Sveta wróciła do domu tylko po pieniądze potrzebne na przygotowanie przyjęcia z okazji okrągłych urodzin swojej teściowej. Nie spodziewała się, że właśnie wtedy usłyszy rozmowę, która całkowicie zmieni jej spojrzenie na własne małżeństwo.
— Jutro wszystko sfinalizujemy. Mieszkanie zostanie przepisane. Ona nadal niczego nie podejrzewa — dobiegł zza drzwi znajomy głos.
Sveta zatrzymała się w miejscu.
Przez kilka sekund nawet nie oddychała. Serce zaczęło bić jej tak mocno, że miała wrażenie, iż za chwilę usłyszą je osoby rozmawiające w drugim pokoju.
A przecież ten dzień miał wyglądać zupełnie inaczej.
Poranek od samego początku był chaotyczny. Sveta zaspała. Wieczorem nastawiła budzik na siódmą, ale przez sen wyłączyła go niemal automatycznie. Kiedy w końcu otworzyła oczy, przez okno wpadało już jasne światło.
Sięgnęła po telefon.
8:42.
— Nie, nie, nie… — wyszeptała.
Dima spał obok niej spokojnie, wtulony twarzą w poduszkę. Nie poruszył się nawet wtedy, gdy Sveta gwałtownie usiadła na łóżku.
Miała niespełna dwadzieścia minut, żeby się ubrać i dotrzeć do banku. Musiała wypłacić gotówkę przed dziewiątą, ponieważ później nie zdążyłaby do pracy na dziesiątą. A spóźnienie nie wchodziło w grę. Jej szef należał do ludzi, którzy potrafili pamiętać o pięciominutowym opóźnieniu przez kilka tygodni.
Szybko narzuciła ubrania, umyła twarz i pobiegła do kuchni. W głowie miała już całą listę obowiązków. Bank, praca, zakupy, przygotowania do przyjęcia.
Największym problemem była jednak impreza dla Galiny Pietrownej, matki Dimy.
Dwa dni wcześniej teściowa zadzwoniła do niej z pretensjami.
— Czy naprawdę tak trudno zorganizować zwyczajne rodzinne przyjęcie? — pytała wtedy chłodnym tonem. — To moje sześćdziesiąte urodziny. Chyba mogę oczekiwać, że wszystko będzie przygotowane odpowiednio.
Sveta próbowała tłumaczyć, że ma dużo pracy i niewiele czasu, ale Galina Pietrowna nie chciała słuchać.
— Dima pracuje. Ty też pracujesz. Ale przecież ktoś musi zająć się rodziną.
Po tej rozmowie Sveta długo siedziała w ciszy, zastanawiając się, dlaczego zawsze to właśnie ona musi wszystko organizować.
Mimo wszystko postanowiła nie robić problemów. Chciała przygotować przyjęcie, kupić jedzenie, zamówić tort i zadbać o to, żeby teściowa była zadowolona.
Dlatego tego ranka tak bardzo zależało jej na gotówce.
Po wyjściu z banku pojechała do pracy. Przez kilka godzin próbowała skupić się na obowiązkach, ale myśl o przyjęciu cały czas wracała.
W pewnym momencie przypomniała sobie, że zostawiła w domu dokumenty potrzebne do odbioru zamówienia. Musiała po nie wrócić.
Kiedy weszła do mieszkania, od razu zauważyła, że Dima nie jest sam.
Z korytarza dochodziły głosy.
Rozpoznała głos męża. Drugi należał do Galiny Pietrownej.
Sveta już chciała wejść do pokoju, ale wtedy usłyszała zdanie, które sprawiło, że zamarła.
— Jutro podpiszemy wszystkie dokumenty — powiedziała teściowa. — Mieszkanie przejdzie na nas. Ona niczego nie podejrzewa.
Sveta poczuła, jak robi jej się zimno.
Mieszkanie?
Ich mieszkanie?
To przecież było miejsce, które od lat uważała za ich wspólny dom. Razem z Dimą płaciła rachunki, remontowała kuchnię, kupowała meble. Nigdy nie przyszło jej do głowy, że ktoś może planować zmianę własności bez jej wiedzy.
Przycisnęła dłoń do ust, żeby nie wydać z siebie żadnego dźwięku.
— A jeśli się dowie? — zapytał Dima.
— Nie dowie się, jeśli będziesz robił dokładnie to, co ustaliliśmy — odpowiedziała Galina Pietrowna.
Sveta zamknęła oczy.
Nagle wszystkie wcześniejsze sytuacje zaczęły układać się w jedną całość: dziwne rozmowy, pytania o dokumenty, naciski teściowej i zachowanie Dimy, którego wcześniej nie chciała podejrzewać o nic złego.
Nie weszła do pokoju.
Cicho wycofała się do przedpokoju i wyszła z mieszkania.
Tym razem jednak nie zamierzała wracać do pracy i udawać, że nic się nie stało.
Po raz pierwszy postanowiła nie pytać męża o prawdę.
Najpierw sama chciała dowiedzieć się wszystkiego.
Dla niej sześćdziesiąte piąte urodziny nie były zwykłą datą w kalendarzu. To miało być wielkie wydarzenie, o którym przez długi czas będą rozmawiać znajomi i rodzina. Dlatego od początku jasno dała do zrozumienia, że żadna mała kawiarnia ani przeciętna restauracja nie wchodzi w grę.
Chciała eleganckiego lokalu, pięknie nakrytych stołów, dobrej obsługi, wykwintnych dań i oczywiście kawioru. Wszystko miało wyglądać tak, aby mogła bez cienia wstydu zaprosić swoich znajomych.
– Sześćdziesiąte piąte urodziny ma się tylko raz – powiedziała stanowczo. – Chyba nie zamierzacie urządzić mi jakiegoś taniego przyjęcia w przypadkowym miejscu?
Sveta siedziała obok i milczała. Słuchała kolejnych wymagań, czując, jak narasta w niej napięcie. W pewnym momencie spojrzała na Dimę. Miała nadzieję, że mąż wreszcie rozsądnie zareaguje. Przecież oboje mieli wydatki. Spłacali kredyt hipoteczny, mieli raty za samochód, rachunki, codzienne zakupy i mnóstwo innych zobowiązań.
Liczyła na to, że Dima przypomni matce o ich sytuacji finansowej.
On jednak nawet się nie zawahał.
– Mama ma rację – powiedział spokojnie. – Sześćdziesiąt pięć lat to ważna okazja. Poza tym tyle dla nas zrobiła.
Sveta poczuła, jak zaciska szczękę.
„Tyle dla nas zrobiła…”
Powtórzyła te słowa w myślach, ale zupełnie inaczej niż Dima. Z ironią i niedowierzaniem.
Przez siedem lat ich małżeństwa teściowa rzeczywiście zrobiła jedną rzecz. Wpoiła swojemu synowi przekonanie, że żona powinna zajmować się wszystkim. Miała pracować, sprzątać, gotować, pamiętać o rachunkach, robić zakupy i przede wszystkim nie narzekać. Najlepiej, gdyby wykonywała wszystkie obowiązki bez zadawania zbędnych pytań.
Teraz doszedł kolejny.
Miała zapłacić za urodzinowe przyjęcie.
Sveta wstała bez słowa i poszła do kuchni. Nalała wodę do czajnika, choć właściwie nie miała ochoty na herbatę. Potrzebowała kilku minut spokoju, żeby uporządkować myśli.
Kiedy czajnik zaczął cicho szumieć, sięgnęła do torebki i wyjęła portfel.
Otworzyła go.
Pusty.
Przez chwilę patrzyła na niego, jakby spodziewała się, że pieniądze nagle się pojawią. Wiedziała jednak doskonale, gdzie się znajdowały.
W przedpokoju, na konsoli, leżała koperta.
Pięćdziesiąt tysięcy.
Były to pieniądze, które miały zostać przeznaczone na ich wspólne potrzeby. Sveta odkładała je stopniowo, rezygnując z wielu rzeczy. Nie kupowała sobie nowych ubrań, odkładała wizyty w salonie, ograniczała własne wydatki. Chciała mieć pewność, że w razie niespodziewanych problemów będą mieli finansową poduszkę bezpieczeństwa.
Teraz te pieniądze miały zostać wydane na jedno przyjęcie.
Co gorsza, Dima najwyraźniej już wcześniej przekazał swoją część matce. Nie zapytał jej o zdanie. Nie zaproponował, żeby wspólnie ustalili budżet. Po prostu uznał, że tak trzeba.
A Sveta miała zająć się resztą.
Miała znaleźć restaurację, zarezerwować salę, ustalić menu, zamówić tort, dopilnować dekoracji i oczywiście zapłacić.
Jak zwykle.
Stała przy kuchennym blacie i patrzyła na gotującą się wodę.
Nagle uświadomiła sobie coś bardzo prostego.
Nie chodziło już nawet o pięćdziesiąt tysięcy.
Chodziło o to, że wszyscy przyzwyczaili się do jej ustępstw. Do tego, że Sveta zawsze znajdzie rozwiązanie. Że jeśli brakuje pieniędzy, ona coś sprzeda albo z czegoś zrezygnuje. Jeśli pojawia się problem, ona go rozwiąże. Jeśli ktoś czegoś potrzebuje, ona ma się tym zająć.
Nikt nawet nie pytał, czego chce ona.
Sveta wyłączyła czajnik.
Tym razem jednak nie zamierzała po prostu się zgodzić.
Po raz pierwszy od bardzo dawna zaczęła zastanawiać się, co się stanie, jeśli powie „nie”.
I właśnie ta myśl przyniosła jej niespodziewany spokój.
