– Co wy tu wszyscy robicie? – zapytała Livia, otwierając drzwi i widząc troje krewnych swojego męża, którzy nieśli torby, tace oraz butelki szampana.

Historie rodzinne

– Co wy wszyscy tutaj robicie? – zapytała Livia, otwierając drzwi i widząc troje krewnych swojego męża z torbami pełnymi jedzenia, tacami i butelkami szampana.

Była prawie ósma wieczorem, ostatniego dnia roku. Livia miała na sobie kobaltową sukienkę kupioną specjalnie na sylwestra, a jej platynowe blond włosy były starannie upięte w wysoki kucyk.

Planowała spokojny wieczór we dwoje. Tylko ona i Octavian. Dobry film, coś smacznego do jedzenia i kieliszek szampana o północy. Nic więcej.

Po wielu miesiącach remontu, kurzu, hałasu ekip budowlanych i pilnowania każdego wydatku marzyła o chwili odpoczynku. Chciała wreszcie nacieszyć się mieszkaniem, które dopiero niedawno znów zaczęło przypominać prawdziwy dom.

Tymczasem przed drzwiami stała kuzynka Octaviana, jej mąż i wuj, który trzymał dwie ogromne torby z zakupami.

– Szczęśliwego Nowego Roku! – zawołała kuzynka z szerokim uśmiechem.

– Szczęśliwego Nowego Roku – odpowiedziała Livia, wyraźnie zaskoczona.

Kobieta uniosła tacę.

– Gdzie położyć sałatkę?

Livia zmarszczyła brwi.

– Jaką sałatkę?

Zapadła niezręczna cisza. Wuj zaśmiał się i machnął ręką.

– No nie żartuj, Livio. Wpuść nas, nie będziemy przecież stać na korytarzu.

W tym momencie z salonu wyszedł Octavian. Gdy zobaczył gości, na jego twarzy pojawiło się lekkie zakłopotanie. Próbował je ukryć, ale Livia natychmiast to zauważyła.

– Octavianie? – powiedziała, patrząc na niego pytająco.

Mężczyzna potarł kark.

– Przyszli.

– To widzę.

Kuzynka bez skrępowania weszła do mieszkania.

– Reszta też zaraz będzie. A gdzie twoja matka?

Livia spojrzała na nią z niedowierzaniem.

– Moja matka?

– Nie, Mariana.

Livia znieruchomiała.

– Mariana też przychodzi?

Kobieta roześmiała się, jakby pytanie było wyjątkowo zabawne.

– Przecież to ona wszystko zorganizowała!

Livia powoli odwróciła głowę w stronę męża. Octavian spuścił wzrok. W tej chwili zrozumiała, że wiedział o całej sytuacji. Może nie znał wszystkich szczegółów, ale z pewnością wiedział wystarczająco dużo, by ją uprzedzić.

Przez następne dwadzieścia minut dzwonek do drzwi rozbrzmiewał niemal bez przerwy. Pojawili się kolejni kuzyni, ciotka, małżeństwo z dwójką dzieci oraz brat Mariany.

Każdy przynosił coś do jedzenia lub picia. Na stole zaczęły pojawiać się sałatki, ciasta, pieczywo, soki i butelki alkoholu.

Wszyscy zachowywali się tak, jakby od dawna wiedzieli, że właśnie tutaj odbędzie się rodzinna impreza.

– Gdzie możemy to postawić?

– Czy znajdzie się miejsce w lodówce?

– Rozkładamy już stół?

– Macie wystarczająco dużo krzeseł?

Livia odpowiadała automatycznie, coraz bardziej zdezorientowana.

– Tam.

– Tak.

– Nie wiem.

Octavian próbował przesuwać krzesła i przygotowywać miejsce dla kolejnych gości. Ani razu nie spojrzał żonie w oczy. To właśnie bolało ją najbardziej.

Około wpół do dziewiątej pojawiła się Mariana. Miała kasztanowe włosy związane w ciasny kucyk, błyszczącą złotymi cekinami bluzkę i starannie pomalowane usta. W rękach trzymała dwie butelki szampana.

– No proszę! Ależ mamy tutaj wspaniałe towarzystwo! – oznajmiła radośnie.

Podała jedną z butelek synowi.

– Wstaw to do lodówki.

Następnie spojrzała na Livię.

– Kochanie, włącz piekarnik. Pieczeń też zaraz przyjedzie.

Livia poczuła, jak zaciska szczękę.

– Jaka pieczeń?

Mariana przewróciła oczami.

– Ojej, nie zachowuj się, jakbyś spadła z księżyca.

– Może dlatego, że nikt mnie nie poinformował, co się tutaj dzieje.

Kilka osób natychmiast umilkło.

Mariana jednak zachowała swój szeroki uśmiech.

– Pomyślałam, że w tym roku zrobimy sylwestra u was. Macie duże mieszkanie, niedawno skończyliście remont. Byłoby szkoda nie wykorzystać takiej przestrzeni.

Livia spojrzała na męża.

– Kiedy dokładnie zgodziliśmy się na organizację sylwestra dla całej rodziny?

Mariana uniosła brwi.

– O co ci chodzi?

– O to, że pierwszy raz słyszę o tym pomyśle.

Octavian szybko próbował przerwać rozmowę.

– Livia, może porozmawiamy o tym później?

Kobieta odwróciła się do niego.

– Wiedziałeś o wszystkim?

Zapadła cisza. Octavian przez chwilę nie odpowiadał.

To wystarczyło.

– Od kiedy? – zapytała ponownie.

– Od kilku dni – powiedział cicho.

Livia zaśmiała się krótko, ale w jej głosie nie było ani odrobiny rozbawienia.

– Od kilku dni…

Mariana odstawiła torebkę na krzesło.

– Nie rób z tego wielkiej afery. Przecież jesteśmy rodziną!

Livia nawet na nią nie spojrzała. Całą uwagę skupiła na mężu.

– Nie pytam, czy jesteśmy rodziną. Pytam, dlaczego pozwoliłeś wszystkim przyjść do naszego domu, nie mówiąc mi o tym ani słowa.

Octavian spuścił głowę.

– Myślałem, że nie będziesz miała nic przeciwko…

Mariana uznała, że mogłabym się niepotrzebnie denerwować, dlatego postanowiła nic mi nie mówić.

– Właśnie tak – wtrąciła Mariana. – Wiedzieliśmy, że od razu zaczniesz narzekać. Powiesz, że niczego nie przygotowałaś, że nie mamy wystarczająco dużo miejsca i tak dalej.

Livia odwróciła się w jej stronę.

– Czyli uznałaś, że najlepszym rozwiązaniem będzie ukrywanie przede mną całej sprawy?

– Chcieliśmy zrobić ci niespodziankę.

– To nie jest żadna niespodzianka, kiedy trzynaście osób nagle pojawia się w moim domu z jedzeniem, a ja nawet nie wiem, z jakiej okazji.

Mariana zacisnęła usta.

– Chyba zapomniałaś, że to nie tylko twój dom. To również dom Oktawiana.

Livia przez chwilę patrzyła na nią bez słowa, po czym spokojnie skinęła głową.

– Masz rację. To nasz wspólny dom. Właśnie dlatego oboje powinniśmy decydować, kogo do niego zapraszamy.

Oktawian wyciągnął rękę, próbując dotknąć jej ramienia, ale Livia natychmiast się odsunęła.

– Nie.

– Porozmawiamy o tym później – powiedział cicho.

– Nie sądzę, żeby było jeszcze o czym rozmawiać.

Mariana zwróciła się do pozostałych gości.

– Nie patrzcie tak na nas. Livia jest po prostu zmęczona remontem. Ostatnio ma dużo na głowie.

Jedna z ciotek podeszła do stołu i niepewnie zapytała:

– Myśleliśmy, że to wy zaprosiliście nas na dzisiejszy wieczór.

Livia spojrzała na nią uważnie.

– Kto wam tak powiedział?

Kobieta zawahała się, po czym dyskretnie wskazała Marianę.

Teściowa natychmiast zmieniła wyraz twarzy.

– Przecież mówiłam, że rozmawiałam z wami obojgiem.

Livia przez kilka sekund milczała.

– Czy powiedziałaś im, że to my wspólnie zaprosiliśmy wszystkich?

Mariana wzruszyła ramionami.

– A jakie to ma znaczenie, kto wykonał telefon?

– Ogromne.

– Livia, nie psuj całego wieczoru przez jakiś drobiazg.

Kobieta zaśmiała się krótko.

– Drobiazg?

Rozejrzała się po salonie. Wszędzie znajdowali się goście. Ktoś przesunął stolik kawowy, ktoś inny postawił tacę na nowym regale. Dzieci biegały po świeżo wyremontowanym dywanie, a jeden z mężczyzn otworzył drzwi balkonowe. W kuchni dwie kobiety bez pytania przeglądały jej szafki, szukając odpowiednich półmisków.

Wszystko zostało zaplanowane bez jej wiedzy. Co gorsza, zrobiono to, udając, że Livia również brała udział w organizacji spotkania.

Ruszyła w stronę kuchni.

– Przy okazji sprawdź, czy masz jakieś większe talerze! – zawołała za nią Mariana.

Livia zatrzymała się i powoli odwróciła.

– Nie.

– Co powiedziałaś?

– Nie będę gotować, nakrywać do stołu ani zajmować się gośćmi. To ty ich zaprosiłaś, więc sama się nimi zajmij.

Mariana zrobiła się czerwona ze złości.

– Na litość boską, co ty zamierzasz teraz zrobić?

– To samo, co planowałam od początku wieczoru.

Livia weszła do sypialni i zamknęła drzwi.

Usiadła na brzegu łóżka. Z salonu nadal dochodziły głośne rozmowy. Mariana wydawała kolejne polecenia, jakby była gospodynią domu.

Po około dziesięciu minutach do pokoju wszedł Oktawian.

– Livio, chodź do gości.

Nie podniosła wzroku.

– Nie.

– Ludzie zaczną coś podejrzewać.

– Co takiego?

– Pomyślą, że jesteś zła.

– Bo jestem.

Oktawian westchnął.

– Mama trochę przesadziła.

– Twoja matka nie jest jedyną osobą, z którą mam problem.

Zamilkł.

– Wiedziałeś o wszystkim, prawda? – zapytała.

– Powiedziała mi trzy dni temu.

– I dlaczego mi nie powiedziałeś?

– Mama twierdziła, że się nie zgodzisz.

Livia uśmiechnęła się gorzko.

– Czyli uznałeś, że najlepszym rozwiązaniem będzie pozbawienie mnie możliwości podjęcia własnej decyzji?

– To tylko jeden wieczór.

– Nie, Oktawian. To nie jest kwestia jednego wieczoru. To nasz dom. Zamiast powiedzieć matce, że najpierw musisz porozmawiać ze swoją żoną, pozwoliłeś jej wszystko zorganizować za naszymi plecami.

Oktawian spuścił głowę.

– Masz rację.

– Właśnie w tym tkwi problem.

Z salonu dobiegł głośny śmiech, a chwilę później usłyszała głos Mariany:

– Zostawcie ją. Zaraz jej przejdzie!

Livia spojrzała na męża.

– Widzisz, do czego doprowadziłeś? Twoja matka jest przekonana, że wystarczy poczekać, aż przestanę się złościć, a potem wszystko wróci do normy.

Oktawian nie odpowiedział.

– Idź do gości – powiedziała. – Ja przyjdę, kiedy uznam to za stosowne.

Kiedy wyszedł, została sama. Nie płakała. Nie czuła smutku. Była po prostu wściekła, ale z każdą kolejną minutą jej gniew zamieniał się w coś znacznie silniejszego: postanowienie, że tym razem nie pozwoli nikomu przekroczyć swoich granic.

Tuż przed północą w salonie zrobiło się jeszcze głośniej. Ktoś podkręcił telewizor, inni zaczęli przygotowywać kieliszki.

Livia wstała, podeszła do kredensu i wyjęła butelkę szampana kupioną kilka dni wcześniej z myślą o spokojnym wieczorze we dwoje z Oktawianem.

Wzięła trzy kieliszki i wyszła do salonu.

Mariana zauważyła ją jako pierwsza.

– No i proszę! Wiedziałam, że ci przejdzie. Zdążymy się jeszcze pogodzić przed północą!

Livia nie odpowiedziała. Podeszła do stołu i postawiła kieliszki przed sobą, mężem i teściową.

Otworzyła szampana.

Wszyscy zaczęli odliczać.

Dziesięć… dziewięć… osiem…

Livia napełniła kieliszki.

Siedem… sześć…

Mariana uśmiechała się z zadowoleniem.

Pięć… cztery…

Oktawian uważnie obserwował żonę.

Trzy… dwa… jeden!

– Szczęśliwego Nowego Roku!

W salonie rozległy się życzenia i okrzyki radości.

Livia podniosła kieliszek.

– Szczęśliwego Nowego Roku wszystkim.

Następnie spojrzała na zgromadzonych gości.

– Chciałabym jednak rozpocząć ten rok od jednej ważnej zasady, która od dziś będzie obowiązywać w naszym domu.

Uśmiech Mariany powoli zniknął.

Livia odwróciła się w stronę gości.

– Jest jeszcze jedna rzecz, o której powinniście wiedzieć. Mariana najwyraźniej zapomniała wam o niej powiedzieć, kiedy was zapraszała.

W pokoju zaczęło robić się cicho.

Kobieta wzięła głęboki oddech i powiedziała wyraźnie:

– My was dzisiaj nie zapraszaliśmy.

Visited 506 times, 1 visit(s) today
Oceń ten artykuł