Mama Hansa uważała, że nie jestem wystarczająco dobra dla jej syna, a on naprawdę jej słuchał i odwołał nasze wesele.
Więc, na naszą ostatnią kolację razem, postanowiłam dać im obu pożegnalny prezent, którego nigdy nie zapomną.
Tyler właśnie mi się oświadczył. To nie było nic wielkiego.
Tylko on i ja, siedzący na moim balkonie, z jedzeniem na wynos i zbyt dużą ilością wina, a nagle był tam, trzymając pierścionek, jego dłonie drżały, a uśmiech był tak szeroki, że nie pomyślałam zbyt wiele.
Powiedziałam «tak» zanim zdążył dokończyć swoje zdanie.
Od razu zaczęliśmy planować nasze wesele. Coś małego, luźnego, z ramenem i kabiną fotograficzną inspirowaną cosplayem. To było idealne dla nas.
On był freelancerem, programistą webowym. Ja byłam grafikiem, tworzyłam komiksy dla wydawców niezależnych i spędzałam zbyt dużo czasu na rysowaniu scenek z anime.
Nie potrzebowaliśmy luksusowej sali weselnej ani tuzina marszałków. Potrzebowaliśmy tylko siebie nawzajem.
Przynajmniej tak myślałam.
Kilka tygodni po zaręczynach Tyler powiedział, że nadszedł czas, bym poznała jego mamę. Patricia. Opóźniał to, a szczerze mówiąc, nie nalegałam szczególnie, by ją poznać.
Słyszałam o niej trochę. Podobno miała mocne opinie. Zwykle miała dobre intencje, ale potrafiła być dość intensywna.
Jego siostra opowiedziała mi kiedyś, że Patricia odstraszyła jego byłą dziewczynę, pytając ją wprost, ile ma na koncie oszczędnościowym.
Ale wierzyłam w pierwsze wrażenie, a także wierzyłam w siebie. Więc wybrałam ładne ubranie, poprawiłam fryzurę, zabrałam butelkę Pinot Noir i pojechałam z jak najbardziej pozytywnym nastawieniem, jakie potrafiłam znaleźć.
Mieszkała w dużym domu w kolonialnym stylu, w takim osiedlu, gdzie wszystkie trawniki wyglądały, jakby zostały przycięte nożyczkami.
Zaparkowałam za samochodem Tylera (jechaliśmy osobno, bo planowaliśmy zamieszkać razem po ślubie), wygładziłam ubranie i poszłam w stronę drzwi, powtarzając w głowie: To tylko kolacja. Dasz radę.
Patricia przywitała mnie jakby chciała udowodnić, że plotki na jej temat są błędne. Miała szeroki uśmiech i od razu zasypała mnie komplementami.
„Och, Charlotte! Jesteś jeszcze piękniejsza niż na zdjęciach.” Dotknęła moich włosów – naprawdę dotknęła – i powiedziała: „Jakie błyszczące! Czego używasz?”
„Eee… szamponu przeciwłupieżowego?” odpowiedziałam. Zaśmiała się, jakbym powiedziała coś genialnego. Ale kiedy wpuściła mnie do swojego domu, zaczęłam naprawdę wierzyć, że ludzie mogli ją źle ocenić.
Kolacja była lasagne. Była pyszna. Prawdziwa, żadna mrożona podróbka. Dała mi drugą porcję, nalała wina, które przyniosłam, i zapytała o moją pracę.
Opowiedziałam jej o konwencie komiksowym, na którym byłam w zeszłym miesiącu. Przebrana za moją ulubioną postać z mangi, a jakiś facet podążał za mną, krzycząc coś i nazywając mnie Sailor Moon.
Tak, musiałam wyjaśnić jej i Tylerowi różnice między mangą a anime, ale Patricia naprawdę się śmiała i słuchała.
Byłam pozytywnie zaskoczona. Kiedy nadszedł czas na deser, zaczęłam się relaksować. Hm. Powinnam była wiedzieć lepiej.
Po skończeniu jedzenia Patricia odwróciła się do Tylera i powiedziała słodko: „Kochanie, możesz mi pomóc w małej rzeczy w sypialni?”
Zamrugałam oczami. „Potrzebujesz pomocy przy czymś do przeniesienia?”
Machnęła ręką. „Och nie, to tylko mała sprawa. To zajmie minutę.”
Kiwnęłam głową, nie myśląc o tym zbytnio. Kiedy zniknęli, zaczęłam sprzątać stół i zmywać naczynia. Cały czas nuciłam, uśmiechając się głupio.
Dziesięć minut później Tyler wyszedł z sypialni i wyglądał jakby zobaczył ducha. Jego oczy były szeroko otwarte, a policzki blade.
„Wszystko w porządku?” zapytałam, wycierając ręce w kuchenną ściereczkę.
Skinął głową w stronę drzwi kuchennych i wyszedł na podwórko. Zrozumiałam, że chce, żebym poszła za nim.
Na zewnątrz odwrócił się do mnie i głęboko westchnął, zanim powiedział:
„Charlotte… moja mama uważa, że to zaręczyny to błąd.”
Zamarłam. „Czekaj, co?”
„Ona mówi, że potrzebuję kogoś… innego. Kogoś z pieniędzmi, kto może bardziej pomóc, żebym nie musiał tak ciężko pracować.”
Patrzyłam na niego. Słyszałam, jak moje serce bije w uszach.
Kontynuował. „Mówi, że jesteś słodka, ale nie ‘materiał na żonę’ i nie jesteś wystarczająco dojrzała, bo lubisz rysunki i komiksy. A szczerze mówiąc… zaczynam myśleć podobnie. Myślę, że powinniśmy odwołać ślub.”
Moje gardło zacisnęło się. Nic nie powiedziałam.
Po prostu patrzyłam na niego i zastanawiałam się, jak ten sam mężczyzna, który poprosił mnie o rękę dwa tygodnie wcześniej, teraz powtarzał bzdury swojej matki, jakby to była najprawdziwsza prawda.
I wiem, co myślisz. Powinnam była po prostu odejść i nigdy się nie odwracać.
Ale miałam jeszcze jedno zagranie.
Uśmiechnęłam się.
„Jeśli to chcesz, w porządku,” powiedziałam łagodnie. „Ale… czy możemy mieć ostatnią kolację razem? Takie prawdziwe pożegnanie. Tylko my.”
Zamrugał oczami. „Jak… pożegnanie?”
„Dokładnie. Pożegnanie.”
Zawahał się na chwilę. Może było coś w moim głosie, co go ostrzegło. Ale potem kiwnął głową. „Tak. To brzmi… dojrzałe.”
„Dobrze, skontaktuję się z tobą za kilka dni.”
„Okej!”
Głupiec.
I to był początek planu.
A zakończyło się tym, że chodził z tatuażem na plecach, który mówił: *„Własność Patricia – Syn mamy na zawsze.”*
A ja?
Teraz chodzę z Devonem.
Patricia miała rację w jednej rzeczy. Nie byłam stworzona na taką przyszłość.
Ale zaprojektowałam o wiele lepszą.
