Sam fakt, że moja siedemdziesięciodziewięcioletnia mama zdecydowała się wyjść za mąż, był dla naszej rodziny ogromnym zaskoczeniem. Nikt nie spodziewał się, że w jej wieku jeszcze raz stanie przed ołtarzem, ubrana w białą suknię i z uśmiechem, którego nie widziałam na jej twarzy od bardzo dawna.
Ceremonia była piękna, wzruszająca i pełna śmiechu. Mama wyglądała promiennie, jakby nagle odmłodniała o dwadzieścia lat. Jej nowy mąż, George, patrzył na nią z takim uczuciem, że nawet najbardziej sceptyczni członkowie rodziny musieli przyznać, że między nimi naprawdę było coś wyjątkowego.
Ja jednak przez większość uroczystości stałam nieco z boku. Ostatnie miesiące nie były dla mnie łatwe. Niedawno mój mąż zostawił mnie dla znacznie młodszej kobiety. Po latach wspólnego życia nagle zostałam sama i musiałam nauczyć się funkcjonować bez człowieka, który przez długi czas był centrum mojego świata.
Dlatego perspektywa kolejnego związku była dla mnie wręcz absurdalna.
Właśnie wtedy mama chwyciła mikrofon.
— Panie i panowie! — zawołała z szerokim uśmiechem. — Skoro już świętujemy miłość, czas na tradycyjny rzut bukietem!
Goście zaczęli klaskać i wiwatować. Kilka młodszych kobiet natychmiast ustawiło się w odpowiednim miejscu, śmiejąc się i przepychając między sobą.
Mama uniosła bukiet i dodała:
— Ale tym razem zwyciężczyni otrzyma coś wyjątkowego. Osoba, która złapie bukiet, dostanie mój ukochany pierścionek z szafirem.
Wśród gości rozległo się głośne „och!”. Pierścionek był naprawdę piękny. Mama nosiła go przez dziesięciolecia i zawsze mówiła, że kiedyś przekaże go komuś, kto będzie potrzebował odrobiny szczęścia.
Nie spodziewałam się jednak tego, co powiedziała chwilę później.
— Oczywiście jest jeden mały warunek — oznajmiła.
Wszyscy ucichli.
Mama spojrzała w moją stronę.
— Zwyciężczyni będzie musiała pójść na randkę z mężczyzną, którego ja wybiorę!
Wybuch śmiechu przeszedł przez salę.
Ja natomiast poczułam, że robi mi się gorąco.
— O nie… — wymamrotałam, powoli cofając się za stojącego obok mnie kuzyna.
Mama jednak już mnie obserwowała.
— Nie próbuj się chować, kochanie!
— Mamo, nawet o tym nie myśl! — odpowiedziałam.
Po rozwodzie ostatnią rzeczą, na jaką miałam ochotę, były randki. Nie chciałam poznawać nowych mężczyzn, wysłuchiwać ich opowieści ani zastanawiać się, czy któryś z nich okaże się kolejnym rozczarowaniem.
Mama tylko się uśmiechnęła.
— Gotowe?
Złapała bukiet, odwróciła się tyłem do tłumu, a następnie rzuciła go wysoko nad głowami gości.
Wtedy wydarzyło się coś, czego do dziś nie potrafię wyjaśnić.
Tuż przed rzutem mama spojrzała przez ramię i puściła do mnie oko.
Bukiet poleciał prosto w moją stronę.
Instynktownie wyciągnęłam ręce.
Sekundę później trzymałam go w dłoniach.
Cała sala wybuchnęła śmiechem i oklaskami.
— To niemożliwe! — powiedziałam z niedowierzaniem.
Mama podeszła do mnie, wyraźnie zachwycona.
— Umowa to umowa, kochanie.
— Ty to zaplanowałaś!
— Być może — odpowiedziała z niewinną miną.
Westchnęłam ciężko.
— Więc kto właściwie ma być moim partnerem na tę przeklętą randkę?
Mama odwróciła się w stronę drzwi.
— Nick! Kochanie, chodź tutaj!
Zamarłam.
Nick?!
Odwróciłam się i zobaczyłam mężczyznę, którego poznałam zaledwie kilka godzin wcześniej.
Tego samego dnia miałam problemy z samochodem. Przebiła mi się opona i stałam bezradnie przy drodze, zastanawiając się, co zrobić. Wtedy zatrzymał się Nick.
Bez wahania zaoferował pomoc.
Pamiętałam jednak również, że w jego ciężarówce siedziała blondynka o imieniu Julie. Kiedy tylko zobaczyła, że Nick rozmawia ze mną i pomaga mi przy samochodzie, jej twarz natychmiast spochmurniała.
Teraz Nick szedł w moją stronę z rozbawionym uśmiechem.
— No proszę — powiedział. — Wygląda na to, że los postanowił zaprosić nas razem na kolację.
Za jego plecami Julie prychnęła tak głośno, że kilka osób się odwróciło.
Spojrzałam na mamę.
Nagle jej wcześniejsze mrugnięcie przestało wyglądać jak niewinny żart.
— Nie ma mowy — powiedziałam stanowczo.
Mama podeszła bliżej i ścisnęła moją dłoń.
— Proszę, kochanie. Tylko ten jeden raz. Zrób to dla mnie.
Popatrzyłam na nią, potem na Nicka, a na końcu na wściekłą Julie.
Nie wiedziałam jeszcze, że ta jedna, wymuszona przez mamę randka zmieni moje życie bardziej, niż mogłam sobie wyobrazić.
Jako prezent ślubny”.
Kiedy mama wypowiedziała te słowa, przez chwilę myślałam, że źle ją zrozumiałam. Spojrzałam na nią z niedowierzaniem, ale ona tylko uśmiechnęła się, jakby właśnie rozwiązała mój największy życiowy problem.
— To tylko jedna randka — powiedziała spokojnie. — Niczego nie tracisz.
Nie miałam ochoty się zgadzać. Cała sytuacja od początku wydawała mi się dziwna, a im więcej mama opowiadała o Nicku, tym bardziej miałam wrażenie, że próbuje odegrać rolę swatki wbrew mojej woli. Mimo to w końcu ustąpiłam.
Zgodziłam się na randkę.
I ku mojemu własnemu zaskoczeniu nie była ona katastrofą.
Nick okazał się znacznie bardziej sympatyczny, niż zakładałam. Miał poczucie humoru, potrafił mnie rozśmieszyć, a jego sposób bycia był zaskakująco czarujący. W pewnym momencie złapałam się nawet na tym, że naprawdę dobrze się bawię.
Pomyślałam wtedy, że może mama jednak miała rację.
Może zbyt szybko go oceniłam.
Wszystko zmieniło się kilka minut później.
Zobaczyłam, jak Nick odchodzi ode mnie i kieruje się prosto w stronę Julie. Początkowo nie zwróciłam na to większej uwagi. Byłam przekonana, że być może się znają i chcą tylko zamienić kilka słów.
Jednak Nick powiedział jej coś, czego nie zdołałam usłyszeć.
Potem wziął Julie za rękę.
I poprowadził ją na parkiet.
Poczułam, jak całe wcześniejsze dobre wrażenie nagle znika.
To mi wystarczyło.
„Dlaczego mama mi to robi?” — pomyślałam.
Przecież od początku nie chciałam tej randki. Zgodziłam się tylko dlatego, że obiecałam mamie, że dam Nickowi szansę. A teraz wszystko wyglądało tak, jakbym została postawiona w środku jakiejś dziwnej historii, o której wszyscy oprócz mnie wiedzieli zdecydowanie więcej.
Mimo wszystko dotrzymałam słowa i zostałam do końca.
Później zaczęłam nawet żałować, że tak szybko wyciągnęłam wnioski. Nick wrócił do mnie i zachowywał się tak, jakby nic się nie wydarzyło. Znów mnie rozśmieszał, a ja powoli zaczynałam się odprężać.
Wtedy zadzwonił jego telefon.
Nick spojrzał na ekran i odrzucił połączenie.
Kilka sekund później telefon zadzwonił ponownie.
Tym razem odszedł na bok.
Nie chciałam podsłuchiwać, ale siedziałam wystarczająco blisko, żeby usłyszeć kilka słów.
— Cześć, Julie, spokojnie… tak, wiem. Po prostu… uspokój się, dobrze?
Zamarłam.
Julie.
Znowu ona.
Nick mówił cicho, ale po chwili usłyszałam wyraźnie:
— Tak, zaraz będę. Czekaj.
Kiedy wrócił, od razu wiedziałam, co zamierza powiedzieć.
— Muszę wyjść…
Nie pozwoliłam mu nawet dokończyć.
— Nick, jeśli zamierzasz zostawić mnie dla innej kobiety w połowie naszej pierwszej randki, to przynajmniej postaraj się zrobić to dyskretnie.
Spojrzał na mnie zaskoczony.
— Wyjaśnię ci to później.
I wyszedł.
Patrzyłam, jak znika za drzwiami, i byłam pewna, że to koniec.
Nie zamierzałam więcej o nim myśleć.
Jednak następnego ranka, kiedy weszłam do biura, na moim biurku czekał bukiet kwiatów.
Dołączona była do niego krótka wiadomość od Nicka.
Nie odpisałam.
Przez cały tydzień ignorowałam jego telefony i wiadomości. Nie chciałam żadnych wyjaśnień. W mojej głowie wszystko było już jasne.
Aż zadzwoniła mama.
Jej ton nie pozostawiał mi wyboru.
— Przyjedź dziś na kolację. Proszę. Chcę z tobą porozmawiać.
Nie miałam pojęcia, że właśnie zgadzam się wejść w kolejną pułapkę.
Kiedy w sobotni wieczór pojawiłam się na jej tarasie, pierwsze, co zobaczyłam, to Nick stojący przy grillu.
Zatrzymałam się w miejscu.
— Mamo… co on tu robi?
Mama odwróciła się z niewinnym uśmiechem.
— Och, czy zapomniałam wspomnieć, że zaprosiłam Nicka?
Nie odpowiedziałam.
Zamiast tego odwróciłam głowę.
I wtedy zobaczyłam osobę stojącą obok niego.
Serce zamarło mi w piersi.
Bo właśnie w tej chwili zrozumiałam, że cała historia z Nickiem i Julie była zupełnie inna, niż sądziłam.
A osoba, którą Nick przyprowadził ze sobą, miała za chwilę wyjaśnić wszystko.
