Potykam się, chwieję, macham rękami w powietrzu.
Czekam na upadek, zamykam oczy…
Ale on nie nadchodzi.
Zamiast tego czuję silne ramiona, które mnie chwytają i utrzymują na nogach.
Otwieram oczy i patrzę w górę.
Naprzeciwko mnie para głębokich, brązowych oczu.
Mężczyzna, który uratował mnie przed upadkiem, ma wyraziste rysy – prosty nos, gęste brwi, poważne spojrzenie.
Ma na sobie skórzaną kurtkę, która cicho skrzypi przy każdym ruchu.
– Proszę uważać – mówi niskim głosem. – Te schody potrafią być zdradliwe.
– Dziękuję – odpowiadam zakłopotana, powoli wysuwając się z jego objęć. – Czekałam na kogoś, ale chyba się nie pojawi.
– Elena? – pyta. Serce mi zamiera.
– Tak. Pan jest Sandu?
Kiwa głową.
– Przepraszam za spóźnienie. Sprawy zawodowe.
Poprawiam czapkę i płaszcz, próbując się opanować.
– Nic nie szkodzi. Już miałam iść.
– Więc przyszedłem w samą porę – mówi z ledwie widocznym uśmiechem.
– Może kawa? Albo kino? W „Patrii” grają nowy film.
– Kawa brzmi dobrze – zgadzam się, sama zaskoczona swoją decyzją.
Następnego dnia zadzwonił. Jedno zdanie: „Szesnasta, ta sama kawiarnia?” Powiedziałam tak. Bez namysłu.
Co się ze mną działo? Ja – analityczna, ostrożna – zgadzam się na spotkania bez sprawdzania, kim jest?
W kawiarni.
W tle gra cicho muzyka.
On już czekał.
Rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym – książki, filmy, kartki żywnościowe. Nic osobistego.
Nie mówił o aresztowaniach, ja nie zanudzałam go literaturą francuską.
Podobało mi się, że nie próbował robić wrażenia. Spokojny, pewny siebie, z subtelnym poczuciem humoru.
Na końcu powiedział tylko: – Jutro?
Dzień czwarty.
„Jutro” znaczyło spacer po parku, pośród zmarzniętych liści.
Kupił mi ciepłego precla, usiedliśmy na ławce, jedząc w milczeniu.
Nagle powiedział:
– Musisz wiedzieć, że to nasze mamy wszystko zaplanowały.
– Wiem – uśmiechnęłam się. – Spisek matek.
– Przeszkadza ci to?
I tak, i nie. To brzmi absurdalnie – a jednak tu jesteśmy.
– Gdzie jesteśmy, Elena?
Spojrzałam na niego naprawdę – trzydziestoczteroletni mężczyzna, który widział więcej niż ja przez całe życie.
Dłonie duże, szorstkie – przyzwyczajone do broni – a jednak trzymały mnie z delikatnością.
– Nie wiem – odpowiedziałam szczerze. – Ale chcę się dowiedzieć.
Dzień piąty.
Zaprosił mnie do siebie. Skromne, uporządkowane mieszkanie. Więcej książek, niż się spodziewałam.
Jego matki nie było. Sam gotował. Nic skomplikowanego – prosto, ale smacznie.
Zaskoczyło mnie, że policjant tak dobrze gotuje.
Po kolacji puścił płytę. Klasyka. Rachmaninow.
– Dlaczego nie jesteś żonaty, Sandu? – zapytałam, siedząc na kanapie z kieliszkiem wina.
– Bo nie znalazłem kobiety, która zaakceptowałaby to, kim jestem i co robię.
– A co robisz?
– Każdego dnia patrzę na mroczną stronę świata. To zmienia człowieka.
Wiele kobiet chce bohatera. Ja nim nie jestem. Jestem tylko facetem z trudną pracą.
Tego wieczoru, odprowadzając mnie do domu, pocałował mnie.
Zwykły pocałunek. Delikatny. Ale obudził we mnie coś głębokiego.
Dzień szósty.
Telefon. Sandu. Głos poważniejszy.
– Musimy porozmawiać. Mogę wpaść?
Kiedy przyszedł, nie pocałował mnie. Stał pośrodku pokoju, spięty.
– Co się stało? – zapytałam zaniepokojona.
– Przenoszą mnie. Do Sybinu. Wyjeżdżam pojutrze.
Coś się we mnie załamało. Minęło zaledwie sześć dni – ale wystarczyło, by zrozumieć, że nie chcę go stracić.
– Rozumiem – powiedziałam, choć nie rozumiałam niczego.
– Jedź ze mną.
– Co?
– Poślub mnie i jedź ze mną do Sybinu.
Zaśmiałam się. Myślałam, że żartuje. Ale był poważny.
– Znamy się sześć dni, Sandu!
– I co z tego? Ile dni potrzeba, by wiedzieć, że chce się kogoś w swoim życiu?
– A moja kariera? Doktorat…?
– Możesz kontynuować w Sybinie. Albo wrócę za rok. Ale chcę wiedzieć, czy mam po co.
Patrzył na mnie. W milczeniu. A ja nagle poczułam, że wszystkie moje analizy są niczym.
– Tak – powiedziałam. – Tak na oba pytania.
Sześć dni po pierwszym spotkaniu poszliśmy do urzędu.
Nie po to, żebym czekała na niego na schodach. Ale żeby podpisać dokumenty, które połączyły nas na całe życie.
Nasze mamy płakały ze szczęścia.
Minęło trzydzieści lat. „Małżeństwo na kartki”, które przetrwało całe życie.
Były przeprowadzki, opóźniony doktorat, dwoje dzieci, bezsenne noce, gdy był na służbie.
A dziś, gdy jego słońce zgasło, noszę jego pamięć w każdym geście, w każdym słowie.
Często wracam do tych sześciu dni, do spisku matek i do kurczaka na punkty, który nas połączył.
Najpiękniejsza decyzja, jaką kiedykolwiek podjęłam – bez większego zastanowienia.
