– Jadę do matki. Ty zostań ze swoją rodziną – powiedział Cătălin do Sabiny w przedpokoju, trzymając w dłoni kluczyki do samochodu. Sabina spojrzała na niego, nie rozumiejąc.

Historie rodzinne

– Jadę do mamy. Ty spędź Sylwestra ze swoją rodziną – oznajmił Cătălin, stojąc w przedpokoju z kluczykami do samochodu w dłoni.

Sabina spojrzała na męża, nie kryjąc zdziwienia. Była prawie siódma wieczorem, ostatni dzień roku. Miała już na sobie bordową sukienkę przygotowaną specjalnie na tę okazję, a obok niej siedziała ich dziewięcioletnia córka Mara, z małą srebrną koroną we włosach.

– Co masz na myśli, mówiąc, że jedziesz do swojej mamy? – zapytała.

Cătălin założył ciemnoszarą kurtkę i poprawił kołnierz.

– Dokładnie to, co usłyszałaś.

– Myślałam, że spędzimy ten wieczór razem.

– Ty jedziesz do swojej rodziny z Marą, a ja do swojej mamy.

Sabina zaśmiała się nerwowo, przekonana, że mąż żartuje.

– Od kiedy to tak wygląda?

– Ale co?

– Od kiedy mamy taką zasadę, że w Sylwestra każdy spędza czas osobno?

Cătălin wyciągnął portfel z komody.

– U nas zawsze tak było. Mężczyzna powinien spędzać ostatni wieczór roku z własną matką.

Sabina przez chwilę milczała, próbując zrozumieć, czy naprawdę mówi poważnie.

– Jesteśmy małżeństwem od trzynastu lat i pierwszy raz słyszę o takiej tradycji.

– Nie zaczynaj teraz kolejnej kłótni.

– Nie chcę się kłócić. Po prostu próbuję zrozumieć, dlaczego nagle zmieniasz nasze plany.

Mara spoglądała raz na ojca, raz na matkę. W końcu cicho zapytała:

– Tato, nie jedziesz z nami?

Cătălin przykucnął przy córce i pocałował ją w czoło.

– W tym roku zostanę u babci Vioriki, kochanie.

– Ale tylko na chwilę? Przecież jutro też będziemy razem?

– Zobaczymy.

Sabina poczuła narastającą irytację.

– Cătălin, twoja mama nigdy nie prosiła, żebyś spędzał z nią Sylwestra sam. Zawsze zapraszaliśmy ją do nas albo sami do niej jechaliśmy.

– Proszę cię, nie mieszaj mamy do tej rozmowy.

– To ty ją w nią wciągnąłeś.

Mężczyzna położył dłoń na klamce.

– Jutro porozmawiamy. Teraz naprawdę muszę jechać.

– Dobrze.

Cătălin zatrzymał się na moment. Najwyraźniej spodziewał się awantury, płaczu i prób zatrzymania go w domu. Sabina jednak nie zamierzała go przekonywać.

– Miłej zabawy u mamy – powiedziała spokojnie.

Kilka sekund później drzwi się zamknęły.

Niecałe dziesięć minut później zadzwonił telefon Sabiny. Dzwonił jej ojciec. Wyjaśnił, że jej mama dostała gorączki i źle się czuje. Nie chcieli nikogo narażać na chorobę, dlatego postanowili zostać w domu.

– Nie przyjeżdżaj, tato. Odpocznijcie, a jutro do was zadzwonię – odpowiedziała.

Po zakończeniu rozmowy spojrzała na Marę. Dziewczynka nadal miała na sobie kurtkę.

– To już nie jedziemy?

– Nie, kochanie. Zostaniemy dzisiaj w domu.

– A tata wróci?

Sabina zawahała się przez chwilę.

– Tata jest już u babci.

W ten sposób zostały same.

Sabina szybko zmieniła plany. Zamówiła pizzę, włączyła ulubioną muzykę córki i wyjęła kolorowy papier oraz nożyczki. Mara z entuzjazmem wycinała gwiazdki, które później przyklejała na szybie. Po chwili obie zaczęły się śmiać, a atmosfera w domu stała się znacznie przyjemniejsza.

Około dziewiątej Mara zadzwoniła do ojca. Cătălin nie odebrał.

Pół godziny później przysłał krótką wiadomość:

„Jestem zajęty mamą. Zadzwonię do Mary później”.

Jednak nie zadzwonił.

O wpół do dziesiątej Sabina napisała do niego:

„Mama pyta, czy przyjedziesz do nas po północy”.

Odpowiedź przyszła dopiero po niemal dwudziestu minutach.

„Raczej nie. Mama jest dzisiaj bardzo podekscytowana. Zostanę u niej na noc”.

Sabina przeczytała wiadomość dwa razy.

Coś jej nie pasowało. Nie potrafiła jednak określić, co dokładnie ją niepokoiło. Viorica nigdy nie należała do kobiet, które zatrzymywały syna u siebie na siłę. Wręcz przeciwnie. Kiedy odwiedzali ją zbyt długo, zawsze powtarzała:

„Wracajcie już do domu, dzieci. Macie przecież własne życie”.

Dlatego decyzja Cătălina wydawała się coraz bardziej dziwna.

Około wpół do dwunastej Mara zasnęła na kanapie. Sabina przykryła córkę kocem, poprawiła jej srebrną koronę i usiadła obok niej.

W telewizji rozpoczęło się odliczanie do północy.

Dziesięć…

Dziewięć…

Osiem…

Sabina spojrzała na telefon. Nadal żadnej wiadomości od męża.

I właśnie wtedy ekran nagle się rozświetlił. Pojawiło się powiadomienie, które sprawiło, że kobieta zamarła.

Osiem…

Sabina ponownie spojrzała na ekran telefonu. Wciąż nie było żadnej wiadomości od Cătălina. Żadnego telefonu, żadnego krótkiego życzenia, nawet zwykłego pytania, czy wszystko w porządku.

Siedem…

Sześć…

W telewizji ludzie zaczęli głośno odliczać ostatnie sekundy starego roku. Kolorowe światła rozświetlały ekran, a zgromadzeni na placach ludzie przygotowywali się do powitania Nowego Roku.

Mara powoli otworzyła oczy.

– Mamo?

– Jestem tutaj, kochanie – odpowiedziała Sabina, delikatnie poprawiając córce koc.

– Czy to już północ?

Sabina uśmiechnęła się łagodnie.

– Jeszcze chwileczkę.

Dziewczynka przysunęła się bliżej matki. Sabina objęła ją ramieniem i razem zaczęły odliczać ostatnie sekundy.

Trzy…

Dwa…

Jeden…

Gdy zegar wybił północ, w telewizji rozbłysły fajerwerki, a tłum zaczął składać sobie życzenia.

Sabina pocałowała córkę w czoło.

– Szczęśliwego Nowego Roku, moje kochanie.

– Szczęśliwego Nowego Roku, mamo – odpowiedziała Mara z sennym uśmiechem.

Przez chwilę obie siedziały w ciszy, obserwując kolorowe wybuchy na ekranie. Po chwili dziewczynka ponownie spojrzała na telefon leżący obok matki.

– Mamo, czy tata już dzwonił?

Sabina poczuła znajome ukłucie w sercu, ale nie pozwoliła, by córka zauważyła jej rozczarowanie.

– Jeszcze nie, skarbie.

– Może zadzwoni teraz? Przecież jest już Nowy Rok.

– Może – odpowiedziała cicho Sabina.

Nie chciała odbierać córce nadziei. Nie w tę noc, która miała być wyjątkowa.

O godzinie 00:03 telefon nagle zawibrował.

Sabina natychmiast po niego sięgnęła. Przez ułamek sekundy była przekonana, że to Cătălin. Może wreszcie przypomniał sobie, że zostawił żonę i córkę same w sylwestrowy wieczór. Może chciał złożyć im życzenia.

Jednak na ekranie wyświetliło się inne imię.

Viorica.

Jej teściowa.

Sabina otworzyła wiadomość. Kobieta przesłała zdjęcie, na którym stała samotnie w salonie, obok telewizora. W jednej dłoni trzymała kieliszek szampana, a na stole za nią znajdował się niewielki talerz z domowymi wypiekami.

Nie było tam żadnych gości. Nie było również Cătălina.

Pod zdjęciem widniała wiadomość:

„Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin, Sabina! Mam nadzieję, że świetnie się bawicie. Cătălin powiedział mi, że wybraliście się we trójkę na imprezę. Ucałuj ode mnie moją siostrzenicę!”

Sabina znieruchomiała.

Jej palce zacisnęły się na telefonie, a dłoń nagle zrobiła się lodowata.

Przeczytała wiadomość jeszcze raz.

„Cătălin powiedział mi, że wybraliście się we trójkę na imprezę”.

Powoli otworzyła rozmowę z mężem.

Jego ostatnia wiadomość nadal znajdowała się na ekranie:

„Mama jest bardzo poruszona. Zostaję tu na noc”.

Sabina przez chwilę patrzyła na te słowa, próbując zrozumieć, co właśnie zobaczyła.

Potem wróciła do zdjęcia Vioriki.

Kobieta była sama w swoim salonie. Nie wyglądała na osobę, która właśnie żegnała się z synem po wspólnie spędzonym wieczorze. Nie było śladów przyjęcia ani żadnych innych gości.

Sabina ponownie przeczytała wiadomość męża.

A potem jeszcze raz spojrzała na fotografię.

Jeśli Viorica rzeczywiście spędzała sylwestra sama w domu, dlaczego Cătălin napisał, że zostaje u niej na noc?

I przede wszystkim…

Gdzie naprawdę był jej mąż?

Sabina odłożyła telefon na kolana. Obok niej Mara zdążyła już zasnąć, nieświadoma tego, co właśnie wydarzyło się w ciągu tych kilku minut.

Za oknem rozlegały się odgłosy fajerwerków, ludzie świętowali początek nowego roku, a w telewizji prowadzący składali widzom życzenia szczęścia i miłości.

Tymczasem Sabina siedziała nieruchomo, czując, że coś w jej życiu właśnie zaczyna się rozpadać.

To miała być noc jej urodzin, rodzinnego ciepła i spokojnego powitania Nowego Roku.

Zamiast tego dostała jedno zdjęcie i wiadomość, która wzbudziła w niej więcej pytań niż jakakolwiek kłótnia.

Nie wiedziała jeszcze, gdzie jest Cătălin ani dlaczego skłamał.

Wiedziała tylko jedno: jego historia i rzeczywistość zupełnie do siebie nie pasowały.

Visited 243 times, 1 visit(s) today
Oceń ten artykuł