręce zostały unieruchomione. Gdy wyprowadzano go na zewnątrz, odwrócił się w stronę Anny:
— Myślałaś, że uciekniesz?
— Już uciekłam — odpowiedziała spokojnie.
Rankiem Anna siedziała na tarasie, owinięta kocem, a ojciec trzymał ją za rękę. Śledztwo dopiero się zaczynało, ale po raz pierwszy od dwóch lat czuła, że może naprawdę oddychać.
Nie wiedziała, co przyniesie przyszłość, ile to potrwa, ani jak bardzo zaboli prawda.
Wiedziała tylko jedno: nie była już pusta w środku. I wreszcie ktoś jej uwierzył.
