Kasia zobaczyła obce buty w przedpokoju jeszcze zanim zdążyła zdjąć płaszcz. Butów było dużo. Męskie, damskie, dziecięce trampki na rzepy. Na wieszaku wisiały cudze kurtki, nieznany jej szalik i torba z supermarketu.
Z głębi mieszkania unosił się zapach świeżo zaparzonej kawy, a do przedpokoju docierały głośne rozmowy i czyjś śmiech.
Kasia zatrzymała się w drzwiach i przez chwilę po prostu stała nieruchomo.
W jednej ręce trzymała torbę ze szpitala, w drugiej – nosidełko z małym Michałkiem, który miał zaledwie trzy dni i cztery godziny.
Szew po cesarskim cięciu ciągnął przy każdym kroku, a ciało było obolałe i zmęczone. Przez ostatnie dwie doby spała może cztery godziny – krótkimi fragmentami, między karmieniem dziecka a nocnymi wizytami pielęgniarek.
Przed wypisem ze szpitala poprosiła męża tylko o jedną rzecz.
Tylko jedną.
Żadnych gości.
Andrzej właśnie zdejmował buty i wyglądał przy tym na zakłopotanego. Kasia nauczyła się rozpoznawać tę minę przez pięć lat małżeństwa.
Tak wyglądał, gdy zapominał opłacić rachunki. Gdy obiecywał, że wróci wcześniej do domu, a potem dzwonił z pracy, że jednak się nie uda. Gdy mówił: „Zaraz się tym zajmę”, a potem sprawa pozostawała nierozwiązana.
Teraz patrzył na nią dokładnie w ten sam sposób.
— Kasia… — zaczął cicho.
Ale nie zdążył nic więcej powiedzieć, bo z salonu dobiegł donośny głos jego matki.
— Andrzej, to ty? Przyjechaliście już? Pokaż wreszcie wnuka!
Kasia zamknęła na chwilę oczy.
Serce zaczęło jej bić szybciej – nie z radości, lecz z narastającego napięcia. Nie była gotowa na to, co ją czekało po drugiej stronie korytarza.
Marzyła tylko o ciszy. O łóżku. O chwili spokoju, w której mogłaby usiąść, przytulić dziecko i wreszcie odetchnąć po trudnym porodzie.
Z salonu zaczęli wychodzić ludzie.
Najpierw teściowa – energiczna, z szerokim uśmiechem. Za nią siostra Andrzeja z mężem i dwójką dzieci. Potem jeszcze jakaś kuzynka, której Kasia widziała może dwa razy w życiu.
— Ojej, już jesteście! — zawołała teściowa, klaszcząc w dłonie. — Jak dobrze! No pokażcie maluszka!
Kasia stała bez ruchu.
Czuła, jak zmęczenie miesza się z rozczarowaniem. To nie tak miało wyglądać.
— Mamo, może… — zaczął niepewnie Andrzej.
Ale było już za późno.
Wszyscy otoczyli Kasię półkolem.
— Ale maleństwo! — zachwyciła się siostra Andrzeja.
— Jaki śliczny! — dodała kuzynka.
Dzieci próbowały zaglądać do nosidełka, stając na palcach.
Kasia zrobiła jeden krok do tyłu.
Szew zabolał ostro, jakby ktoś przeciągnął po nim nożem.
— Proszę… — powiedziała cicho. — Tylko nie tak blisko.
Nikt jednak jej nie usłyszał.
Teściowa już pochylała się nad dzieckiem.
— No pokaż babci wnusia…
Wtedy Kasia nagle poczuła, że jeśli zaraz czegoś nie powie, to po prostu się rozpłacze.
— Andrzej — powiedziała głośniej.
W salonie zapadła cisza.
Wszyscy spojrzeli na nią.
— Prosiłam cię tylko o jedno — powiedziała powoli.
Jej głos był spokojny, ale drżał od zmęczenia.
— Jedną rzecz.
Andrzej spuścił wzrok.
— Wiem… — mruknął.
— Mówiłam ci, że nie chcę gości. Że chcę wrócić do domu i odpocząć. Że potrzebuję ciszy.
Teściowa zmarszczyła brwi.
— Kasiu, przecież to tylko rodzina…
— Dla pani to może „tylko rodzina” — odpowiedziała Kasia zmęczonym głosem. — Ale ja właśnie wróciłam ze szpitala po operacji.
W pomieszczeniu zrobiło się niezręcznie.
Kuzynka nagle zaczęła poprawiać rękaw swetra. Dzieci przestały się przepychać.
— My tylko chcieliśmy zobaczyć malucha — powiedziała cicho siostra Andrzeja.
Kasia spojrzała na synka w nosidełku.
Michał spał spokojnie, nieświadomy całego zamieszania.
— Ja też chcę, żebyście go poznali — powiedziała już łagodniej. — Ale nie dziś. Nie w tej chwili.
Na moment zapadła cisza.
W końcu odezwał się Andrzej.
— Mama… może rzeczywiście przyjdziecie jutro? Albo za kilka dni?
Teściowa wyglądała, jakby chciała coś powiedzieć, ale zatrzymała słowa.
Spojrzała na zmęczoną twarz Kasi.
Na nosidełko.
Na opatrunek wystający spod jej bluzy.
I chyba po raz pierwszy naprawdę zrozumiała.
— Dobrze — powiedziała w końcu ciszej. — Pójdziemy już.
W salonie zaczęło się poruszenie. Goście zaczęli zbierać kurtki, dzieci zakładały buty, ktoś przepraszał półgłosem.
Po kilku minutach mieszkanie znów było puste.
Drzwi zamknęły się cicho.
Zapadła długo wyczekiwana cisza.
Kasia powoli weszła do salonu i ostrożnie usiadła na kanapie.
Oddychała głęboko, czując, jak napięcie powoli opuszcza jej ciało.
Andrzej stał w drzwiach, nie wiedząc, co powiedzieć.
— Przepraszam — odezwał się w końcu.
Kasia spojrzała na niego.
W jej oczach nie było złości. Tylko ogromne zmęczenie.
— Po prostu następnym razem mnie posłuchaj — powiedziała cicho.
Potem spojrzała na synka.
Delikatnie wyjęła go z nosidełka i przytuliła do piersi.
Mały poruszył się lekko, ale nadal spał.
W mieszkaniu panowała cisza.
I po raz pierwszy od kilku dni Kasia poczuła, że naprawdę wróciła do domu.
