Piotr był przekonany, że zdrada, której się dopuścił, nie będzie miała większych konsekwencji. W jego głowie wszystko wydawało się proste — wystarczy szczera rozmowa, kilka przeprosin i żona, jak zawsze, w końcu mu wybaczy. Nie przypuszczał jeszcze, że jedna decyzja może całkowicie odmienić jego życie.
Pietka prowadził swoją nową, służbową Niwę i czuł się tak, jakby należał do najważniejszych ludzi we wsi. Oczywiście wożenie samego sołtysa, Wasilija Siergiejewicza, było czymś zupełnie innym niż praca przy ciągniku, przewożenie paszy czy ciężka robota na polu.
Teraz siedział za kierownicą porządnego samochodu, miał odpowiedzialną funkcję i czuł, że wszyscy zwracają na niego uwagę.
Cała administracja powiatowa znała Pietkę. Na zebraniach wiejskich ważni urzędnicy podawali mu rękę, a ludzie patrzyli na niego z szacunkiem. Kiedy przejeżdżał główną drogą, niejedna dziewczyna odprowadzała go wzrokiem. Pietka lubił to uczucie. Podobało mu się, że wzbudza zainteresowanie.
Czasami spoglądał w lusterko i uśmiechał się do własnego odbicia. Wysoki, silny, zawsze schludnie ubrany — czysta koszula, wypolerowane buty i pewny siebie wygląd. Uważał, że jest prawdziwym mężczyzną, a tacy jak on nie powinni spieszyć się z małżeństwem.
Po co miałby od razu zakładać sobie ograniczenia? Wokół było tyle kobiet, tyle możliwości i tyle przyjemności. Wydawało mu się, że życie dopiero się zaczyna.
— Pietka, najwyższy czas trochę się uspokoić — mówiła często Baba Grunia, nalewając mu do kubka gorącą herbatę z tymiankiem. — Masz już dwadzieścia pięć lat, a zachowujesz się, jakbyś nadal miał siedemnaście. Ciągle latasz od jednej strony do drugiej. Masz dobrą pracę, zarabiasz pieniądze, wszyscy cię znają, ale w domu nikt na ciebie nie czeka.
Pietka tylko machał ręką i uśmiechał się pobłażliwie.
— Babciu, jeszcze zdążę się ustatkować. Mam całe życie przed sobą. Po co mam się teraz wiązać? Jestem wolny, wokół jest wiele dziewczyn, a ja nikomu nic nie obiecywałem.
Baba Grunia pokręciła głową i westchnęła.
— Dziewczyny, które za tobą patrzą, nie zawsze są tym, czego potrzebuje mężczyzna. Wiele z nich myśli tylko o zabawie, o ubraniach i o tym, żeby dobrze wyglądać. Ale życie to nie tylko tańce i uśmiechy.
Staruszka poprawiła chustkę i spojrzała na niego poważnie.
— Tobie potrzebna jest prawdziwa żona. Kobieta, która będzie miała serce, rozsądek i potrafi stworzyć dom. Nie taka, która tylko chce się bawić i być podziwiana.
Pietka nie traktował tych słów poważnie. Wydawało mu się, że starsza kobieta po prostu nie rozumie współczesnego świata.
Jednak Baba Grunia miała już kogoś na myśli.
— Spójrz chociaż na Warję — powiedziała pewnego dnia. — Naszą nową weterynarz. To jest zupełnie inna dziewczyna. Spokojna, pracowita i mądra. Nie szuka tylko rozrywki. Ona wie, czego chce od życia.
Pietka początkowo tylko się roześmiał. Dla niego małżeństwo oznaczało utratę wolności, a odpowiedzialność była czymś, czego chciał jeszcze długo unikać.
Nie wiedział jednak, że czasem człowiek najbardziej docenia to, co miał dopiero wtedy, gdy zaczyna to tracić. Kobieta, którą kiedyś uważał za zwyczajną i spokojną, miała w przyszłości pokazać mu, czym naprawdę jest miłość, wierność i prawdziwy dom.
A jego pewność siebie miała zostać wystawiona na największą próbę.
„Czego mógłbyś chcieć więcej?” – powiedziała staruszka z przekonaniem. „To naprawdę dobra dziewczyna. Mądra, wykształcona, skończyła studia i cieszy się ogromnym szacunkiem w całej okolicy. Sam z nią rozmawiałem i wiem, jaka jest.
Jest skromna, spokojna, dobrze wychowana i zawsze okazuje innym szacunek. Z taką osobą można spokojnie budować życie. Ożeń się z kimś takim, a unikniesz wielu problemów”.
Babcia Grunia spojrzała na niego surowo, ale w jej głosie nie było złości – bardziej troska i przekonanie, że wie, co dla niego najlepsze.
„Nie przynoś mi wstydu, Petka. Przestań odkładać wszystko na później. Idź do niej jeszcze dziś wieczorem, porozmawiaj z nią i zobacz, jaka naprawdę jest. Czasami człowiek musi sam zrobić pierwszy krok, zamiast całe życie czekać na odpowiedni moment”.
Petka nie próbował się z nią spierać. Dobrze wiedział, że z Babcią Grunią trudno było wygrać jakąkolwiek dyskusję. Była kobietą o mocnym charakterze – wymagającą, bezpośrednią, ale jednocześnie uczciwą i sprawiedliwą. Nawet miejscowy sołtys, który zazwyczaj nie bał się wyrażać swojego zdania, podchodził do niej z pewnym respektem. Wszyscy we wsi wiedzieli, że Babcia Grunia nie owijała słów w bawełnę, ale nigdy nie mówiła czegoś bez powodu.
Przez całe życie pomagała innym, doradzała młodszym i potrafiła dostrzec w człowieku to, czego inni często nie zauważali. Jej surowość była tylko maską – pod nią kryło się dobre serce i ogromne doświadczenie.
Petka westchnął cicho, poprawił kurtkę i wyszedł z domu. Nie był do końca przekonany, czy spotkanie z dziewczyną będzie dobrym pomysłem, ale wiedział, że Babcia Grunia miała swoje powody. Poza tym sam czuł, że być może nadszedł czas, aby przestać uciekać od zmian.
Wieczorne powietrze było chłodne, a wieś powoli pogrążała się w ciszy. Petka szedł powoli znajomą drogą, mijając stare domy i ogródki, które znał od dzieciństwa. W głowie wciąż słyszał słowa babci. „Mądra, skromna, szanowana…” – powtarzał sobie.
W końcu dotarł pod budynek gabinetu weterynaryjnego. To właśnie tam pracowała dziewczyna, o której mówiła Babcia Grunia. Petka zatrzymał się na chwilę przed drzwiami. Poczuł lekkie zdenerwowanie – zupełnie jak wtedy, gdy jako młody chłopak musiał zrobić coś po raz pierwszy.
Wziął głęboki oddech i zapukał.
Nie wiedział jeszcze, że ten zwykły wieczór stanie się początkiem wydarzeń, które całkowicie zmienią jego życie. Czasami jedna rozmowa, jedno spotkanie albo jedna decyzja podjęta pod wpływem czyjejś rady może otworzyć drzwi do zupełnie nowej przyszłości.
