Od tamtej pory Scott żył w nieustannym ruchu, przeskakując z rancza na ranczo w całym Oregonie.
Każdy dzień zaczynał o świcie, kiedy rosa jeszcze mokra i lodowata spływała po trawie, a on wchodził do ciemnych, dusznych stajni, by czyścić boks po nocnych zwierzętach.
Pod słońcem remontował popękane ogrodzenia, a w mroźne noce pomagał krowom w trudnym porodzie, czując jak jego dłonie, początkowo sztywne od zimna, stopniowo stają się częścią rytmu pracy.
Spał w barakach, które pachniały starym potem i wytartą skórą, a jego marzenia — podróże, studia, własny dom — powoli kurczyły się do prostego pragnienia: kawałek ziemi, który nikt nie mógłby mu odebrać, miejsce, które mógłby nazwać „domem”, choćby było jałowe i niewielkie.
Pewnego wrześniowego popołudnia, gdy nadzieja prawie całkiem go opuściła, jego wzrok przyciągnęło ogłoszenie przyklejone na tablicy w lokalnym sklepie w Burns:
„Licytacja hrabstwa. Nieruchomość na wysokim pustkowiu. 240 akrów. Brak zabudowań. Brak wody. Minimalna oferta: 25 dolarów.”
Początkowo wydawało mu się to okrutnym żartem. Kto by chciał takiego miejsca? A jednak te słowa utkwiły w jego głowie przez cały dzień, jakby coś czekało właśnie na niego.
W końcu, zapełniwszy bak swojej wysłużonej furgonetki resztką pieniędzy, ruszył trzy godziny w stronę zapylonego centrum społecznego, gdzie miała odbyć się licytacja.
Wewnątrz powietrze pachniało przypalonym, starym kawowym osadem i kurzem z pożółkłych dokumentów.
Na pierwszych rzędach siedzieli doświadczeni hodowcy i pośrednicy nieruchomości, podnosząc swoje tabliczki z taką łatwością, że Scott czuł, jak jego duma nieustannie maleje.
Dziesięć tysięcy, piętnaście, dwadzieścia… cyfry przelatywały z ust aukcjonera niczym żetony w grze. Scott, na ostatnim rzędzie, ściskał w kieszeni zmięty banknot dwudziestodolarowy — prawie wszystko, co posiadał na świecie.
Gdy wywołano działkę 32, ton aukcjonera zmienił się nagle:
—Działka trzydzieści dwa —rzekł, poprawiając okulary—.
Nieruchomość na wysokim pustkowiu, około 140 kilometrów na południowy wschód od Burns. Brak dojazdu drogą, brak usług, brak praw do wody.
Hrabstwo chce tylko, żeby ktoś uregulował zaległe podatki i wziął odpowiedzialność za tę ziemię. Początkowa stawka: 25 dolarów.
Nastała niezręczna cisza, przerywana stłumionym chichotem z pierwszego rzędu.
—Kto oferuje 25? —dopytywał aukcjoner, niemal przepraszając.
Zanim Scott zdążył w pełni zrozumieć szaleństwo, jego ręka sama powędrowała w górę. Aukcjoner mrugnął zaskoczony:
—Mamy 25. Ktoś podbija do 30?
Nikt nie odpowiedział. Niektórzy odwrócili się do Scotta, jakby byli świadkami cyrkowego numeru.
—A więc… na jedną, na dwie… sprzedane młodemu z tyłu za 25 dolarów.
Kwadrans później Scott wychodził z centrum z teczką w ręku i węzłem w gardle.
W teczce znajdował się akt własności 240 akrów pustyni, której, jak się okazało, nikt nie chciał od trzydziestu lat. W portfelu pozostało mu dokładnie 18 dolarów.
—Chłopcze, mam nadzieję, że wiesz, w co się pakujesz —rzekł pracownik hrabstwa, wskazując palcem miejsce na mapie topograficznej—. Ta ziemia leży w środku niczego.
Ostatni właściciel zmarł pod koniec lat osiemdziesiątych. Jego spadkobiercy nie mogli jej nawet komuś przekazać. Nic tu nie ma oprócz bylicy i grzechotników.
Scott złożył mapę delikatnie, jakby trzymał skarb.
—Pracowałem w gorszych miejscach —odparł, bardziej z uporem niż przekonaniem.
Tej nocy spał w furgonetce przy przydrożnym punkcie odpoczynku. Nie mógł sobie pozwolić na motel, a i tak nie mógłby zasnąć spokojnie. Po raz pierwszy miał coś, co mógł nazwać „swoim”.
Ziemię, która dla wszystkich była bezużyteczna… ale dla niego była wszystkim. I choć wtedy nie zdawał sobie z tego sprawy, ta pozornie absurdalna decyzja miała otworzyć drzwi do spotkania, które zmieniło całe jego życie.
Bo w tym pustynnym zakątku, który wszyscy uważali za martwy, coś głodne i zapomniane szukało pomocy, a kierowało się dokładnie ku niemu.
