– Wznieśmy toast za mojego syna, który wyrwał ją z biedy i zapewnił jej lepsze życie! – zawołała moja teściowa, unosząc kieliszek podczas sylwestrowego przyjęcia, za które zapłaciłam prawie 7000 lei.
Przy stole siedziało czternastu członków rodziny. Wszyscy zaczęli klaskać, a mój mąż uśmiechał się z zadowoleniem, jakby rzeczywiście był człowiekiem, któremu zawdzięczaliśmy cały nasz majątek. Nikt jednak nie wiedział, że od dwóch lat nie przyniósł do naszego domu ani jednego leja.
Spokojnie odstawiłam kieliszek, spojrzałam na kelnera i poprosiłam go o rachunek.
– Corina, no dalej! Nie siedź tak cicho! Podnieś kieliszek! – zachęcała mnie Didina, moja teściowa. – Przecież ten toast jest właśnie o tobie!
Stała na środku eleganckiej sali restauracyjnej w Braszowie, wyraźnie zadowolona z zainteresowania wszystkich gości.
– Gdyby nie mój Valentin, Corina nadal mieszkałaby w swoim małym mieszkanku i zastanawiała się, jak związać koniec z końcem. Powinna codziennie dziękować Bogu, że mój syn zdecydował się ją poślubić!
Przy stole rozległ się śmiech. Kilka osób zaczęło potakiwać, a jedna z kuzynek dodała nawet, że Valentin zawsze był wyjątkowo dobrym i zaradnym człowiekiem.
Popatrzyłam na męża. Siedział obok swojego kuzyna, popijał szampana i uśmiechał się szeroko. Ani przez chwilę nie pomyślał, żeby przerwać matce i powiedzieć, jak naprawdę wygląda nasza sytuacja.
Nazywam się Corina Dumitrescu, mam 46 lat i od wielu lat pracuję jako księgowa w jednej z firm w Braszowie. Z Valentin em jestem związana od osiemnastu lat.
Kiedy się poznaliśmy, mieszkałam w niewielkiej kawalerce kupionej na kredyt. Nie miałam bogatych rodziców ani nikogo, kto finansowałby moje życie. Od dziewiętnastego roku życia pracowałam, oszczędzałam pieniądze i samodzielnie spłacałam swoje zobowiązania.
Valentin był wtedy przedstawicielem handlowym. Miał pracę, regularne wynagrodzenie i przekonywał mnie, że razem stworzymy spokojną, stabilną rodzinę.
Z czasem kupiliśmy trzypokojowe mieszkanie, w którym mieszkamy do dziś. Jednak nasza sytuacja zaczęła się zmieniać, kiedy dwa lata temu Valentin stracił stałe zatrudnienie.
Początkowo zapewniał, że to tylko przejściowy problem. Później zaczął nazywać siebie niezależnym konsultantem i opowiadać o wielkich projektach, które rzekomo miały przynieść nam ogromne pieniądze.
W rzeczywistości nie miał żadnego stałego kontraktu ani regularnych dochodów.
Wszystkie obowiązki finansowe spadły na mnie. Co miesiąc płaciłam 2300 lei raty kredytu hipotecznego, rachunki za prąd, gaz i wodę, a także wydawałam pieniądze na codzienne zakupy.
Valentin natomiast wciąż powtarzał tę samą obietnicę:
– Corina, jeszcze trochę cierpliwości. Kiedy zakończę ten projekt, wszystko się zmieni. Będziemy mogli wreszcie żyć tak, jak zawsze marzyliśmy.
Przez długi czas wierzyłam, że rzeczywiście coś się poprawi. Nie chciałam go poniżać ani sprawiać, żeby czuł się niepotrzebny. Jednak z każdym kolejnym miesiącem coraz bardziej odczuwałam zmęczenie.
Najgorsze było to, że jego rodzina uważała go za człowieka, który utrzymuje dom i troszczy się o wszystkich.
Miesiąc przed Sylwestrem Didina zadzwoniła do nas z wielkim entuzjazmem.
– W tym roku musimy spędzić ostatni wieczór roku razem! Chcę, żeby cała rodzina spotkała się w eleganckiej restauracji. Valentin, kochanie, ty zawsze potrafisz zadbać o bliskich. Zorganizuj coś wyjątkowego!
Mąż spojrzał na mnie z uśmiechem.
– Corina, może tym razem zrobimy coś naprawdę dużego? Zaprosimy wszystkich i zapewnimy im niezapomniany wieczór.
– A kto za to zapłaci? – zapytałam spokojnie.
– Nie zaczynaj, kochanie. Przecież Sylwester jest tylko raz w roku. Nie możemy ciągle odmawiać rodzinie.
Znałam już tę rozmowę. Wiedziałam, że ostatecznie wszystkie wydatki spadną na mnie. Mimo to zgodziłam się, mając nadzieję, że przynajmniej tym razem wieczór przebiegnie bez przykrych uwag.
Zarezerwowałam miejsca dla czternastu osób w jednej z eleganckich restauracji w Braszowie. Cena ustalonego menu wynosiła 480 lei od osoby. Do tego dochodziły napoje, dodatkowe zamówienia i opłaty organizacyjne.
Ostatecznie przygotowanie całego przyjęcia kosztowało mnie niemal 7000 lei.
Nie oczekiwałam podziękowań ani pochwał. Chciałam tylko spędzić spokojny wieczór z rodziną.
Nie przypuszczałam jednak, że właśnie podczas tego spotkania moja teściowa postanowi publicznie przedstawić mnie jako kobietę, której całe życie odmienił jej bezrobotny syn.
Kiedy usłyszałam jej kolejny komentarz, zrozumiałam, że nie zamierzam dłużej udawać, że wszystko jest w porządku.
Poprosiłam kelnera o rachunek. Tym razem nie miałam zamiaru płacić za cudzą dumę i udawać, że nie widzę prawdy.
Cała impreza sylwestrowa kosztowała 6720 lei. Z własnych pieniędzy wpłaciłam 3000 lei zaliczki, a pozostałą kwotę miałam uregulować pod koniec wieczoru. Zarezerwowałam salę, wybrałam menu, zadbałam o dekoracje i dopilnowałam wszystkich szczegółów. Chciałam, żebyśmy razem z rodziną mojego męża mogli przywitać Nowy Rok w miłej atmosferze.
Nie przypuszczałam jednak, że tego wieczoru zostanę potraktowana jak ktoś, kto nie ma żadnego znaczenia.
Moja teściowa, Didina, od samego początku zachowywała się tak, jakby to ona była gospodynią całego przyjęcia. Opowiadała wszystkim krewnym, że to jej syn, Valentin, zorganizował tę wyjątkową noc i zadbał o każdy szczegół. Słuchałam tego w milczeniu. Nie chciałam robić mężowi przykrości ani stawiać go w niezręcznej sytuacji przed rodziną.
Valentin również nie zamierzał niczego wyjaśniać. Zadowolony siedział przy stole, przyjmując gratulacje i pochwały. Czasami nasze spojrzenia się spotykały, ale zamiast powiedzieć prawdę, tylko lekko się uśmiechał.
Postanowiłam przeczekać. W końcu nie chodziło mi o uznanie ani o oklaski. Chciałam jedynie, żeby wieczór przebiegł spokojnie.
Wszystko zmieniło się tuż przed północą.
Goście wznieśli kieliszki, muzyka ucichła, a Didina postanowiła wygłosić uroczyste przemówienie. Wstała z miejsca, poprawiła sukienkę i z dumą spojrzała na zgromadzonych.
– Zawsze wiedziałam, że mój syn zajdzie daleko! Valentin ma naprawdę wielkie serce. Wziął zwyczajną dziewczynę, a potem zrobił z niej prawdziwą damę!
Przy stole rozległy się śmiechy i oklaski. Jedna z ciotek zaczęła nawet klaskać głośniej niż pozostali.
– Brawo, Valentin! Taki mężczyzna to prawdziwy skarb! Jeden na milion!
Poczułam, jak narasta we mnie gniew. Spojrzałam na męża, dając mu ostatnią szansę, żeby zareagował.
– Valentin, naprawdę nie masz nic do powiedzenia?
Uśmiechnął się lekceważąco.
– Corina, daj spokój mamie. Jest szczęśliwa. Nie psuj wszystkim zabawy.
Didina usłyszała jego słowa i natychmiast wykorzystała okazję.
– Psujesz zabawę? Powinnaś być wdzięczna! Niektóre kobiety bardzo szybko zapominają, skąd pochodzą i komu zawdzięczają swoje obecne życie!
Powoli odstawiłam kieliszek na blat.
– Pani Didino, proszę się nie martwić. Doskonale pamiętam, skąd pochodzę.
– W takim razie powinnaś podziękować mojemu synowi! – odpowiedziała z triumfującym uśmiechem.
Jeszcze raz spojrzałam na Valentina. Czekałam, aż stanie po mojej stronie, ale on tylko wzruszył ramionami.
– Mama żartuje, Corina. Nie bądź taka przewrażliwiona.
Wtedy zrozumiałam, że dalsze milczenie niczego nie zmieni.
Przywołałam kelnera.
– Czy mogę prosić o rachunek za naszą rezerwację?
Valentin natychmiast odwrócił się w moją stronę.
– Co ty wyprawiasz? Przecież możemy zapłacić później!
– Nie, Valentin. Uregulujemy wszystko teraz.
Kelner przyniósł rachunek. Do zapłaty pozostało 3720 lei. Otworzyłam torebkę i wyjęłam kartę, ale zanim zdążyłam ją podać, ponownie spojrzałam na teściową.
Wciąż siedziała zadowolona, przekonana, że jej syn jest człowiekiem, który finansuje całe nasze życie.
– Pani Didino, ma pani rację. Rzeczywiście powinniśmy podziękować Valentinowi za wszystko, co dla nas robi.
Teściowa uśmiechnęła się szeroko.
– Wreszcie zaczynasz mówić rozsądnie!
Odwróciłam się do kelnera.
– Proszę podać terminal panu, który podobno uratował mnie od biedy.
Valentin znieruchomiał.
– Corina, co to ma znaczyć?
– Nic szczególnego. Twoja mama właśnie opowiedziała wszystkim, jak wspaniale dbasz o rodzinę. Pokaż im, że mówi prawdę.
Kelner podał mu terminal. Valentin nerwowo wyjął kartę i przyłożył ją do urządzenia.
Po chwili kelner spojrzał na ekran.
– Przepraszam, transakcja została odrzucona.
Na twarzy mojego męża natychmiast pojawiły się czerwone plamy.
– Proszę spróbować jeszcze raz! – rzucił.
Druga próba zakończyła się dokładnie tak samo.
Didina powoli odstawiła kieliszek.
– Valentin, co się dzieje? Gdzie są twoje pieniądze?
Mąż spojrzał na mnie z wściekłością.
– Corina, po prostu zapłać! Doskonale wiesz, że moje pieniądze są na innym koncie!
– To dlaczego nie korzystasz z tamtego konta? – zapytałam spokojnie.
Teściowa podeszła bliżej.
– Przestań go zawstydzać! Mój syn co miesiąc mi pomaga. Przesyła mi przecież 800 lei ze swoich zarobków!
Poczułam nieprzyjemny ucisk w żołądku. Valentin natychmiast chwycił matkę za ramię.
– Mamo, wystarczy! Nie rozmawiajmy o tym tutaj!
Wtedy wszystko zaczęło układać się w jedną całość.
Wiedziałam dokładnie, ile pieniędzy każdego miesiąca znikało z mojego konta. Nie miałam jednak pojęcia, jaką historię Valentin opowiadał swojej matce i skąd według niej pochodziły te regularne przelewy.
Wyjęłam telefon, otworzyłam aplikację bankową i odnalazłam historię transakcji.
– Pani Didino, zanim ponownie zacznie pani opowiadać, kto kogo utrzymuje, chciałabym coś pokazać.
Valentin zrobił krok w moją stronę.
– Corina, schowaj ten telefon! Natychmiast!
Nie posłuchałam.
Na ekranie widniał pierwszy przelew, a obok niego nazwisko odbiorcy, które doskonale znałam.
Tym razem nie zamierzałam już chronić męża przed prawdą. Zwłaszcza że to, co miałam za chwilę ujawnić, mogło całkowicie zmienić sposób, w jaki jego rodzina postrzegała nasz związek.
