Osierocona dziewczynka zbierała słodycze z grobów na cmentarzu. Pewnego wieczoru ktoś podziękował jej, wymieniając ją z imienia.

Historie rodzinne

Ośmioletnia Mara była sierotą, która nauczyła się żyć bez wielkich oczekiwań. Nie prosiła o prezenty, nie domagała się uwagi dorosłych i starała się nikomu nie przeszkadzać. Mieszkała w domu dziecka na obrzeżach niewielkiej wsi, w starym budynku z wysokimi oknami i niewielkim dziedzińcem, na którym jesienią gromadziły się żółte liście.

Nie pamiętała już dokładnie twarzy swojej matki. Miała tylko kilka starych fotografii schowanych w kopercie. Na jednej z nich kobieta o długich włosach uśmiechała się do aparatu. O ojcu dziewczynka nie wiedziała zupełnie nic.

Każdego dnia starała się być grzeczna i samodzielna. Sama ścieliła łóżko, układała ubrania i nigdy nie wdawała się w kłótnie z innymi dziećmi. Kiedy ktoś pytał ją o rodziców, najczęściej milczała. Nie chciała opowiadać o czymś, co sprawiało jej przykrość.

Miała jednak pewien sekret.

W dni, kiedy opiekunowie pozwalali dzieciom wychodzić na spacery, Mara często wybierała drogę prowadzącą na wiejski cmentarz. Nie szukała tam zabawy ani towarzystwa. Spacerowała między nagrobkami i zbierała zapakowane słodycze, które odwiedzający zostawiali przy krzyżach.

Wszystkie wkładała do małego wiklinowego koszyka z plecioną rączką. Nie zjadała ich od razu. Przechowywała je na później, szczególnie na takie dni, kiedy smutek był większy niż zwykle.

Czasami znajdowała więcej cukierków, niż potrzebowała. Wtedy kilka z nich zostawiała przy zapomnianych grobach, na których nie było już świeżych kwiatów.

„Może ci ludzie też kiedyś byli dziećmi” – myślała.

Pewnego listopadowego popołudnia zauważył ją Ilie, sześćdziesięciodwuletni dozorca cmentarza. Mężczyzna miał siwiejące wąsy, nosił stary kombinezon w kolorze khaki i znał niemal każdego mieszkańca wsi.

Mara nie była mu obca. Widział ją już wcześniej, ale nigdy nie pytał, dlaczego tak często przychodzi na cmentarz.

Tego dnia zastał ją pochyloną nad trawą. Dziewczynka ostrożnie podnosiła cukierki, sprawdzając, czy ich opakowania nie są uszkodzone.

– Dziewczynko, co ty tutaj robisz? – zapytał.

Mara natychmiast się wyprostowała.

– Zbieram słodycze. Ale tylko te, które są czyste. Nie otwieram ich tutaj.

Ilie podszedł bliżej i spojrzał na jej niewielki koszyk.

– A po co ci tyle cukierków?

– Zatrzymuję je na później.

– Dla kogo?

Dziewczynka przez chwilę milczała.

– Dla siebie. Czasami daję też innym dzieciom.

Mężczyzna nie wiedział, co odpowiedzieć. Nie wyglądała na przestraszoną, ale w jej głosie było coś, co sprawiło, że poczuł smutek.

– Jak masz na imię?

– Mara.

– A gdzie mieszkasz?

– W domu dziecka, po drugiej stronie drogi.

Ilie pokiwał głową. Powiedział jej, żeby nie podnosiła słodyczy leżących bezpośrednio na ziemi, ponieważ mogły być zabrudzone lub niebezpieczne do jedzenia. Dziewczynka obiecała, że będzie bardziej uważać.

Kiedy już miała odejść, zatrzymała się przy starym nagrobku ukrytym za dwoma krzewami tui.

– Dlaczego tak często patrzysz na ten grób? – zapytał dozorca.

– Nie wiem. Lubię to miejsce.

Na szarym kamieniu można było jeszcze odczytać napis: Andrei Ionescu. Obok znajdowała się fotografia małego chłopca, tak stara, że jego twarz była niemal niewidoczna.

Mara wyjęła z koszyka jeden cukierek i położyła go obok krzyża.

– To dla niego – powiedziała cicho.

Ilie spojrzał na nią ze zdziwieniem, ale nie zadawał kolejnych pytań.

Tego samego wieczoru dziewczynka wróciła na cmentarz. Sama nie potrafiła wyjaśnić, dlaczego tak bardzo chciała ponownie zobaczyć stary grób. Być może przyciągał ją panujący tam spokój, a może myślała o chłopcu ze zdjęcia, który również nie miał już nikogo, kto mógłby przynosić mu słodycze.

Zbliżyła się do nagrobka i postawiła obok krzyża kolejnego cukierka.

– Dobranoc, Andrei – wyszeptała.

Nie zauważyła, że kilka metrów dalej ktoś stał między drzewami.

Był to Ilie. Wrócił na cmentarz, żeby zamknąć boczną bramę, i przypadkiem zobaczył dziewczynkę.

Nie chciał jej przestraszyć, więc pozostał w miejscu.

Następnego dnia Mara znów przyszła na cmentarz. Tym razem przy starym grobie zauważyła coś, czego wcześniej tam nie było. Na kamieniu leżała mała, starannie zapakowana czekoladka, a obok niej znajdowała się kartka.

Dziewczynka ostrożnie ją podniosła.

Napisano na niej kilka słów:

„Dziękuję ci, Maro, że pamiętasz o moim synu. Od dawna nikt nie zatrzymywał się przy jego grobie”.

Dziewczynka przeczytała wiadomość kilka razy. Po raz pierwszy od bardzo dawna poczuła, że ktoś ją zauważył.

Nie wiedziała jeszcze, kto zostawił tę kartkę ani dlaczego znał jej imię. Wiedziała tylko, że od tego dnia nie będzie już patrzeć na stary nagrobek w taki sam sposób.

Niebo tego wieczoru pociemniało znacznie wcześniej niż zwykle. Wzdłuż cmentarnej alejki stare latarnie rzucały blade światło na niemal nagie drzewa, których gałęzie poruszały się delikatnie na chłodnym wietrze.

Mara ponownie przyszła na grób Andreia. Jak każdego dnia, wyjęła z niewielkiego koszyka czerwony cukierek i ostrożnie położyła go przy nagrobku.

– Proszę, to dla ciebie. Dzisiaj udało mi się znaleźć jeszcze kilka – powiedziała cicho, jakby rozmawiała z kimś, kto siedział tuż obok niej.

Nagle usłyszała spokojny, wyraźny głos.

– Dziękuję, Maro. Wiedziałem, że dzisiaj też przyjdziesz.

Dziewczynka natychmiast zesztywniała. Rozejrzała się dookoła, próbując dostrzec osobę, która wypowiedziała te słowa. Po lewej stronie nie było nikogo. Po prawej ciągnęła się tylko pusta alejka. Za jej plecami znajdowała się zamknięta brama cmentarza, a za nią migotały światła odległych wiejskich domów.

– Kto tam jest? – zapytała niepewnie.

Odpowiedziała jej cisza.

Mara zrobiła kilka ostrożnych kroków w stronę nagrobka. Spojrzała na wyblakłą fotografię chłopca i poczuła nieprzyjemny dreszcz na plecach. Przez chwilę próbowała przekonać samą siebie, że musiał to być wiatr albo echo czyjegoś głosu.

Jednak coś nie dawało jej spokoju.

– Czy ty mnie znasz? – wyszeptała.

Tym razem odpowiedź pojawiła się niemal natychmiast.

– Znam cię od bardzo dawna, Maro.

Dziewczynka przestraszyła się tak bardzo, że wypuściła koszyk z rąk. Kilka czerwonych cukierków rozsypało się po kamiennej ścieżce i potoczyło w stronę sąsiednich grobów.

W tej samej chwili usłyszała czyjeś kroki. Od strony niewielkiego budynku gospodarczego szedł Ilie, miejscowy pracownik cmentarza. W jednej ręce trzymał latarkę, którą oświetlał sobie drogę.

– Mara? Co ty tutaj robisz o tak późnej porze? – zapytał zdziwiony.

Dziewczynka odwróciła się gwałtownie.

– Panie Ilie, czy to pan przed chwilą do mnie mówił?

Mężczyzna zmarszczył brwi.

– Ja? Skąd taki pomysł? Dopiero wyszedłem z szopy. Przez cały czas byłem tam sam.

Mara wskazała drżącą dłonią na stary nagrobek.

– W takim razie kto powiedział mi, że dziękuje za cukierki?

Ilie skierował światło latarki w stronę kamienia. Kiedy odczytał wyryte na nim imię, nagle spoważniał. Przez kilka sekund nie powiedział ani słowa.

– Słyszałaś głos dochodzący z tego miejsca? – zapytał w końcu.

– Tak. Ktoś wypowiedział moje imię. Powiedział, że mnie zna.

Mężczyzna powoli schylił się, pozbierał rozsypane cukierki i podniósł mały koszyk. Następnie podał go dziewczynce.

– Maro, chciałbym ci zadać jedno ważne pytanie. Skąd wiedziałaś, że chłopiec pochowany w tym grobie miał na imię Andrei?

Dziewczynka spojrzała na nagrobek z wyraźnym zdziwieniem.

– Przecież jego imię jest napisane na kamieniu. Nie wiedziałam o nim nic więcej.

Ilie ponownie przyjrzał się starej fotografii. Jego twarz zdradzała niepokój, którego Mara wcześniej u niego nie widziała.

– A wiesz, kim był ten chłopiec? – zapytał.

– Nie. Po prostu czasami przynoszę mu cukierki. Wydaje mi się, że byłby mu miło, gdyby ktoś o nim pamiętał.

Ilie ciężko westchnął.

– Muszę ci coś wyjaśnić. Andrei zmarł wiele lat temu. Był wtedy dokładnie w twoim wieku. Przez bardzo długi czas nikt nie przychodził na jego grób. Nie miał już nikogo, kto regularnie by go odwiedzał.

Mara spojrzała na fotografię. Chłopiec na zdjęciu wyglądał na pogodnego i spokojnego. Trudno było jej uwierzyć, że przez tyle lat nikt nie przynosił mu nawet jednego kwiatka.

– Ale skąd on zna moje imię? – zapytała cicho. – Przecież nigdy wcześniej go nie spotkałam.

Ilie nie odpowiedział.

Przez chwilę stał nieruchomo, oświetlając latarką stary nagrobek. Potem spojrzał na Marę, która mocno przyciskała koszyk do piersi.

– Tego właśnie, Maro, nie potrafię ci wyjaśnić.

Dziewczynka jeszcze raz odwróciła głowę w stronę zdjęcia Andreia. Wiatr poruszył gałęziami drzew, a na cmentarzu ponownie zapadła cisza.

Jednak zanim odeszła, usłyszała coś jeszcze.

Tym razem był to ledwie słyszalny szept:

– Do zobaczenia jutro, Maro.

Dziewczynka zatrzymała się, ale Ilie najwyraźniej niczego nie usłyszał.

Visited 75 times, 3 visit(s) today
Oceń ten artykuł