W Walentynki nigdy nie spodziewałam się, że utknę w windzie z moim byłym mężem i jego dużo młodszą dziewczyną. Napięcie rosło, sekrety wychodziły na jaw, a jedno zaskakujące wyznanie zmieniło wszystko.
Kiedy drzwi się otworzyły, wiedziałam jedno na pewno – to był najlepszy prezent walentynkowy, o jaki mogłam prosić.
W Walentynki stałam się osobą odpowiedzialną za to, by ten dzień był wyjątkowy dla wszystkich innych.
Pracowałam jako administrator hotelu, co oznaczało, że musiałam radzić sobie z każdą kryzysem, każdą skargą i każdą ostatnią minutą prośbą z uśmiechem na twarzy.
Jak wszędzie indziej w czasie świąt, w naszym hotelu panował totalny chaos. Wszystkie pokoje były zarezerwowane, restauracja hotelowa była pełna par, a lista oczekujących była tak długa, że ludzie praktycznie błagali o stoliki.
W samym centrum tego wszystkiego podszedł do mnie Rick, nasz szef kuchni. Zawsze był flirtujący, ale nigdy nie zwracałam na to uwagi – aż do teraz.
„Co się stało? Wszystko w porządku? Dajesz radę?” zapytałam, gdy tylko Rick podszedł. Wyglądał na zmęczonego, ale nie zestresowanego.
„Wszystko w porządku,” odpowiedział, rozluźniając ramiona. „Dużo zamówień, ale mój zespół daje radę.”
„Więc czemu nie jesteś w kuchni?” zapytałam, krzyżując ręce.
Zawahał się przez chwilę. „Chciałem ci coś zapytać.”
Uniosłam brwi. „Co chcesz zapytać?”
Rick rozejrzał się, a potem lekko się pochylił. „Jeśli nie masz planów po pracy, co powiesz na to, żebym ugotował dla nas kolację? Możemy razem świętować Walentynki.”
Zamrugałam oczami. „Flirtujesz ze mną?”
„Flirtowałem od jakiegoś czasu,” powiedział, szczerząc się. „Cieszę się, że w końcu to zauważyłaś.”
Przesunęłam się na nogach. „Nie wiem, czy to dobry pomysł.”
Rick kiwnął głową. „Jeśli zmienisz zdanie, będę czekał.” Potem wrócił do kuchni.
Westchnęłam, pocierając czoło. Nie to, że nie lubiłam Ricka – coś w nim mnie przyciągało, nawet kiedy starałam się to ignorować.
Był pewny siebie, zabawny i uprzedzający. Ale moje serce wciąż było związane z przeszłością. Moje rozwód był nadal świeży, a ja nie byłam pewna, czy podjęłam właściwą decyzję.
Mike mnie zdradził – to fakt. To właśnie przez to odeszłam. Ale wciąż zadawałam sobie pytanie.
Czy byłam zbyt surowa? Czy powinnam dać mu drugą szansę? Ludzie popełniają błędy.
Może odeszłam za wcześnie. Może pozwoliłam, żeby mój gniew zagłuszył serce.
Znowu westchnęłam, czując znajomy ból w klatce piersiowej. Musiałam oczyścić umysł.
Poszłam w stronę windy, nacisnęłam przycisk i weszłam do środka. Moje myśli wirują, gdy drzwi się zamykają.
Winda zatrzymała się na innym piętrze. Rozkojarzona prawie wyszłam, ale zdałam sobie sprawę, że to nie moje piętro. Zostałam w środku. Drzwi się otworzyły.
Zatrzymałam oddech.
Mike stał tam, uśmiechając się, a jego ramię było zarzucone na młodą kobietę. Miała jasne oczy, nieskazitelną skórę i taką beztroską energię, jaką mają tylko studenci.
Mój żołądek opadł.
Mike i kobieta weszli do windy, rozmawiając i śmiejąc się. Trzymała ogromny bukiet czerwonych róż i białych lilii, tuląc je jak najcenniejszą zdobycz.
Patrzyła na niego z błyskiem podziwu w oczach, podczas gdy on uśmiechał się, jakby zdobył jakąś nagrodę.
„Nie spodziewałem się cię tu zobaczyć,” powiedział Mike luźno, jakbyśmy spotkali się przypadkiem w sklepie spożywczym.
Złożyłam ręce na piersi. „Nie spodziewałeś się, że zobaczysz mnie w hotelu, w którym pracuję?” Moje słowa były płaskie.
Mike zaśmiał się, obejmując kobietę w talii. „To Sandy, moja dziewczyna,” powiedział, a jego głos był pełen dumy.
Wymusiłam grzeczny uśmiech. „Karen. Miło cię poznać,” powiedziałam.
Twarz Sandy rozjaśniła się. „Och! Ty jesteś Karen. Mike mi o tobie mówił,” powiedziała, kiwając głową, jakbyśmy miały jakąś wspólną tajemnicę.
Uniosłam brwi. „Naprawdę?” zapytałam, patrząc na Mike’a.
Sandy odchyliła głowę. „Tak, mówił, że wciąż jesteś… trochę… przywiązana,” powiedziała, kręcąc pasmem idealnie skręconych włosów.
Zaczęłam parskać, ale zanim zdążyłam odpowiedzieć, Sandy znów zwróciła się do Mike’a. „Kochanie, kupisz mi dzisiaj homara?” zapytała, zaciskając dłoń na jego ramieniu.
„Oczywiście, dla ciebie, wszystko—” zaczął Mike, ale zanim zdążył dokończyć, winda nagle szarpnęła i stanęła w miejscu. Światła zgasły, zostawiając nas w całkowitej ciemności.
Sandy wrzasnęła. „Co się dzieje?” krzyknęła, przytulając się do ramienia Mike’a.
Głos Mike’a zabrzmiał napięty. „Co się dzieje?” zapytał.
Sięgnęłam po radio przy pasie. „Nie mam pojęcia. Sprawdzę z naszym pracownikiem technicznym.” Nacisnęłam przycisk. „Earl, winda właśnie stanęła. Co się dzieje?”
Z radia zaczęła dochodzić szumienie, zanim usłyszałam jego głos. „W okolicy jest awaria prądu. Generator nie da rady z windą, ale przywożą inny.”
Westchnęłam. „Ile to potrwa?”
„Może godzinę, może dwie. Jest teraz duży ruch.”
„Jest jakaś możliwość otworzenia drzwi?” zapytałam.
„Jesteście uwięzieni między piętrami. Nie ma sposobu, by was wydostać,” odpowiedział Earl.
Sandy jęknęła. „Czyli jesteśmy uwięzieni?” jęknęła.
„Wygląda na to,” mruknęłam. „Przynajmniej włącz światła.”
Sekundę później winda ponownie zaczęła działać. Westchnęłam z ulgą. „Dzięki, Earl,” powiedziałam, wyłączając radio.
Sandy skrzyżowała ramiona. „Nie mogę uwierzyć, że utknęliśmy w windzie w Walentynki.”
Wydusiłam suchy śmiech. „Nigdy nie wyobrażałam sobie, że utknę w małej przestrzeni z moim byłym mężem i jego nową dziewczyną.”
Sandy wzruszyła ramionami. „Cóż, przynajmniej nie miałaś planów na dzisiaj.”
Mike uśmiechnął się zadziornie. „Hej, nie każdy ma tyle szczęścia co my. Niektórzy po prostu nie potrafią znaleźć partnera.”
Moje wnętrzności się skręciły. „Może mogłabym, gdyby mój były mąż mnie nie oszukiwał,” powiedziałam ostro.
Mike westchnął, pocierając skroń. „To było tylko raz.”
Zacisnęłam zęby. „Raz wystarczyło.”
Sandy uśmiechnęła się słodko i pocałowała Mike’a w policzek. „Cóż, przynajmniej teraz jest szczęśliwszy ze mną.”
Parsknęłam. „Daj mu kilka lat, a łatwo mógłby być twoim ojcem.”
Sandy uniosła podbródek. „Miłość nie ma wieku.”
Uśmiechnęłam się złośliwie. „To proponuję, żebyś nauczyła się rozpoznawać pierwsze objawy zawału serca. Ta wiedza może ci się przydać wkrótce.”
Mike jęknął. „Karen, przestań. Po prostu jesteś zazdrosna.”
Wydusiłam suchy śmiech. „Zazdrosna?” powtórzyłam, kręcąc głową.
On kiwnął z dumą. „Zdałaś sobie sprawę, jakiego faceta straciłaś, a teraz jesteś zgorzkniała, bo ja ruszyłem do przodu, a ty nadal myślisz o mnie.”
Wpatrywałam się w niego, ledwo wierząc w to, co słyszę. „Żartujesz sobie ze mnie?” Mój głos był ostry.
Mike uśmiechnął się szeroko. „No chodź. Jeśli udało mi się zdobyć dziewczynę taką jak Sandy, to tylko dowód na to, że jestem lepszy od większości facetów.”
Przewróciłam oczami, krzyżując ręce. „Tak. Prawdziwa zdobycz.”
Nasze głosy rosły, wypełniając małą przestrzeń. Mike z uśmieszkiem rzucał kolejne obelgi, każda bolała coraz bardziej. Odpowiadałam, a moja frustracja przelewała się na zewnątrz.
Sandy skuliła się w kącie, trzymając mocno bukiet. Jej oczy błądziły między nami, a jej uśmiech zniknął.
Arogancja Mike’a rozpaliła moją złość, ale to, co naprawdę mnie spaliło, to uświadomienie sobie, że nie miał całkowicie racji.
Zastanawiałam się nad tym, żeby dać mu drugą szansę. Gdy zobaczyłam go z kimś młodszym, kimś tak beztroskim, coś w środku się we mnie złamało.
On poszedł dalej. Ja wciąż tkwiłam w miejscu. Ledwo rejestrowałam, co mówię. Mój głos był ostry, słowa kąśliwe.
Wtedy głos Sandy przeciął naszą kłótnię.
„Dość! Oboje przestańcie!” krzyknęła Sandy, jej głos przeszył napięcie jak ostrze. Potrząsnęła głową, a ręce wciąż trzymały bukiet. „Nie jestem jego dziewczyną, dobrze?”
Mrugnęłam, moja złość na chwilę zamarła. „Co?” Moje słowa były płaskie.
Mike odwrócił się w jej stronę, jego szczęka napięta. „Jeśli nie zamkniesz gęby teraz, nie dostaniesz niczego, co ci obiecałem,” syknął, jego głos niski.
Sandy przewróciła oczami. „Cokolwiek. Cała ta sytuacja jest obrzydliwa,” powiedziała.
„Jest oczywiste, że wciąż coś do niego czujesz, a ty bawisz się nią, jakby to była gra. Jesteś dupkiem. Nie wiem, jak ktokolwiek mógł cię kiedykolwiek kochać.”
Patrzyłam na nią, moje myśli starały się nadążyć. „Nie rozumiem, co się dzieje,” powiedziałam powoli.
„Nie jestem jego dziewczyną,” powtórzyła Sandy. Rzuciła bukiet na ziemię, jakby nagle ją odrzucił. „Jestem tancerką.”
„Tancerką?” zapytałam, mrużąc oczy.
„W klubie,” odpowiedziała.
Zrozumiałam. „Masz na myśli klub striptizerski?” zapytałam.
Sandy wzruszyła ramionami. „Tak.” Zerknęła na Mike’a, jej wyraz twarzy nieodczytalny. „A tak na marginesie, Mike jest stałym bywalcem od lat. Nawet kiedy był żonaty. Wciąż widziałam ślad po twojej obrączce, idioto.”
Zatrzymałam oddech. Mój żołądek się skręcił.
Twarz Mike’a stężała. „Co ty robisz? Mieliśmy umowę!” syknął do niej.
Sandy założyła ręce na piersiach. „Nie będę tu siedzieć i tego oglądać. Nie pozwolę, by żadna kobieta czuła, że traci rozum przez jakiegoś frajera, który jej nie zasługuje.”
Machnęła ręką w stronę Mike’a. „Poza tym, nie zapłaciłeś mi wystarczająco, żeby siedzieć w zepsutej windzie i słuchać, jak narzekasz na swoją byłą żonę.”
Zaśmiałam się, kręcąc głową. „Płaciłeś jej, żeby udawała twoją dziewczynę?” Mój głos wzrósł w niewierze.
„Chciał, żebym cię zazdrosną zrobiła,” powiedziała Sandy, patrząc na mnie. „Myślał, że jak zobaczysz go z kimś młodym, szczęśliwym i zakochanym, wrócisz do niego.”
Uśmiechnęła się złośliwie. „Myślisz, że to przypadek, że przyszliśmy do tego hotelu na kolację?”
„To absurdalne,” mruknęłam.
„Karen, mogę to wyjaśnić,” powiedział Mike, zbliżając się do mnie.
Uniosłam rękę. „Nie trzeba,” powiedziałam. „Naprawdę rozważałam, żeby cię przyjąć z powrotem, wybaczyć ci.
Ale dziękuję—dziękuję, że pokazałeś mi, kim naprawdę jesteś.” Obróciłam się w stronę Sandy. „I dziękuję, że powiedziałaś mi prawdę.”
Twarz Mike’a wykrzywiła się w frustracji. „My… wciąż możemy to naprawić,” powiedział szybko. „Możemy zapomnieć o tym i zacząć od nowa.”
„Żebyś znowu mnie zdradzał?” zapytałam.
Mike przeczesał włosy dłonią. „Myślałem, że może moglibyśmy mieć otwarty związek,” powiedział. „Chodzi o to, że nigdy nie spełniałaś wszystkich moich potrzeb.”
Wybuchłam śmiechem. „Jesteś żałosny.”
W tym momencie winda szarpnęła, a potem zaczęła znowu jechać. Głos Earla zabrzmiał przez radio. „Gotowe, szefie.”
Wcisnęłam przycisk. „Dzięki, Earl,” powiedziałam, czując ulgę.
Kiedy drzwi się otworzyły, wyszłam bez wahania. Mike ruszył za mną, ale zauważyłam uśmieszek Sandy, gdy sięgnęła po przycisk i go wcisnęła, zamykając go w środku.
Skinęłam jej głową na znak wdzięczności.
Kiedy odeszłam, wcisnęłam radio. „Hej, Rick. Zmieniłam zdanie co do kolacji.”
Zatrzymanie. A potem zaskoczony głos Ricka. „Naprawdę?”
Uśmiechnęłam się do siebie. „W końcu mamy Walentynki. A miłość zasługuje na szansę.”
Pomyśl o tej historii i podziel się nią ze swoimi przyjaciółmi. Może ich zainspiruje i rozjaśni ich dzień.
