Biznesmen rozejrzał się wokół…
— Proszę pana, mogę przywrócić pańskiej córce normalne życie — powiedział chłopak stojący na chodniku.
Biznesmen przystanął. I po prostu…
Stał w samym centrum Kijowa — elegancki jak zawsze, pewny siebie, nienaganny.
Krawat — idealnie zawiązany. Garnitur — z najnowszej kolekcji. Koszula — szyta na miarę.
W branży energetycznej nazywano go „rekinem”.
Dla jednych — filantrop.
Dla innych — zimny, wyrachowany gracz bez serca.
Ale nikt nie wiedział, że co noc trzymał w dłoniach jedno zdjęcie — zdjęcie córki — i szeptał cicho to samo imię: „Salomea…”
Nigdy nie czuł się przytłoczony tłumem.
Ludzie zawsze ustępowali mu drogi.
Ale dziś… dziś było inaczej.
— Proszę pana… — cichy głos, niemal szept, dobiegł z lewej strony.
— Proszę… posłuchać…
Oleg Iwanowicz początkowo nie zorientował się, że te słowa były skierowane do niego.
Szli automatycznie, jak zwykle — nieobecny duchem.
Ale w tym głosie było coś… coś, co sprawiło, że po raz pierwszy od lat się zawahał.
Odwrócił się.
Przed nim stał młody chłopak, może osiemnastoletni. Brudny, w zniszczonych trampkach i rozdartej kurtce.
Włosy opadały mu na czoło. Oczy miał smutne, ale uparte. Zdeterminowane.
— Wiem, co się stało z Salomeą — powiedział.
Oleg zamarł.
— Skąd znasz moją córkę? — zapytał cicho, z napięciem w głosie.
— Znałem ją.
Ze szkoły.
Zanim… — chłopak zawiesił głos.
Zanim zniknęła.
Ktoś z przechodniów lekko potrącił Olega i mruknął przeprosiny, ale biznesmen nawet nie drgnął.
— Jeśli kłamiesz…
— Nie kłamię, proszę pana.
Mam dowody.
I coś jeszcze — mam rozwiązanie.
Mogę jej pomóc.
Oleg poczuł, jak coś zaciska mu się w piersi.
Od lat inwestował w kliniki, specjalistów, prywatnych detektywów.
Ale wszystko na nic.
Salomea… istniała, ale jakby jej nie było.
Oddychała, ale nie żyła.
— Chodź ze mną — powiedział sucho Oleg i poprowadził chłopaka do czarnego BMW zaparkowanego przy krawężniku.
W samochodzie chłopak zaczął opowiadać.
O emerytowanym profesorze z Odessy, który pracował nad eksperymentalną metodą leczenia głębokich traum.
O tym, jak Salomea tam trafiła, ale terapia została przerwana z powodu braku środków.
O tym, jak profesor wierzył, że gdyby miał jeszcze dwa miesiące, mógłby ją całkowicie przywrócić do życia.
— Dlaczego przyszedłeś właśnie do mnie? — zapytał Oleg.
— Bo ją kocham.
I nie mam pieniędzy.
Ale nie mogę jej tak zostawić.
Ona kiedyś uratowała mnie — teraz moja kolej.
Oleg długo patrzył mu w oczy.
Był szczery.
Czuł to — nie jako biznesmen, ale jako ojciec.
Dwa dni później profesor z Odessy miał wszystko, czego potrzebował.
A dwa miesiące później Salomea podniosła wzrok z białego szpitalnego łóżka i uśmiechnęła się.
Po raz pierwszy od pięciu lat.
Oleg stał w kącie pokoju, z drżącymi rękami.
— Tato… — wyszeptała cicho.
I wtedy „rekin” zaczął płakać.
W ciszy.
Chłopak, stojący przy drzwiach, uśmiechnął się lekko.
Dla niego życie Salomei było cenniejsze niż jakikolwiek kontrakt czy zysk.
Po raz pierwszy Kijów nie wydawał się już taki zimny.
