Starszy mężczyzna zamówił kolację dla dwojga, ale nikt nie przyszedł — więc zdecydowałam się usiąść obok niego**
Nocny deszcz delikatnie bębnił o szyby kawiarni, zamieniając światła ulicznych latarni w rozmyte, złociste plamy. Ostatnia godzina przed zamknięciem zawsze była najcichsza — jakby cały świat zapadał w krótki, senny oddech.
Stałam za ladą, porządkując naczynia, kiedy nad drzwiami zadźwięczał dzwonek. Do środka wszedł starszy mężczyzna.
Jego garnitur był schludny, lecz widać było po nim ślady czasu — jak ubranie zakładane niegdyś na szczególne okazje, które dawno już minęły. Mężczyzna rozejrzał się po pustej sali, po czym ruszył w stronę stolika przy oknie. Wzięłam menu i podeszłam do niego.
— Dobry wieczór, proszę pana. W czym mogę pomóc?
Zerknął przelotnie na kartę, ale jakby kompletnie go nie interesowała.
— Kolację dla dwóch osób, proszę. I jeśli macie państwo wazon… byłbym wdzięczny.
Podążyłam za jego wzrokiem i zobaczyłam, jak na stoliku ostrożnie postawił bukiet białych lilii. Ich delikatne płatki tworzyły wyraźny kontrast z surowością deszczowej nocy.
— Oczywiście — odpowiedziałam i pośpiesznie poszłam na zaplecze.
Znalazłam wysoki, szklany wazon, napełniłam go wodą i starannie ułożyłam w nim kwiaty. Kiedy wróciłam, kelner przyniósł już dwie parujące porcje gorącego dania. Jednak mężczyzna nawet na nie nie spojrzał.
Jego wzrok wciąż spoczywał na pustym krześle naprzeciwko, a drżące palce przesuwały się powoli po brzegu białej serwetki.
Minęło kilka minut. Jedzenie stygnęło, nietknięte. Drzwi się nie otworzyły. Telefon nie zadzwonił. Pustka wydawała się coraz cięższa.
Postawiłam przed nim filiżankę herbaty.
— Od nas. Czy mogę przynieść coś jeszcze?
Po raz pierwszy tego wieczoru spojrzał na mnie bez pośpiechu. W jego oczach było zmęczenie, smutek… ale i łagodność.
— Dziś są moje urodziny — powiedział cicho. — Usiądź ze mną, napij się herbaty.
Nie namyślając się długo, wróciłam za ladę. W witrynie został ostatni kawałek tortu czekoladowego. Wyjęłam go, znalazłam też starą świeczkę urodzinową, zapaliłam ją i postawiłam przed nim na talerzyku.
— Urodziny bez tortu nie są prawdziwymi urodzinami — uśmiechnęłam się. — Proszę pomyśleć życzenie.
Długo patrzył w płomień — mały, drżący, jakby noszący w sobie echo dawnych dni.
— Nie wierzę, że życzenia spełniają się tak, jak tego chcemy — mruknął.
— Ale warto spróbować — odpowiedziałam.
Uśmiechnął się słabo i zdmuchnął świeczkę. Płomień zadrżał, zamigotał i zniknął, pozostawiając po sobie cieniutki wężyk dymu.
— Widzisz? — powiedziałam. — Nie było tak źle.
Wpatrywał się w zgaszoną świeczkę jeszcze dłuższą chwilę.
— Moje życzenie… — szepnął. — Ono już nigdy się nie spełni.
Zanim zdążyłam zapytać, jakie życzenie miał na myśli, upił mały łyk herbaty i westchnął — spokojniej niż przedtem.
— Powinienem się przedstawić — powiedział łagodnie. — Tom.
— Emma — odpowiedziałam.
Wskazał ruchem ręki puste krzesło naprzeciwko.
— Ona miała na imię Susan…
I tak właśnie rozpoczęła się jego historia.
