„Nie czekaj na mnie, wychodzę z chłopakami!” – oznajmił mój mąż w sylwestrowe popołudnie, po tym jak przez dwa dni przygotowywałam uroczystą kolację dla dziesięciu osób. Około jedenastej wieczorem siedziałam już zupełnie sama przy wielkim stole, otoczona dziewięcioma pustymi krzesłami i garnkiem pełnym tradycyjnych gołąbków. Wtedy niespodziewanie ktoś zadzwonił do drzwi.
Dwa dni wcześniej Dan zapytał mnie, czy naprawdę zamierzam przygotować aż tyle jedzenia.
– Przecież będzie dziesięć osób. Mam podać gościom same przekąski? – odpowiedziałam z uśmiechem.
Od rana do wieczora spędzałam czas w kuchni. Przygotowałam tradycyjne sarmale, pieczoną mięsną potrawę, sałatkę warzywną z mięsem oraz kilka rodzajów przystawek. Lubiłam organizować świąteczne spotkania. Cieszyłam się na myśl, że dom wypełni się rozmowami, śmiechem i zapachem dobrego jedzenia.
Wszystko było wcześniej ustalone. Dan obiecał, że spędzi ten wieczór ze mną. Nasze dzieci, dwudziestoletnia Bianca i młodszy Ștefan, również potwierdziły przyjazd. Miała pojawić się teściowa, siostra Dana z mężem oraz pozostali krewni.
W sylwestra około południa większość potraw była już gotowa.
O trzeciej po południu do kuchni zajrzała Bianca.
– Mamo, tylko się nie denerwuj. Ioana zaprosiła mnie do siebie. Będzie tam sporo znajomych i chciałabym do nich dołączyć.
Nie chciałam odbierać córce przyjemności spotkania z przyjaciółmi.
– Oczywiście, idź. Baw się dobrze.
– Naprawdę nie masz nic przeciwko?
– Nie, kochanie.
Nie minęło nawet trzydzieści minut, kiedy w kuchni pojawił się Ștefan.
– Ty też masz jakieś plany? – zapytałam, widząc jego niepewną minę.
– Paul organizuje imprezę u siebie. Wszyscy będą tam wieczorem.
– W takim razie jedź.
Syn pocałował mnie w policzek i życzył mi szczęśliwego Nowego Roku. Zaśmiałam się, ponieważ do północy pozostawało jeszcze wiele godzin.
O piątej zadzwoniła teściowa.
– Mirela, muszę ci coś powiedzieć. Zmieniliśmy plany. Zostaniemy u mnie, bo wpadli sąsiedzi i postanowiliśmy spędzić wieczór razem.
– Ale przecież wszystko już przygotowałam. Stół jest nakryty.
– Nie przejmuj się. Jedzenie może poczekać do jutra.
Pozostali krewni również zrezygnowali z przyjazdu.
Odłożyłam telefon i przez chwilę patrzyłam na przygotowaną jadalnię. Dziesięć miejsc, pełne półmiski i starannie ułożone serwetki. Z całej zapowiedzianej grupy zostaliśmy już tylko ja i Dan.
O wpół do szóstej mąż wyszedł z sypialni. Miał na sobie elegancką białą koszulę i czarną marynarkę.
– Dokąd się wybierasz? – zapytałam.
– Costel dzwonił. Chłopaki spotykają się u niego.
Początkowo myślałam, że żartuje.
– Przecież mieliśmy spędzić sylwestra razem.
– Ale dzieci pojechały, a moja mama też nie przyjdzie.
– No właśnie. Zostaliśmy my dwoje.
Dan podszedł do komody i zabrał klucze.
– Nie czekaj na mnie. Wychodzę z chłopakami!
Nie mogłam uwierzyć w to, co usłyszałam.
– A ja? Co ze mną?
– Jeśli chcesz, możesz pojechać ze mną.
– Dopiero teraz o tym pomyślałeś?
Westchnął zniecierpliwiony.
– Mirela, nie rób problemu. Co mamy robić? Siedzieć tutaj i patrzeć na jedzenie?
Po tych słowach wyszedł.
Nie było awantury ani trzaskania drzwiami. I chyba właśnie ten obojętny sposób, w jaki mnie potraktował, zabolał najbardziej.
O ósmej zaczęłam porządkować kuchnię. Przełożyłam przystawki do lodówki, przykryłam pieczeń i zostawiłam wielki garnek z gołąbkami na kuchence.
Potem wróciłam do jadalni.
Na stole nadal znajdowało się dziesięć talerzy, dziesięć szklanek i dziesięć starannie przygotowanych serwetek. Powoli zaczęłam wszystko zbierać. Zostawiłam tylko jedno nakrycie.
Usiadłam na swoim miejscu, ubrana w zieloną sukienkę kupioną specjalnie na tę okazję. Nałożyłam sobie dwie sarmale. W telewizji trwał sylwestrowy program, a publiczność śmiała się i bawiła, jakby cały świat świętował razem.
O wpół do dziesiątej zadzwoniła Bianca.
– Mamo, jak się bawisz?
– Wszystko dobrze.
– Tata jest z tobą?
– Nie, wyszedł.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
– Czyli jesteś sama?
– Nie martw się. Baw się dobrze z przyjaciółmi.
Córka chciała jeszcze coś powiedzieć, ale szybko zakończyłam rozmowę.
Nie płakałam. Nie czułam nawet smutku tak bardzo, jak złość. Najbardziej denerwowało mnie to, że po raz kolejny udawałam, że nic się nie stało, żeby inni mogli spokojnie cieszyć się swoim wieczorem.
O wpół do jedenastej przebrałam eleganckie buty na kapcie i zaczęłam pakować przygotowane potrawy do plastikowych pojemników.
Dopiero wtedy naprawdę zobaczyłam, ile jedzenia zostało. Gotowałam przez dwa dni dla dziesięciu osób, które jeszcze kilka godzin wcześniej zapewniały, że przyjdą. Każda z nich po kolei zmieniła plany, nie zastanawiając się nawet, jak poczuję się ja.
Kilka minut przed jedenastą rozległ się dzwonek do drzwi.
Pomyślałam, że Dan wrócił wcześniej i być może zapomniał kluczy.
Odłożyłam pojemnik na blat, poprawiłam sukienkę i poszłam otworzyć.
Nie miałam pojęcia, że osoba stojąca za drzwiami sprawi, że ten sylwestrowy wieczór potoczy się zupełnie inaczej, niż mogłam sobie wyobrazić.

Podeszłam do przedpokoju i otworzyłam drzwi. Po drugiej stronie stał mężczyzna ubrany w ciemną kurtkę. W rękach trzymał stary, lekko zniszczony karton. Przez chwilę przyglądałam mu się z niedowierzaniem, próbując przypomnieć sobie jego twarz. Dopiero po kilku sekundach zrozumiałam, kto przyszedł.
– Sorin?
– Cześć, Mirela.
Nie widziałam go od dziesięciu lat. Kiedyś był najbliższym przyjacielem mojego męża, Dana. Bywał u nas tak często, że właściwie traktowaliśmy go jak członka rodziny. Niemal każdy weekend spędzał w naszym domu, pomagał przy różnych naprawach, uczestniczył w rodzinnych spotkaniach i rozmawiał z dziećmi. One same nazywały go „wujkiem Sorinem”.
Wszystko zmieniło się pewnego lata, kiedy między nim a Danem doszło do bardzo poważnej kłótni. Nie pamiętam już dokładnie, jak wyglądała tamta rozmowa, ale pamiętam jej konsekwencje. Dwaj ludzie, którzy przez lata byli nierozłączni, nagle przestali się ze sobą kontaktować.
Dan powiedział mi wtedy, że poszło o pieniądze. Nie zadawałam wielu pytań. Uznałam, że skoro to sprawa między przyjaciółmi, sami powinni ją rozwiązać. Z czasem Sorin przestał pojawiać się w naszym życiu, a jego imię coraz rzadziej padało podczas rodzinnych rozmów.
Teraz jednak stał przede mną, jakby te dziesięć lat wcale nie minęło.
Sorin delikatnie spojrzał ponad moim ramieniem, próbując zajrzeć do salonu.
– Dan jest w domu?
– Nie, wyszedł.
– Rozumiem – odpowiedział cicho. – Czyli właściwie przyszedłem na darmo.
Podniósł nieco karton, który trzymał w ramionach.
– Chciałem tylko mu to zostawić.
Spojrzałam na pudełko, a potem ponownie na niego.
– Co tam jest?
Przez moment milczał. Wyglądał, jakby zastanawiał się, czy powinien mi odpowiedzieć.
– Rzeczy, które powinien był dostać już bardzo dawno temu.
Jego słowa zabrzmiały dziwnie, ale nie zdążyłam zapytać o nic więcej, ponieważ zauważyłam, że zaczyna się wycofywać.
– Wejdź chociaż na chwilę – zaproponowałam, otwierając drzwi szerzej. – Na dworze jest naprawdę zimno.
– Nie chciałbym przeszkadzać. Widzę, że masz przygotowany stół…
Urwał w połowie zdania. Dopiero teraz dokładniej przyjrzał się salonowi. Na stole stały talerze, szklanki i przygotowane wcześniej potrawy. Wszystko wyglądało tak, jakby lada moment miało rozpocząć się duże rodzinne spotkanie. Jednak wokół stołu nie było nikogo.
Sorin spojrzał na puste krzesła.
– Nie masz gości?
Westchnęłam.
– Miałam mieć dziesięciu. Przynajmniej tak wynikało z wcześniejszych ustaleń.
Przez chwilę patrzył na mnie bez słowa. Potem na jego twarzy pojawił się delikatny uśmiech.
– A gdzie jest Dan?
– Wyszedł ze znajomymi.
W jednej chwili jego wyraz twarzy całkowicie się zmienił. Uśmiech zniknął, a w oczach pojawiło się coś, czego nie potrafiłam od razu zrozumieć. Nie wyglądał na zaskoczonego. Raczej na człowieka, który właśnie usłyszał potwierdzenie swoich najgorszych przypuszczeń.
Przez kilka sekund stał nieruchomo w progu, mocno trzymając karton.
W końcu odezwał się cicho:
– Czy on nadal to robi?
Zmarszczyłam brwi.
– Co masz na myśli, mówiąc „nadal”?
Sorin opuścił wzrok na pudełko. Przesunął dłonią po jego starym, zniszczonym wieku, jakby próbował zebrać myśli.
– Nieważne. Nie powinienem był tego mówić.
– Ale już powiedziałeś – odpowiedziałam. – Teraz chciałabym wiedzieć, o co chodzi.
Zrobił krok do tyłu.
– Mirela, proszę. Po prostu zostawię to pudełko i pójdę. Nie chcę ponownie rozpoczynać całej tej historii.
Poczułam, że coś jest nie tak. Przez dziesięć lat byłam przekonana, że znam powód rozpadu ich przyjaźni. Teraz jednak zachowanie Sorina sprawiało, że zaczynałam wątpić we wszystko, co przez ten czas słyszałam od męża.
– Jakiej historii? – zapytałam.
Sorin podniósł głowę i spojrzał mi prosto w oczy.
– Kłótni, przez którą Dan przestał się ze mną odzywać. Tej, o której powiedział ci, że chodziło w niej o pieniądze…
Zrobił krótką pauzę, po czym dodał:
– Mirela, prawda jest zupełnie inna. Nigdy nie pokłóciliśmy się o pieniądze. Dan doskonale wiedział, dlaczego zerwałem z nim kontakt. I przez wszystkie te lata miał nadzieję, że nigdy nie poznasz prawdziwego powodu.







