Amber już dawno straciła nadzieję na miłość, a serce zranione przeszłością zdawało się zamknięte na wszelkie uczucia.
Jednak podczas spotkania grillowego, kiedy spotyka Steve’a, starego przyjaciela jej ojca, wszystko nagle się zmienia.
Między nimi wybucha silne, nieoczekiwane uczucie, które przeradza się w burzliwy romans, prowadzący do małżeństwa.
Wszystko wydaje się być idealne, aż do momentu, gdy w noc poślubną Amber odkrywa, że Steve skrywa sekret, który burzy cały jej świat.
Zaparkowałam przed domem, a moje oczy od razu przyciągnęły rząd samochodów stojących po drugiej stronie trawnika.
„Co tu się dzieje?” – wymamrotałam pod nosem, spodziewając się jakiejś niespodzianki rodzinnej, która zapewne czekała na mnie w środku.
Chwyciłam torebkę, zamknęłam samochód i ruszyłam w stronę drzwi, licząc na to, że chaos panujący w domu nie będzie zbyt duży.
Gdy tylko otworzyłam drzwi, poczułam uderzający zapach grillowanego mięsa, a śmiech mojego ojca, który niósł się echem po całym domu, od razu dał mi do zrozumienia, że to znowu jego spontaniczna inicjatywa.
Weszłam do salonu i rzuciłam okiem przez okno, które wychodziło na ogród. Jak się spodziewałam, ojciec urządził kolejne grillowanie, a całe podwórko było pełne ludzi, głównie pracowników jego warsztatu samochodowego.
„Amber!” – zawołał ojciec, ubrany w swój charakterystyczny fartuch, który nosił od lat, i przewracał hamburgera na grillu. „Chodź, weź coś do picia i dołącz do nas! To tylko ludzie z pracy.”
Stłumiłam westchnienie. „Wygląda na to, że zaprosiłeś pół miasta” – mruknęłam, zdejmując buty.
Zanim zdążyłam dołączyć do tej znajomej, chaotycznej atmosfery, rozległ się dzwonek do drzwi. Ojciec odłożył łopatkę do przewracania jedzenia i wytarł ręce w fartuch.
„To pewnie Steve” – powiedział, bardziej do siebie niż do mnie, po czym spojrzał na mnie, sięgając po klamkę. „Jeszcze go nie poznałaś, prawda?”
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, ojciec otworzył drzwi. „Steve!” – zawołał z entuzjazmem i mocno poklepał mężczyznę po ramieniu. „Wchodź, przyjechałeś w samą porę. Ach, to moja córka, Amber.”
Podniosłam wzrok i przez chwilę miałam wrażenie, że czas się zatrzymał.
Steve był wysoki, z nieco szorstkim sposobem bycia, ale przy tym przystojny.
Jego siwiejące włosy oraz głębokie, pełne ciepła spojrzenie sprawiały, że wyglądał jak ktoś, kto przeszedł przez życie i jego burze, ale jednocześnie emanował zaufaniem i spokojem.
Uśmiechnął się do mnie, a po moim ciele przebiegło dziwne, niespodziewane mrowienie.
„Miło cię poznać, Amber” – powiedział, wyciągając w moją stronę dłoń.
Jego głos był spokojny, opanowany i pewny siebie. Z lekkim zakłopotaniem uścisnęłam mu dłoń, czując, że nie prezentuję się najlepiej po długiej podróży.
„Również miło cię poznać.” Od tej chwili nie mogłam oderwać od niego wzroku. Był typem mężczyzny, w którego towarzystwie każdy czuł się dobrze.
Potrafił słuchać więcej, niż mówił, a jego obecność działała uspokajająco na każdego. Choć starałam się skupić na rozmowach wokół mnie, za każdym razem, gdy nasze spojrzenia się spotykały, czułam, jak coś mnie do niego przyciąga.
To było absurdalne. Przez lata nie myślałam o miłości ani o związkach, szczególnie po tym, co przeżyłam. Całą energię skupiałam na pracy i rodzinie, odrzucając wszelkie nadzieje na znalezienie „tego jedynego.”
Ale Steve miał w sobie coś, co sprawiało, że zaczynałam się wahać – nawet jeśli sama przed sobą nie chciałam tego przyznać.
Kiedy wieczór dobiegł końca, pożegnałam się z gośćmi i ruszyłam w stronę samochodu. Oczywiście, silnik zadrżał i zgasł, gdy próbowałam go uruchomić.
„Świetnie” – westchnęłam, opierając się na fotelu. Zastanawiałam się, czy nie wrócić i poprosić ojca o pomoc, ale zanim podjęłam decyzję, ktoś zapukał w okno.
To był Steve.
„Problemy z samochodem?” – zapytał z uśmiechem, jakby to była najzwyklejsza rzecz na świecie.
Westchnęłam. „Tak, nie chce zapalić. Miałam właśnie poprosić tatę o pomoc, ale…”
„Nie martw się, zaraz to sprawdzę” – odpowiedział, podwijając rękawy koszuli.
Obserwowałam go, jak zręcznie i pewnie pracował nad samochodem. Po kilku minutach silnik zaskoczył, a ja zdałam sobie sprawę, że przez cały ten czas wstrzymywałam oddech.
„I proszę, gotowe” – powiedział, wycierając ręce w szmatkę. „Teraz powinno działać.”
Uśmiechnęłam się szczerze, czując wdzięczność. „Dziękuję, Steve. Chyba jestem ci coś winna.”
Wzruszył ramionami, patrząc na mnie w sposób, który sprawił, że zrobiło mi się gorąco. „Może obiad? W ten sposób będziemy kwita.” Zamarłam na chwilę. Obiad? Czy to była propozycja randki?
Choć w mojej głowie pojawiło się mnóstwo wątpliwości, w jego spojrzeniu było coś, co przekonało mnie, by zaryzykować.
„Tak, obiad brzmi dobrze.”
