Wdowa kupiła stary dom w wiosce, a w nocy znalazła na strychu dwoje dzieci
Minął dokładnie rok od dnia, kiedy na nich napadli. Kristyna wiedziała, że ten straszny moment zostanie z nią na zawsze.
Mieszkali razem przez trzy lata. Tego feralnego dnia Savelij kupił jej pierścionek i wspaniały bukiet, spiesząc się, by wrócić do domu.
Dopiero później, z opowieści śledczego, dowiedziała się, że przestępcy widzieli go w jubilerze z pierścionkiem i pieniędzmi. Śledzili go od sklepu aż do domu. Wszystko to zdarzyło się z powodu rocznicy i głupiego pierścionka.
Zadzwonił telefon. To była Polina, jej stara przyjaciółka. Przyjaźniły się przez wiele lat, a tylko Polina nie wchodziła jej w życie, od czasu do czasu wyciągając Kristynę z domu.
— Cześć, przyjaciółko! Jestem pod twoim domem z tortem i szampanem. Popłaczę się, jeśli zapomniałaś o moich urodzinach!
Kristyna podskoczyła.
— Boże, przepraszam! Nawet nie wiem, jak mogłam zapomnieć!
Poczuła się tak niezręcznie, że nie tylko otworzyła domofon, ale pobiegła na dół, by spotkać przyjaciółkę na schodach.
Później, siedząc przy stole, Polina, chichocząc, powiedziała:
— Gdybyś tylko widziała swoją twarz, kiedy mnie zobaczyłaś! Ale wiesz co, sama sobie robisz krzywdę.
— Polina, przepraszam, — tłumaczyła się Kristyna. — Zamknęłam się w sobie. Myślałam, że z czasem będzie łatwiej, ale jest tylko gorzej. Czuję, że powoli tracę rozum.
Polina, stukanie palcami po stole, odpowiedziała:
— Słuchaj, Kristyno, zazwyczaj się nie wtrącam, ale może pora zmienić otoczenie?
Kristyna machnęła ręką.
— Tak, już o tym myślałam. Może pojadę na urlop, czy gdzieś indziej. Ale tak czy siak, będę musiała wrócić tutaj, patrzeć na ten podwórko i pamiętać o wszystkim.
— A co powiesz na to, żeby pozbyć się tego mieszkania?
— Dobrze, ale co potem? Sama wiesz, jak tu jest, nikt przy zdrowych zmysłach nie przyjedzie tu mieszkać. Nie sprzedam tego za sensowne pieniądze, a wymiana to w ogóle nie wchodzi w grę.
Polina, patrząc na nią uważnie, powiedziała:
— Tak, rozumiem. Sytuacja naprawdę trudna. Mam pomysł, który może zadziałać. Daj mu szansę, zanim go odrzucisz.
— Ciekawa jestem, co to za propozycja, — odpowiedziała Kristyna.
— Teraz wszyscy uciekają z miast na wieś. Pomyśl o tym, twoja praca na to pozwala, — zaproponowała Polina. — Mogłabym znaleźć dobrą ofertę zamiany. Internet będzie, i to nie za daleko.
Kristyna nigdy nie myślała poważnie o przeprowadzce na wieś, takie myśli nigdy nie przyszły jej do głowy.
— Wyobraź sobie, posadzisz kwiaty, zrobisz ogródek, będziesz palić w piecu, odpoczywać w hamaku. Cudownie! Będę cię odwiedzać.
I dom dostaniesz w zamian, będzie woda, wszystko będzie. Wioski teraz nowoczesne, nie martw się. Mamy XXI wiek.
Po trzech miesiącach Kristyna patrzyła na swój nowy dom i zastanawiała się, czy przypadkiem nie oszalała do końca. Dom nie był duży, ale schludny.
Wcześniej mieszkała tu chyba kobieta z wnukami, ale dokładnie nie wiadomo. Mówili, że były jakieś dzieci, ale tylko ona była zameldowana.
— Co się z nią stało, nie wiadomo. Chyba zachorowała, a córka zabrała ją do siebie. Sprzedaż, przynajmniej, załatwiała córka, — wyjaśniła Polina przez telefon.
— Dobra, szczegóły na bok, bo jeszcze tego pożałuję.
— No, rozgość się, a ja przyjadę na weekend, uczcimy przeprowadzkę. Dużo pracy, wszystko, pa!
Kristyna z ulgą westchnęła. Nie minęło nawet dziesięć minut, kiedy zapukali do drzwi. Weszły sąsiadki. Poznały się, pogadały, a zanim się obejrzała, zrobiło się ciemno.
— Odłóż wszystko na później. Jutro rano podejdziemy, pomożemy, — zaproponowała jedna.
Druga kiwnęła głową.
— Oczywiście, pomożemy. Ja włączę mojego dziadka, niech wnosi szafy, bo i tak się nudzi.
***
W nocy obudził ją dziwny hałas. Nie poczuła wielkiego strachu, ale mimo to postanowiła sprawdzić, co się dzieje. Zegar wskazywał około czwartej.
Kristyna wzięła pogrzebacz i poszła sprawdzić dom. Miałam wrażenie, że to koty zasiedliły strych, bo sąsiedzi doradzili jej, by mieć swojego. Źródło hałasu znajdowało się na strychu.
Kristyna prawie straciła równowagę. Zobaczyła dwoje dzieci. Chłopcu, na oko dziesięć lat, dziewczynce — około siedmiu.
— Nie ruszamy was. Nic nie wzięliśmy, proszę, puście nas. Jeśli nas znajdą, znowu wyślą do domu dziecka, a my nie chcemy tam wracać, — poprosił chłopak.
Kristyna zaczęła gorączkowo myśleć. Polina coś wspominała o dzieciach, ale nic konkretnego. Jeśli te dzieci mówią o domu dziecka, to znaczy, że uciekły stamtąd i znalazły schronienie tutaj.
Pojawiło się mnóstwo pytań, ale odpowiedzi pozostawały niejasne.
— Zejdźcie na dół, — zaproponowała. — Nakarmię was. A potem porozmawiamy, co dalej. Podejmiemy decyzję razem. Na pewno jesteście głodni?
Kristyna zapaliła światło i zaczęła szybko układać jedzenie na stole. Dzieci z ciekawością patrzyły po pomieszczeniu, jakby próbując przypomnieć sobie, jak wszystko było ustawione przed jej przeprowadzką.
— Tutaj wcześniej stała nasza sofa, a tam była łóżko babci, — zauważył chłopak. — Ja mam na imię Saszka, a to moja siostra Kira. A wy, jak się nazywacie?
— Kristyna, — odpowiedziała. — Siadajcie, jedzenie zaraz będzie gotowe.
Podczas gdy dzieci jadły, Kristyna delikatnie starała się dowiedzieć się o nich więcej. Dowiedziała się, że kilka lat temu stracili rodziców, a potem przeprowadzili się do babci.
Kobieta była dobra, ale jej zdrowie pogorszyło się, i w rezultacie córka zabrała ją do siebie, ale dzieci nie mogły zabrać, ponieważ w domu było już za dużo spraw do załatwienia.
— Babcia dużo płakała, ale nic nie mogła zrobić, nogi jej całkowicie osłabły, — powiedział Saszka cicho.
Serce Kristyny ścisnęło się z bólu i oburzenia na niesprawiedliwość.
Jak można porzucić dzieci? Wiedziała, że musi dać sobie czas na przemyślenie wszystkiego i porozmawiać z sąsiadkami, które na pewno wiedziały więcej o lokalnych sprawach.
— Dobra, muszę iść spać. Tam w małym pokoju jest sofa, możecie się na niej przespać. Na razie nie ma więcej miejsc, — powiedziała Kristyna z przepraszającym uśmiechem.
Saszka rozejrzał się i nagle, cichutko uśmiechając się, rzucił:
— Tutaj nawet bałagan jest przytulny.
Po kilku minutach dzieci, trzymając się mocno, już spokojnie spały. Krystyna zrozumiała, że dziewczynka przez cały ten czas nie wypowiedziała ani słowa — może to był strach, albo coś innego?
Zdążyła przejrzeć kilka pudełek z naczyniami, kiedy w drzwiach usłyszała cichy stukot. To były sąsiadki, które przyszły wczoraj w odwiedziny.
— Ojej, w samą porę! Akurat potrzebuję waszej pomocy — zawołała Krystyna, przykładając palec do ust i uchylając drzwi.
Widząc dzieci, kobiety od razu wszystko zrozumiały.
— Znowu uciekły, biedne maluchy…
— Dlaczego ich ciocia ich nie zabrała? Co teraz zrobić? — zapytała zmartwiona Krystyna.
— Historia jest skomplikowana i zagmatwana — zaczęła jedna z sąsiadek. — Właścicielka domu, Maria, rozwiodła się, została sama z córką.
Kiedy wyszła ponownie za mąż za mężczyznę z dzieckiem, córka jej tego nie wybaczyła i nie chciała żyć z ojczymem i przyrodnim bratem. Odeszła z rodziny, jeszcze bardzo młoda.
W nowym małżeństwie Maria miała jeszcze jedną córkę. Dorosła, wyszła za mąż i zginęła z mężem. To ich dzieci.
Kobiety kontynuowały opowieść:
— Dzieci zostały u babci po śmierci rodziców. Ale Maria nie wytrzymała. Starsza córka sprzedała dom, żeby zdobyć pieniądze, a dzieci zostawiła.
To przecież ich dom, Maria chciała im go zostawić. Na obrzeżach stoi jeszcze ich dom rodzinny, tylko myślę, że córka tam już nie dotrze.
— A co teraz? Nie możemy zostawić dzieci samych, nikt inny im nie pomoże — zamyślona powiedziała Polina.
— Może warto spróbować odnaleźć Aleksieja? To syn męża Marii z pierwszego małżeństwa, jej pasierb. Pamiętam, że wyjechał bardzo młody, miał wtedy tylko szesnaście lat, jeśli nie mniej.
— Tak, ale jak go znaleźć? — zastanawiała się jedna z sąsiadek. — Pojawił się tutaj tylko raz, kiedy jego siostra zmarła.
Krystyna postanowiła odłożyć rozpakowywanie mebli. Otworzyła laptopa i zaczęła szukać informacji. Miała tylko kilka danych: imię, nazwisko i miasto, ale może tego wystarczy.
Po godzinie Krystyna zrozumiała, że Aleksiej, którego znalazła w mediach społecznościowych, to najprawdopodobniej ten, którego szukała.
Rozmowa nie była łatwa. Na początku Aleksiej odpowiadał krótkimi zdaniami, potem wyraził irytację, ale wkrótce się uspokoił.
Na zdjęciu widać było, że ma około trzydziestu pięciu lat, więc Krystyna doszła do wniosku, że jest tylko trochę starszy od niej. Zgodził się przyjechać, by omówić wszystko osobiście.
W tym czasie dzieci miały pozostać w bezpiecznym miejscu, więc Sasha i Kira zostały z Krystyną. Zadzwoniła do domu dziecka, a dyrektorka zmęczonym głosem zgodziła się:
— Jak one nas wykończyły! Już nie mamy sił za nimi biegać! Dobrze, niech zostaną u was, później je przywieźcie.
***
Następnego dnia do domu wszedł mężczyzna z zmęczonymi, smutnymi oczami. Był małomówny, uważnie patrzył na dzieci i Krystynę. Złożył meble, prawie nie wypowiadając ani słowa, ale na Kirę spoglądał z prawdziwym współczuciem.
Krystyna wiedziała, że to stres sprawił, iż dziewczynka milczała, gdy trafiła do domu dziecka.
Wieczorem, gdy dzieci zasnęły, Aleksiej w końcu zaczął mówić:
— W dużej mierze jestem winny. Kiedy Maria Sergejevna przyszła do naszego domu, miałem tylko pięć lat i bardzo ją znienawidziłem.
Niedługo potem zacząłem obwiniać ją o wszystkie nasze nieszczęścia. Ale z wiekiem poznałem prawdę. To matka odeszła, zostawiając nas z ojcem, a moje oskarżenia były przedwczesne.
Aleksiej podszedł do okna:
— Całe życie szukałem winnych moich problemów. Teraz rozumiem, że gdybym wtedy nie odszedł, wszystko potoczyłoby się inaczej. Ale wybuchłem i zostawiłem ojca i siostrę.
Odwrócił się i zapytał:
— Co mam teraz zrobić? Nie mogę zostawić dzieci, muszę wziąć odpowiedzialność.
Zanurzył się w myślach, długo siedząc w kuchni. Krystyna nie chciała go niepokoić i poszła spać.
***
Rano znalazła go w tym samym miejscu. Aleksiej spojrzał na nią swoimi ciemnobrązowymi, zmęczonymi oczami i niespodziewanie powiedział:
— Zrozumiałem, co trzeba zrobić. Jesteś osobą o ogromnym sercu. Proszę, pomóż mi.
Krystyna była zaskoczona:
— Co chcesz powiedzieć? Znamy się dopiero od niedawna.
— Przepraszam, to zabrzmiało źle — wyjaśnił Aleksiej. — Muszę załatwić opiekę nad dziećmi, a do tego potrzebna jest formalna rejestracja małżeństwa. To rozwiązanie.
Krystyna była oszołomiona tą prośbą. Sąsiadki spojrzały na siebie. Ale początek historii został napisany.
Walka o dzieci trwała prawie pół roku.
***
W jednej z pokoi zebrały się Sasha, Kira, Aleksiej i Krystyna.
— Myślę, że możemy się gratulować — powiedział Aleksiej.
Sasha przenosił wzrok z Krystyny na Aleksieja, a w jego oczach błyszczały łzy.
— Nikt nas już nie rozdzieli? — zapytał z nadzieją.
— Nikt was nie odda, daję słowo — odpowiedział Aleksiej. — Jednak muszę na chwilę wyjść. Przygotuję coś dla was.
Krystyna uważnie spojrzała na Aleksieja i zdała sobie sprawę, jak bardzo zbliżyli się przez te pół roku. Nie chciała, żeby ich związek pozostał tylko na papierze. Choć trochę ją to przerażało, marzyła, by być z nim prawdziwą rodziną.
Minęły dwa dni, które zleciały niepostrzeżenie. Dzieci z radością pomagały Krystynie w ogrodzie, sadziły kwiaty, śmiały się i bawiły.
Kiedy postanowili chwilę odpocząć na podwórku, przy bramie pojawił się samochód. Aleksiej wysiadł z niego i z uśmiechem otworzył drzwi. Wysiadła Maria, babcia dzieci, ostrożnie opierając się na kulach.
— Babciu! — radośnie krzyknęła Kira, a jej głos rozległ się po całej okolicy.
Krystyna i Aleksiej patrzyli z zaskoczeniem, jak dziewczynka znów zaczęła mówić.
Starsza kobieta mocno przytulała wnuki, a z jej oczu płynęły łzy radości. Aleksiej podszedł do Krystyny i cicho zapytał:
— Mogę zadać ci jedno pytanie?
— Oczywiście, pytaj — odpowiedziała łagodnie.
— Spróbujmy zrobić wszystko jak najlepiej? Przy tobie czuję taką siłę, o jakiej nawet nie marzyłem — wyznał Aleksiej.
Krystyna poczuła, jak łza ślizga się po jej policzku. Wyciągnęła rękę w stronę Aleksieja i powiedziała:
— Zgadzam się.
