„Od kiedy to twoja matka może decydować, kto mieszka w naszym domu, a kto nie?! Mój własny brat nie mógł u nas zostać przez tydzień z jej powodu, a twoja siostra ma tu mieszkać pięć lat?!” – wyrwało się Verze, a jej głos przeciął ciszę kuchni jak ostry nóż.
Anton wpadł do kuchni z nieokiełznanym entuzjazmem, który w jego zwyczajach często zwiastował albo zakup nowej gry, albo nagłe, spontaniczne wyprawy do jego matki.
Teraz jednak świecił radością, jakby wygrał na loterii. Pochylił się nad garnkiem, w którym powoli bulgotała przyszła zupa, i z namaszczeniem wciągnął powietrze pełne aromatów. „Wera, musisz tego posłuchać! Nie uwierzysz, co właśnie odkryłem!”
Wera, obojętna na jego gesty, przesuwała nóż po marchewkach, które starannie odkładała do miski. Była przyzwyczajona do jego wybuchów radości, które zwykle kończyły się niczym więcej niż drobną zmianą planów weekendowych.
„Co się stało?” – zapytała spokojnie, choć w jej oczach krył się ledwie zauważalny cień niepokoju.
„Pamiętasz, jak nasza Sveta aplikowała na uniwersytet? Została przyjęta! I to na miejscu bezpłatnym, tutaj, w naszym mieście!” Anton rozpromienił się jeszcze bardziej, oczekując, że jego żona podzieli jego ekscytację.
„Dobrze dla Svety, cieszę się z jej sukcesu” – odpowiedziała Vera, powstrzymując emocje, które już zaczynały kiełkować w jej wnętrzu. „Będzie mieszkać w akademiku?”
Anton machnął ręką, jakby pytanie było absurdem. „Po co jej akademik? Kto wie, kto tam mieszka, warunki są straszne.
Nie, już wszystko ustalone. Będzie mieszkać u nas. Wszystkie pięć lat studiów. Mama twierdzi, że tak będzie spokojniej dla wszystkich. Pakują już jej rzeczy, przywożą w przyszłym tygodniu. Super, prawda?”
Nóż Verki zawisł nad półksiężycem cebuli. W kuchni przez kilka sekund panowała jedynie cisza przerywana cichym syczeniem oleju.
Odłożyła nóż, otrzepała ręce ręcznikiem i obróciła się do męża. Jej twarz była spokojna, lecz oczy twarde, przeszywające, jak stal.
Jeszcze miesiąc temu jej własny brat, Kirill, planował przyjazd do miasta służbowo. Vera zaproponowała, żeby zatrzymał się u nich – zwykła, prosta rzecz. Anton jednak zrobił z tego dramat.
Przeciągał rozmowę, powtarzał, jak niewygodne jest przyjmowanie gości i że jego matka uważa, iż częste wizyty niszczą młodą rodzinę. Vera ustąpiła, by uniknąć kłótni, a Kirill zameldował się w tanim hotelu na obrzeżach.
„Chwila” – powiedziała Vera lodowatym tonem, wpatrując się w Anton bez mrugnięcia. „Nie rozumiem. A twoja matka?”
„Co z mamą?” – Anton nie pojmował nagłego chłodu w jej głosie. Radość z triumfu Svety zaczęła blednąć, gdy wyczuł napięcie. „To jej pomysł…”
„Miesiąc temu twoja matka twierdziła, że w naszym domu nie ma miejsca na gości. Twierdziła, że niszczą rodzinę. Mój brat nie mógł u nas zostać przez tydzień. A twoja siostra ma mieszkać tu pięć lat, bo twoja matka tak postanowiła? Czy dobrze rozumiem?”
Anton zaniemówił. Nie był przygotowany na ten zwrot i brakowało mu argumentów.
„Ver… to zupełnie co innego. Kirill jest gościem, a Sveta… Sveta jest rodziną. Praktycznie moim odbiciem. Mama powiedziała, że powinnaś jej pomóc – to nasz obowiązek” – zaczął, unikając spojrzenia.
Wera wzięła oddech, a jej cierpliwość pękła jak szkło. Jej głos przeszedł w stal, w tonie wyraźnie wyczuwalnej wściekłości.
„Od kiedy to twoja matka decyduje, kto mieszka w naszym domu?! Mój brat nie mógł u nas zostać tydzień, a twoja siostra ma tu mieszkać pięć lat?!”
Anton cofnął się, zdumiony, jakby został uderzony. W jego świecie proste zasady: mama mówi – mama ma rację. Nie dostrzegał sprzeczności.
„Ver, uspokój się” – mruknął, cofając się do drzwi. „To moja siostra, rodzina. Musimy jej pomóc. Nie jest obca.”
Vera uśmiechnęła się krótko, bez radości, i wróciła do siekania cebuli – teraz ostrzem tak precyzyjnym, że każdy kawałek wydawał się wycięty gniewem. „Rodzina? A mój brat nie jest rodziną? Czy jest niewłaściwą rodziną?”
Anton nie znalazł już słów. Pamiętał każde „doradztwo” matki, każdą decyzję, którą wykonywał, myśląc, że jest słuszna.
„Nie doradzała… decydowała, a ty to wykonałeś” – powiedziała Vera, opierając biodro o blat. „Mam dość życia w domu, gdzie każda decyzja przechodzi przez telefon do twojej matki. Mam dość, że jej zdanie liczy się więcej niż moje. Niż nasze.”
Anton, ostatkiem sił, sięgnął po telefon. „Dobrze, zadzwonię do mamy. Ona wyjaśni ci wszystko!”
Vera wzięła słuchawkę bez strachu, spokojnie, z arkticzną precyzją w głosie. „Dzień dobry, Galina Ivanovna” – powiedziała grzecznie, lecz w tonie kryjącego się w nim lodu.
