– Co wy wszyscy tutaj robicie? – zapytała Livia, otwierając drzwi i widząc troje krewnych swojego męża z torbami pełnymi jedzenia, tacami i butelkami szampana.
Była prawie ósma wieczorem, ostatniego dnia roku. Livia miała na sobie kobaltową sukienkę kupioną specjalnie na sylwestra, a jej platynowe blond włosy były starannie upięte w wysoki kucyk.
Planowała spokojny wieczór we dwoje. Tylko ona i Octavian. Dobry film, coś smacznego do jedzenia i kieliszek szampana o północy. Nic więcej.
Po wielu miesiącach remontu, kurzu, hałasu ekip budowlanych i pilnowania każdego wydatku marzyła o chwili odpoczynku. Chciała wreszcie nacieszyć się mieszkaniem, które dopiero niedawno znów zaczęło przypominać prawdziwy dom.
Tymczasem przed drzwiami stała kuzynka Octaviana, jej mąż i wuj, który trzymał dwie ogromne torby z zakupami.
– Szczęśliwego Nowego Roku! – zawołała kuzynka z szerokim uśmiechem.
– Szczęśliwego Nowego Roku – odpowiedziała Livia, wyraźnie zaskoczona.
Kobieta uniosła tacę.
– Gdzie położyć sałatkę?
Livia zmarszczyła brwi.
– Jaką sałatkę?
Zapadła niezręczna cisza. Wuj zaśmiał się i machnął ręką.
– No nie żartuj, Livio. Wpuść nas, nie będziemy przecież stać na korytarzu.
W tym momencie z salonu wyszedł Octavian. Gdy zobaczył gości, na jego twarzy pojawiło się lekkie zakłopotanie. Próbował je ukryć, ale Livia natychmiast to zauważyła.
– Octavianie? – powiedziała, patrząc na niego pytająco.
Mężczyzna potarł kark.
– Przyszli.
– To widzę.
Kuzynka bez skrępowania weszła do mieszkania.
– Reszta też zaraz będzie. A gdzie twoja matka?
Livia spojrzała na nią z niedowierzaniem.
– Moja matka?
– Nie, Mariana.
Livia znieruchomiała.
– Mariana też przychodzi?
Kobieta roześmiała się, jakby pytanie było wyjątkowo zabawne.
– Przecież to ona wszystko zorganizowała!
Livia powoli odwróciła głowę w stronę męża. Octavian spuścił wzrok. W tej chwili zrozumiała, że wiedział o całej sytuacji. Może nie znał wszystkich szczegółów, ale z pewnością wiedział wystarczająco dużo, by ją uprzedzić.
Przez następne dwadzieścia minut dzwonek do drzwi rozbrzmiewał niemal bez przerwy. Pojawili się kolejni kuzyni, ciotka, małżeństwo z dwójką dzieci oraz brat Mariany.
Każdy przynosił coś do jedzenia lub picia. Na stole zaczęły pojawiać się sałatki, ciasta, pieczywo, soki i butelki alkoholu.
Wszyscy zachowywali się tak, jakby od dawna wiedzieli, że właśnie tutaj odbędzie się rodzinna impreza.
– Gdzie możemy to postawić?
– Czy znajdzie się miejsce w lodówce?
– Rozkładamy już stół?
– Macie wystarczająco dużo krzeseł?
Livia odpowiadała automatycznie, coraz bardziej zdezorientowana.
– Tam.
– Tak.
– Nie wiem.
Octavian próbował przesuwać krzesła i przygotowywać miejsce dla kolejnych gości. Ani razu nie spojrzał żonie w oczy. To właśnie bolało ją najbardziej.
Około wpół do dziewiątej pojawiła się Mariana. Miała kasztanowe włosy związane w ciasny kucyk, błyszczącą złotymi cekinami bluzkę i starannie pomalowane usta. W rękach trzymała dwie butelki szampana.
– No proszę! Ależ mamy tutaj wspaniałe towarzystwo! – oznajmiła radośnie.
Podała jedną z butelek synowi.
– Wstaw to do lodówki.
Następnie spojrzała na Livię.
– Kochanie, włącz piekarnik. Pieczeń też zaraz przyjedzie.
Livia poczuła, jak zaciska szczękę.
– Jaka pieczeń?
Mariana przewróciła oczami.
– Ojej, nie zachowuj się, jakbyś spadła z księżyca.
– Może dlatego, że nikt mnie nie poinformował, co się tutaj dzieje.
Kilka osób natychmiast umilkło.
Mariana jednak zachowała swój szeroki uśmiech.
– Pomyślałam, że w tym roku zrobimy sylwestra u was. Macie duże mieszkanie, niedawno skończyliście remont. Byłoby szkoda nie wykorzystać takiej przestrzeni.
Livia spojrzała na męża.
– Kiedy dokładnie zgodziliśmy się na organizację sylwestra dla całej rodziny?
Mariana uniosła brwi.
– O co ci chodzi?
– O to, że pierwszy raz słyszę o tym pomyśle.
Octavian szybko próbował przerwać rozmowę.
– Livia, może porozmawiamy o tym później?
Kobieta odwróciła się do niego.
– Wiedziałeś o wszystkim?
Zapadła cisza. Octavian przez chwilę nie odpowiadał.
To wystarczyło.
– Od kiedy? – zapytała ponownie.
– Od kilku dni – powiedział cicho.
Livia zaśmiała się krótko, ale w jej głosie nie było ani odrobiny rozbawienia.
– Od kilku dni…
Mariana odstawiła torebkę na krzesło.
– Nie rób z tego wielkiej afery. Przecież jesteśmy rodziną!
Livia nawet na nią nie spojrzała. Całą uwagę skupiła na mężu.
– Nie pytam, czy jesteśmy rodziną. Pytam, dlaczego pozwoliłeś wszystkim przyjść do naszego domu, nie mówiąc mi o tym ani słowa.
Octavian spuścił głowę.
– Myślałem, że nie będziesz miała nic przeciwko…

Mariana uznała, że mogłabym się niepotrzebnie denerwować, dlatego postanowiła nic mi nie mówić.
– Właśnie tak – wtrąciła Mariana. – Wiedzieliśmy, że od razu zaczniesz narzekać. Powiesz, że niczego nie przygotowałaś, że nie mamy wystarczająco dużo miejsca i tak dalej.
Livia odwróciła się w jej stronę.
– Czyli uznałaś, że najlepszym rozwiązaniem będzie ukrywanie przede mną całej sprawy?
– Chcieliśmy zrobić ci niespodziankę.
– To nie jest żadna niespodzianka, kiedy trzynaście osób nagle pojawia się w moim domu z jedzeniem, a ja nawet nie wiem, z jakiej okazji.
Mariana zacisnęła usta.
– Chyba zapomniałaś, że to nie tylko twój dom. To również dom Oktawiana.
Livia przez chwilę patrzyła na nią bez słowa, po czym spokojnie skinęła głową.
– Masz rację. To nasz wspólny dom. Właśnie dlatego oboje powinniśmy decydować, kogo do niego zapraszamy.
Oktawian wyciągnął rękę, próbując dotknąć jej ramienia, ale Livia natychmiast się odsunęła.
– Nie.
– Porozmawiamy o tym później – powiedział cicho.
– Nie sądzę, żeby było jeszcze o czym rozmawiać.
Mariana zwróciła się do pozostałych gości.
– Nie patrzcie tak na nas. Livia jest po prostu zmęczona remontem. Ostatnio ma dużo na głowie.
Jedna z ciotek podeszła do stołu i niepewnie zapytała:
– Myśleliśmy, że to wy zaprosiliście nas na dzisiejszy wieczór.
Livia spojrzała na nią uważnie.
– Kto wam tak powiedział?
Kobieta zawahała się, po czym dyskretnie wskazała Marianę.
Teściowa natychmiast zmieniła wyraz twarzy.
– Przecież mówiłam, że rozmawiałam z wami obojgiem.
Livia przez kilka sekund milczała.
– Czy powiedziałaś im, że to my wspólnie zaprosiliśmy wszystkich?
Mariana wzruszyła ramionami.
– A jakie to ma znaczenie, kto wykonał telefon?
– Ogromne.
– Livia, nie psuj całego wieczoru przez jakiś drobiazg.
Kobieta zaśmiała się krótko.
– Drobiazg?
Rozejrzała się po salonie. Wszędzie znajdowali się goście. Ktoś przesunął stolik kawowy, ktoś inny postawił tacę na nowym regale. Dzieci biegały po świeżo wyremontowanym dywanie, a jeden z mężczyzn otworzył drzwi balkonowe. W kuchni dwie kobiety bez pytania przeglądały jej szafki, szukając odpowiednich półmisków.
Wszystko zostało zaplanowane bez jej wiedzy. Co gorsza, zrobiono to, udając, że Livia również brała udział w organizacji spotkania.
Ruszyła w stronę kuchni.
– Przy okazji sprawdź, czy masz jakieś większe talerze! – zawołała za nią Mariana.
Livia zatrzymała się i powoli odwróciła.
– Nie.
– Co powiedziałaś?
– Nie będę gotować, nakrywać do stołu ani zajmować się gośćmi. To ty ich zaprosiłaś, więc sama się nimi zajmij.
Mariana zrobiła się czerwona ze złości.
– Na litość boską, co ty zamierzasz teraz zrobić?
– To samo, co planowałam od początku wieczoru.
Livia weszła do sypialni i zamknęła drzwi.
Usiadła na brzegu łóżka. Z salonu nadal dochodziły głośne rozmowy. Mariana wydawała kolejne polecenia, jakby była gospodynią domu.
Po około dziesięciu minutach do pokoju wszedł Oktawian.
– Livio, chodź do gości.
Nie podniosła wzroku.
– Nie.
– Ludzie zaczną coś podejrzewać.
– Co takiego?
– Pomyślą, że jesteś zła.
– Bo jestem.
Oktawian westchnął.
– Mama trochę przesadziła.
– Twoja matka nie jest jedyną osobą, z którą mam problem.
Zamilkł.
– Wiedziałeś o wszystkim, prawda? – zapytała.
– Powiedziała mi trzy dni temu.
– I dlaczego mi nie powiedziałeś?
– Mama twierdziła, że się nie zgodzisz.
Livia uśmiechnęła się gorzko.
– Czyli uznałeś, że najlepszym rozwiązaniem będzie pozbawienie mnie możliwości podjęcia własnej decyzji?
– To tylko jeden wieczór.
– Nie, Oktawian. To nie jest kwestia jednego wieczoru. To nasz dom. Zamiast powiedzieć matce, że najpierw musisz porozmawiać ze swoją żoną, pozwoliłeś jej wszystko zorganizować za naszymi plecami.
Oktawian spuścił głowę.
– Masz rację.
– Właśnie w tym tkwi problem.
Z salonu dobiegł głośny śmiech, a chwilę później usłyszała głos Mariany:
– Zostawcie ją. Zaraz jej przejdzie!
Livia spojrzała na męża.
– Widzisz, do czego doprowadziłeś? Twoja matka jest przekonana, że wystarczy poczekać, aż przestanę się złościć, a potem wszystko wróci do normy.
Oktawian nie odpowiedział.
– Idź do gości – powiedziała. – Ja przyjdę, kiedy uznam to za stosowne.
Kiedy wyszedł, została sama. Nie płakała. Nie czuła smutku. Była po prostu wściekła, ale z każdą kolejną minutą jej gniew zamieniał się w coś znacznie silniejszego: postanowienie, że tym razem nie pozwoli nikomu przekroczyć swoich granic.
Tuż przed północą w salonie zrobiło się jeszcze głośniej. Ktoś podkręcił telewizor, inni zaczęli przygotowywać kieliszki.
Livia wstała, podeszła do kredensu i wyjęła butelkę szampana kupioną kilka dni wcześniej z myślą o spokojnym wieczorze we dwoje z Oktawianem.
Wzięła trzy kieliszki i wyszła do salonu.
Mariana zauważyła ją jako pierwsza.
– No i proszę! Wiedziałam, że ci przejdzie. Zdążymy się jeszcze pogodzić przed północą!
Livia nie odpowiedziała. Podeszła do stołu i postawiła kieliszki przed sobą, mężem i teściową.
Otworzyła szampana.
Wszyscy zaczęli odliczać.
Dziesięć… dziewięć… osiem…
Livia napełniła kieliszki.
Siedem… sześć…
Mariana uśmiechała się z zadowoleniem.
Pięć… cztery…
Oktawian uważnie obserwował żonę.
Trzy… dwa… jeden!
– Szczęśliwego Nowego Roku!
W salonie rozległy się życzenia i okrzyki radości.
Livia podniosła kieliszek.
– Szczęśliwego Nowego Roku wszystkim.
Następnie spojrzała na zgromadzonych gości.
– Chciałabym jednak rozpocząć ten rok od jednej ważnej zasady, która od dziś będzie obowiązywać w naszym domu.
Uśmiech Mariany powoli zniknął.
Livia odwróciła się w stronę gości.
– Jest jeszcze jedna rzecz, o której powinniście wiedzieć. Mariana najwyraźniej zapomniała wam o niej powiedzieć, kiedy was zapraszała.
W pokoju zaczęło robić się cicho.
Kobieta wzięła głęboki oddech i powiedziała wyraźnie:
– My was dzisiaj nie zapraszaliśmy.







