Andreea poczuła, jak serce zaczyna jej bić szybciej na widok małego Ionuța.
Dziecko spało, a jego maleńkie rzęsy delikatnie drgały na bladych policzkach.
Jego rączki, nie większe niż kciuk Alexa, były zaciśnięte w piąstki – jakby przygotowywał się do walki ze światem, który go nie chciał.
– Możecie go wziąć na ręce – powiedziała pani Nicoleta z czułością w oczach.
Nie czekając na reakcję Alexa, Andreea wyciągnęła ramiona i przyjęła to maleńkie zawiniątko.
Był taki lekki, znacznie mniejszy niż jej własna Sofía.
Fala macierzyńskiego instynktu zalała ją natychmiast.
– Taki maleńki… – szepnęła, czując łzy napierające na oczy. – Jak ktoś mógł porzucić takiego aniołka?
Alex stał sztywno obok niej, patrząc na dziecko z wyrazem twarzy, w którym mieszały się strach, troska i – mimo wysiłków, by się zdystansować – odrobina czułości.
– Kto jest jego matką? Co się stało? – zapytał w końcu, ciszej niż wcześniej.
Pani Nicoleta westchnęła.
– Bardzo młoda dziewczyna. Powiedziała, że nie może się nim zająć i podpisała dokumenty o zrzeczeniu się praw zaraz po porodzie. Nawet nie wzięła go na ręce.
W tym momencie Ionuț otworzył oczy – głębokie, niebieskie i zaskakująco mądre jak na tak małego chłopca.
Spojrzał prosto na Andreeę, a potem na Alexa.
Nie płakał.
Tylko patrzył – jakby oceniał tych zupełnie obcych ludzi, którzy patrzyli na niego z tak wielkim skupieniem.
– Czy ma jakieś problemy zdrowotne? – zapytał Alex, a Andreea wyczuła w jego głosie nutę nadziei.
To oznaczało, że nie odrzucał tej myśli całkowicie.
– Nie, jest całkowicie zdrowy – odpowiedziała pielęgniarka. – Miał po prostu trudny początek. Wiecie, dzieci czują, czy są kochane. On tego jeszcze nie doświadczył.
Andreea spojrzała na Alexa, nie mówiąc ani słowa, ale z błagalnym spojrzeniem.
Alex nerwowo przeczesał włosy dłonią i, niepewnie, wyciągnął palec w stronę dłoni dziecka.
Ionuț zaskakująco mocno, jak na swój rozmiar, złapał jego palec.
Zapadła między nimi cisza.
Andreea zauważyła, jak wyraz twarzy jej męża powoli się zmienia, jak jego bariery zaczynają się kruszyć.
– Jak wygląda procedura? – zapytał w końcu, nie wyciągając palca z maleńkiej dłoni dziecka. – Jakie są kroki prawne?
Pani Nicoleta uśmiechnęła się, jakby zawsze wiedziała, jaki będzie wynik tego spotkania.
– To długa droga – wyjaśniła. – Najpierw musicie złożyć wniosek w Departamencie Ochrony Dziecka. Potem będą oceny, wizyty domowe, szkolenia. Ale to nie jest niemożliwe.
Alex i Andreea spojrzeli na siebie długo.
Między nimi odbyła się niema rozmowa.
W oczach Alexa nadal były wątpliwości, ale i delikatna rezygnacja.
W oczach Andreei widać było nadzieję i determinację.
– Porozmawiamy o tym w domu – powiedział w końcu. – Na spokojnie, z listą tego, co by to oznaczało.
Dla Andreei była to najbliższa „tak” odpowiedź, na jaką mogła liczyć w tej chwili.
Ionuț poruszył się w jej ramionach, wydając ciche dźwięki, jakby zapowiadające płacz.
– Muszę go nakarmić – powiedziała pani Nicoleta, wyciągając ręce po dziecko.
Andreea z wyraźnym wahaniem oddała chłopca.
Uczucie straty było natychmiastowe i głębokie – jakby wyrwano z niej cząstkę samej siebie.
Droga powrotna do sali przebiegła w ciszy.
Victoria czekała, kołysząc śpiącą spokojnie Sofíę.
– I? – zapytała szeptem, uważnie obserwując ich twarze.
– Porozmawiamy – odpowiedział Alex, a Andreea poczuła falę wdzięczności za to drobne zobowiązanie. – To jeszcze niczego nie przesądza, ale… porozmawiamy.
I Andreea wiedziała, głęboko w sercu, że ich życie właśnie obrało nieoczekiwany kierunek – ale może właśnie taki, jakiego najbardziej potrzebowali.
