Wszyscy mieli przybyć do mojego domu na kolację wigilijną, ale kilka dni przed Świętami mój brat i jego żona niespodziewanie zapukali do drzwi, prosząc o schronienie.
Choć ich obecność była nieoczekiwana, nie miałam nic przeciwko, dopóki moja szwagierka nie zaczęła testować granic mojej cierpliwości swoimi niewiarygodnymi wybrykami!
Tydzień przed Bożym Narodzeniem mój brat Ryan i jego żona Lindsey stanęli w progu, otuleni w grubych płaszczach, wyraźnie wyczerpani.
Ich system grzewczy zamilkł, a ich dom, w obliczu mroźnej fali, stał się nieprzyjazny do życia.
Choć nieco zaniepokojeni, razem z mężem Nathanem otworzyliśmy im drzwi, nie mając pojęcia, jak wielką burzę nasza gościnność miała sprowadzić.
– Dzięki, że przyjęliście nas pod swój dach – powiedział Ryan, odkładając torby na korytarzu. – Chyba zostaniemy na święta, bo elektryka nie ma kto znaleźć w tym czasie, ale postaramy się coś załatwić.
– Spokojnie – odpowiedział Nathan, z uśmiechem, jak zawsze gościnny. – Czujcie się jak w domu.
Na początku wszystko wydawało się w porządku, ale trzeciego dnia zachowanie mojej szwagierki zaczęło mnie frustrować.
Zajmowała naszą łazienkę, zostawiając mokre ręczniki i kosmetyki w każdym kącie, choć miała dostęp do prysznica w gościnnym pokoju.
Co więcej, odkryłam, że moje swetry i inne ubrania w tajemniczy sposób znalazły drogę do jej walizki, bez pytania o zgodę na ich pożyczenie!
Nie chciałam wybuchać, ale moje nerwy były coraz bardziej napięte. Jednak wszystko to stało się drobnostką w porównaniu do tego, co odkryłam w Wigilię rano.
Podczas śniadania coś wydało mi się dziwne. Kominek w salonie, ozdobiony girlandami i skarpetami, wyglądał… zupełnie pusty. Serce stanęło mi w gardle.
– Czy ktoś widział Mamę? – zapytałam drżącym głosem. Miałam na myśli czarną marmurową urnę z jej prochami, którą ustawiliśmy przy kominku, zgodnie z jej życzeniem, by „spędziła z nami Święta”.
To miały być nasze pierwsze Święta bez Mamy, która odeszła po walce z rakiem. Na łożu śmierci poprosiła nas, byśmy zachowali jej prochy w pokoju, gdzie obchodzimy Boże Narodzenie, żeby „była z nami jeszcze raz”.
Po Świętach planowaliśmy z bratem rozrzucić jej prochy w jej ukochanym miejscu – nad rzeką, gdzie z tatą mieli pierwszą randkę. A teraz… jej już tam nie było.
Lindsey spojrzała na mnie znad talerza i wzruszyła ramionami. – Mówisz o tych prochach? Wyrzuciłam je na podwórko. Ta urna mnie przerażała za każdym razem, kiedy na nią patrzyłam!
Pokój zamilkł. Czas jakby stanął w miejscu, gdy te słowa dotarły do mnie.
– Co zrobiłaś?! – wydusiłam w końcu, nie mogąc uwierzyć.
– Wyrzuciłam je – odpowiedziała, jakby mówiła o jakimś zwykłym śmieciu. – Daj spokój, to tylko prochy. Czemu robicie z tego wielką tragedię?
Obojętność w jej głosie była jak cios w serce! Drżąca ze złości, wybiegłam na podwórko, modląc się, że nie jest za późno…
Przeszukałam trawnik, zaglądałam do kosza na śmieci, ale niewiele udało się odzyskać. Prochy mojej mamy, jej pamięć, zostały zniszczone!
Tej nocy nie mogłam zasnąć, kipiałam z wściekłości! Chciałam natychmiast wyrzucić Lindsey z domu, ale błagalne spojrzenie Ryana podczas kolacji mnie powstrzymało.
– Poczekaj do Świąt – szeptał, z nadzieją w oczach. – Proszę, nie mamy gdzie pójść w takim tempie.
Z ciężkim sercem zgodziłam się, ale nie wiedziałam, jak przetrwam kolejne godziny, nie wybuchając!
Około północy ciszę przerwał przeraźliwy krzyk! Nathan i ja zerwaliśmy się z łóżka, wymieniając zaniepokojone spojrzenia, i pobiegliśmy na górę.
Smród uderzył nas, zanim dotarliśmy do drzwi pokoju Lindsey i Ryana – zapach był nie do zniesienia, wręcz odbierający oddech.
– Co się dzieje? – mruknął Nathan, zasłaniając nos. Wpadliśmy do pokoju, gdzie zobaczyliśmy Lindsey stojącą na łóżku, trzymającą się za włosy i krzyczącą w histerii!
Dywan, ubrania Lindsey, a nawet część moich – wszystkie nasiąkły gęstą, brudną wodą, a z łazienki wylewała się nieprzyjemna, cuchnąca breja!
– O Boże! – krzyczała moja szwagierka. – To wszędzie! Zróbcie coś z tym!
Nathan starał się zachować powagę, ale dostrzegłam, jak kąciki jego ust drżały. – No cóż – powiedział z powagą. – Wygląda na to, że toaleta się zapchała.
– Dlaczego tylko w tym pokoju? – zapytałam z lekkim rozbawieniem, nie potrafiąc powstrzymać uśmiechu. – W gościnnej łazience wszystko działa, a nasza też w porządku!
– To chyba jakiś świąteczny cud – rzucił mój mąż, zyskując mordercze spojrzenie od rozwścieczonej żony mojego brata!
Ryan klęczał przy drzwiach łazienki, rozpaczliwie próbując wytrzeć bałagan ręcznikiem. – Kochanie, może powinniśmy…
– Nawet mi nie mów „kochanie”! – warknęła Lindsey. – Zrób coś pożytecznego raz na zawsze!
Nie mogłam powstrzymać się od wbicia szpili. – Może to karma – powiedziałam, opierając się o futrynę drzwi. – Wiesz, za to, co zrobiłaś Mamie. To musiała być jej zemsta – w końcu miała niezłe poczucie humoru.
Lindsey rzuciła mi spojrzenie, które mogłoby zabić! – To wasz dom! Wasza kanalizacja! Naprawcie to!
Nathan wkroczył, zanim zdążyłam odpowiedzieć. – Zadzwonimy po hydraulika z samego rana – powiedział spokojnie. – Tymczasem, może powinniście przenieść się do pokoju gościnnego, kiedy posprzątacie, co się da.
– Myślisz, że to jakiś znak od Mamy? – szepnęłam do męża, gdy Lindsey jęczała i lamentowała, próbując ocalić, co mogła. – Jeśli nie, to na pewno tak to wygląda.
Moja szwagierka wyglądała, jakby zaraz miała wybuchnąć, ale Ryan delikatnie wyprowadził ją z pokoju.
Gdy przechodzili obok mnie, usłyszałam, jak Lindsey mruczy coś pod nosem o tym, że to nie jej wina. Przewróciłam oczami i wróciłam do łóżka, czując dziwną satysfakcję.
Następnego ranka mój brat obudził się pierwszy i opowiedział nam z Nathanem, jak doszło do zapchania toalety. Okazało się, że Lindsey postanowiła skorzystać z niej późną nocą.
Ryan spał głęboko i obudził się dopiero, gdy zaczęła krzyczeć, po tym jak poślizgnęła się w tym cuchnącym bałaganie, próbując wrócić do łóżka!
Nie mogliśmy powstrzymać śmiechu, wyobrażając sobie, jak Lindsey ślizga się w tym paskudztwie, a nawet Ryan dołączył do naszego chichotu!
Niestety dla Lindsey, jej pech trwał także w dzień Bożego Narodzenia.
Hydraulik, którego wezwaliśmy, nie mógł przyjechać aż do następnego dnia, co oznaczało, że spędziliśmy święta z lekkim zapachem kanalizacji unoszącym się w powietrzu.
Podczas bożonarodzeniowej kolacji z całą rodziną – kuzynami, ciotkami, wujkami i innymi – Lindsey była wyjątkowo cicha. Dłubała w swoim jedzeniu, podczas gdy reszta z nas śmiała się i wymieniała historie.
W pewnym momencie Ryan odciągnął mnie na bok. – Dzięki, że nas nie wyrzuciłaś – powiedział z zakłopotaniem. – Wiem, że Lindsey potrafi być… trudna.
– Trudna? – uniosłam brew. – Ryan, ona wyrzuciła prochy Mamy! – syknęłam.
– Wiem – westchnął, przeczesując włosy ręką. – Wierz mi, nie miałem pojęcia, że to zrobi. Bardzo mi przykro.
Przez chwilę, kiedy gniew ponownie wzrastał we mnie, rozważałam powiedzenie mu, żeby się pakowali i wynosili.
Ale wtedy spojrzałam na Lindsey. Siedziała sztywno przy stole, blada, z oczami nerwowo błądzącymi wokół, jakby spodziewała się kolejnej katastrofy.
– Może to wystarczająca kara – powiedziałam w końcu. Ryan skinął głową, a na jego twarzy pojawiła się ulga.
Reszta wieczoru minęła bez większych incydentów, choć moja szwagierka unikała mnie jak ognia. Kiedy próbowała poskarżyć się reszcie rodziny na swoje „cierpienia”, wszyscy natychmiast stanęli po mojej stronie!
– Wyrzuciłaś prochy ich matki?! – wykrzyknęła moja ciotka z niedowierzaniem. – Co sobie myślałaś?!
Pod koniec wieczoru Lindsey była całkowicie upokorzona, a ja nie mogłam powstrzymać poczucia, że sprawiedliwość została wymierzona.
Gdy Nathan i ja sprzątaliśmy po tym, jak wszyscy już poszli, obdarzył mnie figlarnym uśmiechem. – Myślisz, że Mama była z nami dzisiaj, nawet jeśli Lindsey rozsypała jej prochy?
Roześmiałam się, kręcąc głową. – Jeśli była, to na pewno czuła się tak, i bardzo bym tego chciała!
Nathan objął mnie ramieniem i pocałował w czubek głowy. – Tak czy inaczej, Lindsey dostała to, na co zasłużyła.
Skinęłam głową, czując, jak ciężar spada mi z ramion. Mama może nie była z nami w taki sposób, w jaki to zaplanowaliśmy, ale w tym momencie czułam jej obecność bardziej niż kiedykolwiek.
