Uboga sprzątaczka, która nie miała nikogo, komu mogłaby powierzyć swoją córkę, postanowiła zabrać ją ze sobą do pracy — nie mając pojęcia, jak bardzo reakcja jej miliardera-szefa wszystko odmieni.
Claudia obudziła się o 5:30, zmęczona, ale nie mając czasu na żale. Od śmierci męża nauczyła się liczyć życie co do godziny. Jej czteroletnia córka, Renata, wciąż spała, mocno trzymając w rączkach ukochaną zabawkę. Claudia patrzyła na nią przez chwilę, myśląc, jak trudno jest zostawić ją samą, i zdecydowała, że tym razem zabierze ją ze sobą.
Przygotowała małej trochę owsianki, sama zaś wypiła kawę. Podczas śniadania rozmyślała, jak niezręczne będzie kolejne tłumaczenie panu Leonardowi, że nie ma nikogo, kto mógłby zająć się Renatą. Przedszkola były bardzo drogie, a rodziny, która mogłaby pomóc, nie miała.
O 6:15 obudziła córkę pocałunkiem. Renata zgodziła się szczęśliwa na wyjście, bo lubiła duży dom, w którym pracowała mama. Claudia surowo przypominała jej, by starała się być grzeczna i nie sprawiała problemów.
O 7:00 były już w drodze. W parkach niosły plecaki na plecach, spiesząc się do przystanku autobusowego. Podczas czterdziestominutowej podróży Renata z ciekawością obserwowała wszystko dookoła, a matka starała się jak najlepiej odpowiadać na jej pytania.
Gdy dotarły do dzielnicy bogaczy, różnica była uderzająca: szerokie ulice, ozdobne bramy i zadbane ogrody. Rezydencja pana Leonarda kryła się za czarnymi drzwiami. José, ochroniarz, który już ich znał, uśmiechał się i otwierał wejście.
Mimo że pracowała tu już drugi rok, Claudia nadal denerwowała się, wchodząc przez wewnętrzne drzwi do wnętrza domu. Wszystko pachniało świeżo pociętym drewnem. Jak zawsze, używały wejścia dla personelu.
Renata została w kącie kuchni, bawiąc się kolorowymi kredkami i papierem, podczas gdy matka zabrała się do pracy.
Wszystko przebiegało zwyczajnie, aż o 8:15 usłyszała kroki na schodach. Jej serce zabiło mocniej: nie spodziewała się, że pan Leonardo pojawi się tak wcześnie…
