Syn, którego mój mąż tak uwielbiał i rozpieszczał… nie był jego dzieckiem biologicznym.
Ha! Niebo naprawdę ma oczy!
Tego dnia do naszego domu przyszli przyjaciele, bliscy znajomi z naszego kręgu. Zorganizowaliśmy małą, kameralną imprezę, chociaż w powietrzu czuć było napięcie, którego nie chciałam ujawniać.
Valeria przyszła jako ostatnia, niosąc w rękach pudełko świeżych wiśni, a jej twarz promieniała zdrowiem i energią, jakby nie znała żadnych problemów.
—Siostro, to wiśnie z farmy Kim Huệ, duże, dokładnie takie, jakie lubisz — powiedziała, stawiając pudełko przede mną.
Spojrzałam na owoce, przez chwilę milczałam, a potem odpowiedziałam spokojnie:
—Valeria najlepiej mnie zna; tylko te wiśnie, które ty kupujesz, smakują mi naprawdę.
Oplotła moje ramiona delikatnym gestem, jakby chciała mnie otulić czułością.
—A co z tymi badaniami? Już zdecydowaliście, kiedy je zrobicie?
Badania? Na moment prawie zapomniałam, że mój mąż i ja planowaliśmy procedurę in vitro, aby mieć własne dziecko.
—Może za dwa tygodnie. Ostatnio dużo podróżowałam w pracy, a gdy skończę ten projekt, będę miała czas — odparłam, starając się brzmieć lekko.
—Pracujesz za dużo. Powinnaś myśleć bardziej o rodzinie. Pracę zostaw Aleksandrowi, ty, jako kobieta, nie musisz dźwigać wszystkiego. Poza tym on uwielbia dzieci, wykorzystaj to — powiedziała Valeria, uśmiechając się ciepło.
—Wiem, wiem — odparłam, starając się zachować spokój.
Staliśmy w kuchni, gdy nagle do środka wszedł mój mąż.
—Już przyszła Valeria? Kiedy?
—Właśnie dotarłam, Aleksandrze. Potrzebujesz, żebym coś zrobiła? Mam czas — zaproponowałam, chociaż serce miałam wciąż ściśnięte.
—Nie trzeba, zostań i towarzysz siostrze — powiedział, patrząc na nas z uśmiechem, który teraz wydawał się maską.
Gdy myłam wiśnie, zwróciłam się do niego:
—Chodź do gabinetu i przynieś nowe talerze, kupiłam je już dawno, a nigdy nie użyliśmy.
Spojrzałam na Valerię i dodałam:
—Ty idź z nim, ja tutaj się zajmę owocami.
Valeria skinęła głową, a ja kontynuowałam pracę, rozmawiając spokojnie, starając się ukryć wszelkie podejrzenia. Jednak po chwili zobaczyłam przez małe okno do magazynu, że mój mąż prowadzi Valerię do pokoju gospodarczego.
Gdy zniknęli z pola widzenia, wytarłam ręce i sprawdziłam telefon.
Zaledwie kilka minut później ekran rozświetlił się zdjęciami – mój mąż i Valeria całowali się namiętnie w magazynie, jakby dom należał tylko do nich, jakby mnie w ogóle nie było…
Zacisnęłam pięści, powstrzymując wybuch gniewu. Kamera w magazynie była nowa, niedawno ją zamontowałam – wszystko było nagrane.
Ale to wciąż było za mało. Mój wujek ostrzegł mnie, że jeśli chcę odebrać mężowi wszystko, potrzebuję więcej dowodów. To był dopiero początek.
Po pocałunku wyszli z pokoju jak gdyby nigdy nic. Utrzymywali idealną równowagę między chłodem a serdecznością – niemożliwe było, by ktokolwiek podejrzewał ich romans.
Przyjęcie toczyło się dalej w pozornej normalności. Uśmiechałam się, rozmawiałam, nawet z Valerią, ukrywając prawdziwe emocje.
Każdy jej gest – uśmiech, objęcie – sprawiał, że serce ściskało mnie lodowato. Z pewnością uważała mnie za głupią, która nie widzi ich zdrady…
Po obiedzie goście powoli się rozeszli. Valeria pomogła w zmywaniu naczyń.
—Siostro, w tym tygodniu znowu wyjeżdżasz służbowo? — zapytała, a w jej głosie pobrzmiewał lekki niepokój.
—Tak, a czemu pytasz? — odpowiedziałam spokojnie.
—Nic… Ten weekend to urodziny mojego syna. Chciałam cię zaprosić do mojego miasteczka, ale jeśli jesteś zajęta, będzie inna okazja.
—Szkoda… Twoje miasteczko jest blisko. Może Aleksandr pójdzie sam?
Valeria zadrżała lekko.
—Jak możesz tak mówić? Zaprosiłam was obu, jak miałby iść sam?
Pochyliła się do mnie i szepnęła:
—Gdyby Aleksandr przyszedł bez ciebie, czułabym się bardzo niekomfortowo.
Hipokrytka.
Mój mąż stał tuż obok, wtrącając się:
—Mam też zobowiązania wobec klientów, więc nie będę mógł pójść na urodziny Bona, Valerio.
Jej „tak” brzmiało zbyt miękko, niemal jak flirt.
Spojrzałam na niego zimno.
—Z jakim klientem?
—Ah… z panem Doán, nagle się pojawiło.
—Ah — odpowiedziałam krótko, czując w środku obrzydzenie. „Zobowiązania”… tylko wymówka, by iść na urodziny jej syna.
Uśmiechnęłam się do Valerii.
—Jesteśmy zbyt zajęci, nie damy rady. Kupię prezent dla Bona, nie możesz odmówić.
Valeria uśmiechnęła się szeroko, przytulając mnie, a ja czułam, jak krew mi wrze.
Niedziela nadeszła szybko. Mój służbowy wyjazd trwał dwa dni. Wynajęłam samochód i zaparkowałam przed domem Valerii w jej miasteczku. Ludzie przychodzili i wychodzili, a ja czekałam, aż pojawi się samochód mojego męża.
Gdy zobaczyłam, jak Valeria wychodzi, witając go z dzieckiem, serce mi pękło. Mimo że przygotowałam się psychicznie, ból wciąż był obecny. Oczy piekły mi łzami i w końcu się rozpłakałam.
—Proszę, chusteczki.
—Dziękuję.
Wynajęłam detektywa, aby zebrał więcej dowodów.
—Udało ci się zrobić zdjęcia?
—Wszystko. Wyślę ci później.
Po trzydziestu minutach zadzwoniłam do Valerii, informując, że zmierzam. Jej głos brzmiał napięty.
—Co? Teraz? Gdzie jesteś?
—Za piętnaście minut będę. Prześlij lokalizację.
Minuty później zobaczyłam, jak Valeria i mój mąż wychodzą razem. On całował dziecko, a potem Valerię – „szczęśliwa rodzina” – a ja skryta, obserwująca, jak głupia.
Zleciłam detektywowi, aby sprawdził, czy rodzina Valerii wiedziała o tym romansie. Jeśli tak, nikt nie liczył na moją wyrozumiałość.
Później Valeria zadzwoniła. Kazałam jej czekać dziesięć minut, potem kolejne dziesięć, aż minęła ponad godzina. W końcu powiedziałam, że nie przyjdę.
Byłam świadoma, że to okrutne, ale dawało mi satysfakcję. Nie pojechałam, ani nie pozwoliłam mężowi.
Dwie godziny później, gdy relaksowałam się w spa, prezent dotarł do domu Valerii: pluszaki wypełnione ukrytymi kamerami i dyktafonami. Wydane pieniądze? Ogromne. Warto było.
Impreza była niepełna. To dopiero początek…
O trzeciej nad ranem zadzwonił telefon mojego męża. To była jego siostra.
—Powiedz żonie, żeby wróciła! Mama upadła i złamała nogę!
Udawałam sen, aż mnie obudził. Pobiegliśmy do szpitala.
Czy chcieli, żebym zajęła się teściową? Jasne… ich specjalnością była torturowanie mnie.
Gdy dotarliśmy, jego siostra patrzyła na mnie z pogardą.
—Dlaczego tak długo? Twoja teściowa czekała!
—Po co mi czekać…?
Teściowa narzekała, a siostra głośno powiedziała:
—Niech Như zostanie z mamą, ona nie pracuje.
—Moja żona ma pracę… — próbował protestować mój mąż.
—Wszystko można odłożyć! Matka jest najważniejsza.
Patrzył na mnie niepewnie.
—Như… mogłabyś zostać kilka dni?
We mnie gotowało.
—Jeśli zostanę, kto ci pomoże w firmie?
Zawahał się, potem odpowiedział:
—Niech Valeria przyjdzie i pomoże przez kilka dni, podczas gdy ty opiekujesz się mamą…
Zamarłam.
Zadzwonić do Valerii, żeby mu pomagała… a mnie wysłać do opieki nad teściową.
Basta.
